Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Δημοψήφισμα, Σύνταγμα και χάος

Και ο τελευταίος έλληνας πολίτης έχει κατανοήσει πως περνάμε περίοδο οξύτατης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Η απαξίωση του συνόλου των πολιτικών είναι πια δεδομένη όπως είναι δεδομένη και πρωτόγνωρη η βαθύτατη κρίση θεσμών.
 
Οι πρόσφατες φραστικές επιθέσεις κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας, η βίαιη διακοπή της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, οι προπηλακισμοί και οι βιαιοπραγίες κατά βουλευτών, οι αδιάκοπες απεργίες, οι συνεχείς κινητοποιήσεις, οι καταλήψεις δημόσιων κτηρίων, οι αποκλεισμοί των δρόμων, οι διαδηλώσεις των συντεχνιών, η αδιανόητη καταδίωξη των τουριστών μέχρι και οι λευκές απεργίες των δικαστών και των εισαγγελέων δείχνουν πως η κοινωνία βρίσκεται σε μέγιστο αναβρασμό.
 
Την ταραχή και την ακολουθούμενη με μαθηματική ακρίβεια πορεία προς το χάος υποδαυλίζουν οι λεγόμενοι λαϊκιστές, με προεξάρχοντες ορισμένους δημοσιογράφους, αντιπολιτευόμενους, εργατοπατέρες, επαγγελματίες του συνδικαλισμού και πραγματικά αγανακτισμένους που δυστυχούν.
 
Η σύγχυση, η ανασφάλεια και η αγωνία των πολιτών εντείνεται από τις πιέσεις των Γερμανών, των άλλων ισχυρών της Ευρώπης και από την παθητική και απαθή στάση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού.
 
Αυτή η τραγική κατάσταση έπρεπε να είχε συσπειρώσει τις πολιτικές δυνάμεις σε ενιαίο και αραγές μέτωπο κοινού αγώνα για το ξεπέρασμα της κρίσης, με οδηγό την κοινή λογική και το λεγόμενο εθνικό συμφέρον [νομικά επίλεκτα “εκλογές”].
 
Όμως, αντί συσπείρωσης, συστράτευσης και κοινής προσπάθειας, οι πολιτικοί εξακολουθούν καθαρά κομματική τακτική και παραταξιακή λογική που διχάζει εντείνοντας την οικονομική και κοινωνική κρίση. Τα παθήματα του παρελθόντος των διχασμών που κατέληξαν σε εθνικές καταστροφές και τραγωδίες δεν συνετίζουν.
 
Ακολουθώντας και ο πρωθυπουργός την ίδια κομματική λογική, προσπαθώντας να ξεφύγει από το αδιέξοδο, στο οποίο οδήγησε τον εαυτό του, το κόμμα του και τη χώρα, εξήγγειλε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την έγκριση ή μη της νέας δανειακής σύμβασης.
 
Με την πρότασή του αυτή θύμισε τον αείμνηστο αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο που μάταια είχε ζητήσει δημοψήφισμα για το ζήτημα των ταυτοτήτων, με την υποστήριξη της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης και τις υπογραφές μερικών εκατομμυρίων πολιτών.
 
Δεν φαίνεται, όμως, να πρόκειται για εξαγγελία σωφροσύνης και σύνεσης, αλλά για ένα ακόμα κομματικό ελιγμό.
 
Σημειώνουμε πως στα δημοψηφίσματα οι ψηφοφόροι καλούνται ν’ απαντήσουν στο ερώτημα που τίθεται με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ, χωρίς να έχουν άλλες δυνατότητες απόφασης και κρίσης.
 
Για πρώτη φορά πρωθυπουργός αποφάσισε να καταφύγει σε δημοψήφισμα αντί να σοβαρευτεί και ν’ ασχοληθεί με την αντιμετώπιση της κρίσης που οδηγεί την κοινωνία στην αναταραχή και στο χάος.
 
Για το δημοψήφισμα και τη συνταγματικότητά του ήδη εμφανίστηκαν ποικίλοι συνταγματολόγοι όχι για να εξηγήσουν, αλλά για να επαυξήσουν τη σύγχυση.
 
Άλλοι τάσσονται υπέρ της συνταγματικότητας και άλλοι εναντίον, ανάλογα με τις κομματικές και όχι τις επιστημονικές εντάξεις τους.
 
Σύμφωνα με το άρθρο 44 §2 του Συντάγματος, όπως το άρθρο αυτό αναθεωρήθηκε (με ψήφισμα της 27.05.2008 από την η΄ αναθεωρητική βουλή), αρμόδιος για την προκήρυξη δημοψηφίσματος είναι ο σε όλα αναρμόδιος και θεσμικά ανεύθυνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μόνο σε δυο περιπτώσεις, εκδίδοντας προεδρικό διάταγμα.
 
Πρώτη περίπτωση προκήρυξης δημοψηφίσματος προβλέπεται για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του συνόλου του αριθμού των βουλευτών που λαμβάνεται μετά από πρόταση του υπουργικού συμβουλίου.
 
Η δεύτερη περίπτωση προκήρυξης δημοψηφίσματος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός, αφορά ψηφισμένα νομοσχέδια (πριν δημοσιευτούν στην εφημερίδα της κυβέρνησης), που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, με εξαίρεση τα δημοσιονομικά, εφ’ όσον αυτό αποφασιστεί από τα 3/5 του συνόλου των βουλευτών, όπως ορίζει ο κανονισμός της βουλής και ο σχετικός νόμος. Στην περίπτωση αυτή απαιτείται να ψηφίσει τουλάχιστον το 50% των ψηφοφόρων για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα (ενώ στην πρώτη περίπτωση αρκεί μόνο το 40% των ψηφοφόρων).
 
Επισημαίνεται πως δεν εισάγονται πάνω από δύο προτάσεις για δημοψήφισμα στην ίδια περίοδο της βουλής.
 
Με τις αιφνιδιαστικές περί προκήρυξης δημοψηφίσματος δηλώσεις του της 31.10.2011, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε ουσιαστικά στη νέα συμφωνία περί του λεγόμενου “κουρέματος” του δημόσιου χρέους. Όμως, δεν διευκρίνισε ποια σημεία της νέας αυτής συμφωνίας θα φέρει σε δημοψήφισμα. Δηλαδή και σε αυτήν την περίπτωση η δήλωση δεν είναι ξεκάθαρη αλλά σκόπιμα νεφελώδης, αινιγματική και γριφώδης. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…
 
Έγινε ωστόσο κατανοητό πως η προαναγγελία της προκήρυξης δημοψηφίσματος έγινε για το σοβαρό κοινωνικό, οικονομικό και εθνικό θέμα του “κουρέματος” του χρέους, που έχει όμως καθαρά δημοσιονομικό αντικείμενο και συνεπώς αποκλείεται απολύτως ν’ αποτελέσει θέμα και αντικείμενο δημοψηφίσματος, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη συνταγματική πρόβλεψη.
 
Πιθανολογείται πάντως πως θα τεθεί κατά τέτοιο τρόπο το θέμα ώστε να φαίνεται συνταγματικά άψογο. Άλλωστε γι’ αυτό μισθοδοτούνται και υπάρχουν οι ποικίλων αποχρώσεων και κομματικών εντάξεων συνταγματολόγοι. Για να ξεπερνούν τους σκοπέλους και να εμφανίζουν τον ήττονα λόγο κρείττονα, όπως έκαναν οι διαχρονικοί σοφιστές.
 
Σύμφωνα με το Σύνταγμα απαγορεύεται απολύτως η παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Για τον λόγο αυτό δεν είναι δυνατή η προκήρυξη δημοψηφίσματος που θα έχει σαν θέμα την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Άσχετα αν ήδη η Ελλάδα έχασε ουσιαστικά την κυριαρχία της με την πλήρη οικονομική της υποδούλωση.
 
Όμως, σύμφωνα με το άρθρο 28 §3 του Συντάγματος, η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφ’ όσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας. Πρόκειται για το άρθρο που αποτέλεσε το θεμέλιο για τη συμμετοχή της χώρας στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και δεν είναι δυνατό να έχει άλλη εφαρμογή σε οποιαδήποτε περίπτωση, με βάση συγκεκριμένη ερμηνευτική δήλωση που περιλήφθηκε στο Σύνταγμα (έτσι, ήδη ισχύει και στην χώρα μας η Συνθήκη της Λισαβόνας από 01.12.2009).
 
Εάν με τη νέα δανειακή σύμβαση περιορίζεται η εθνική κυριαρχία και, πολύ περισσότερο, αν παραχωρείται εθνική κυριαρχία, το δημοψήφισμα δεν μπορεί να προκηρυχθεί.
 
Σημειώσαμε όμως πως υπάρχει η δυνατότητα διατύπωσης του ερωτήματος κατά τέτοιο τρόπο ώστε να ξεπερνιούνται τα συνταγματικά εμπόδια, οι ακυρότητες και τα απαράδεκτα. Όλα εξαρτώνται από την ωριμότητα και κυρίως από τον πατριωτισμό των ελλήνων πολιτών που τώρα πρέπει να φανεί αν υπάρχει και σε πιο βαθμό.
 
Η προκήρυξη δημοψηφίσματος συμπληρώνει την καταστροφική πορεία που επέλεξαν οι πολιτικοί, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, ν’ ακολουθήσουν και δικαιώνει την λαϊκή καχυποψία που, όμως, δεν αρκεί για να εμποδίσει την επικράτηση του χάους στη χώρα.
 
Για να ανατήλλει πάλι ο ήλιος της δικαιοσύνης στην Ελλάδα και να εξαφανίσει την ερεβώδη κρίση, δεν χρειάζονται δημοψηφίσματα, αλλά άμεση συσπείρωση και δράση όλων των υγιών κοινωνικών δυνάμεων που αδρανούν.
 
Ε. Παπαδάκης
Your rating: None Average: 4.8 (15 votes)