Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2018


Εκλογές

Μαζί με τις φράσεις που χρησιμοποιούν συνήθως οι δημοσιογράφοι, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν και ν’ αυξήσουν την τηλεθέαση και την ακρόαση καθώς και την κυκλοφορία των εντύπων τους, όπως: “Τσουχτερές τιμές”, “μπαράζ νέων μέτρων”, “οι συνταξιούχοι βρίσκονται σε απόγνωση”, “θύελλα διαμαρτυριών”, και εκτός από την ακατάπαυστη κινδυνολογία και καταστροφολογία, όπως: “Βουλιάζουμε στα χρέη”, “βυθιζόμαστε”, “πτωχεύσαμε”, “πιάσαμε πάτο”, “σταμάτησαν οι πληρωμές του δημοσίου”, “οι χαμηλόμισθοι θα πεινάσουν”, “συντάξεις πείνας” και τα παρόμοια, συνεχώς ξεπροβάλλουν ποικίλα σενάρια εκλογών.

 
Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα και πολλοί κυβερνητικοί βουλευτές αναφέρονται στις εκλογές, προσπαθώντας να προφητέψουν τον χρόνο προκήρυξής τους που άλλοτε τον τοποθετούν σε ένα μήνα, άλλοτε σε περισσότερους και, άλλοτε, στο τέλος της βουλευτικής περιόδου.
 
Οι νουνεχείς και σώφρονες πολίτες και ορισμένοι πολιτικοί, από τους ελάχιστους που διαθέτουν λογική και κρίση, αναρωτιούνται: Πως είναι δυνατό να γίνεται λόγος για εκλογές στην κρίσιμη αυτή περίοδο της οξύτατης κρίσης, που οφείλεται στην έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των πολιτικών και των πολιτών και στην έλλειψη πολιτικής και λογικής…
 
Η κοινωνία μας βρίσκεται σε αναβρασμό, σε πτώση, κόπωση και κατάπτωση. Το ένα πολιτικό κόμμα επιτίθεται κατά του άλλου και όλα μαζί εναντίον της κυβέρνησης. Κάθε συντεχνία προνομιούχων επιτίθεται εναντίον του συνόλου της κοινωνίας και εναντίον της κυβέρνησης. Δεν ενδιαφέρονται για την κοινωνική ειρήνη, την αύξηση των θέσεων εργασίας, την οικονομική και εθνική πρόοδο. Το ενδιαφέρον εστιάζεται στη διατήρηση και επαύξηση των προνομίων και των κατοχυρώσεων.
 
Οι πολίτες διαμαρτύρονται ακαταπαύστως χωρίς να ξέρουν για ποιο λόγο διαμαρτύρονται, εναντίον τίνων και σε τι αποβλέπουν. Γίνεται αναζήτηση των υπεύθυνων και δεν υπάρχει κάποιος που ν’ αποδέχεται πως φταίει σε κάτι. Φταίνε όλοι εκτός από εμάς.
 
Η σύγχυση είναι εκτεταμένη και αφορά ολόκληρη την κοινωνία, που βρίσκεται σε κατάσταση συνεχούς άγχους. Η μετάθεση των ευθυνών αποτελεί μόνιμη κατάσταση όπως και η εμμανής τάση για συνεχείς διεκδικήσεις, κατοχυρώσεις, απαιτήσεις.
 
Οι εκλογές, εάν προκηρυχτούν πριν από τη συμπλήρωση της συνταγματικής τετραετίας, αντί να λύσουν τα προβλήματα και να οδηγήσουν σε πορεία εξόδου από τη λεγόμενη κρίση, θα εντείνουν τη σύγχυση, θα οξύνουν τις αντιπαλότητες και τις κοινωνικές έριδες και θα δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα.
 
Οι διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί, εν όψει εκλογών, θα συνεχίσουν τις γνωστές μυθολογίες περί δυνατότητας παροχών, λύσης όλων των προβλημάτων, οικονομικών και κοινωνικών και ανακούφισης των ασθενέστερων.
 
Τα κόμματα, άσχετα από πολιτική τοποθέτηση και απόχρωση, έχουν καταντήσει αναξιόπιστα, εξ αιτίας των πολλών λαθών τους, της έλλειψης προτάσεων, ιδεών και σχεδίων και της επιλογής τους να λαϊκίζουν και να δημαγωγούν, προωθώντας τα πάντοτε αδιαφανή συμφέροντα των οπαδών και των παρατρεχάμενών τους.
 
Συνεπώς, δεν είναι κατανοητός ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι δηλώνουν πως θέλουν τη διενέργεια πρώιμων εκλογών, που αντί να ωφελήσουν θα προσθέσουν και νέες οικονομικές επιβαρύνσεις με την πληρωμή της στρατιάς των δικαστικών αντιπροσώπων, των εφόρων, των αστυνομικών και των άλλων υπαλλήλων που καλούνται να φέρουν σε πέρας το σοβαρό έργο της αντιπαραγωγικής εκλογικής διαδικασίας.
 
Οι εκλογές συνεπάγονται δαπάνες και μόνο. Δαπάνες που δεν είναι σε θέση να αντέξει το κρατικό ταμείο που ενισχύεται με το ακριβό χρήμα της δανειακής επαιτείας. Ας φανταστούμε πόσα ακριβά έγχρωμα και πολυτελή έντυπα σκορπίζονται κατά την συνήθως εκτενή προεκλογική περίοδο. Την σπατάλη πόρων που διατίθενται για τις μετακινήσεις των πολιτικών ομάδων που είναι ατελείωτες, τις κρατικές επιχορηγήσεις που δεν διακόπτονται παρά τις διαμαρτυρίες και την κριτική. Τις ψευδείς υποσχέσεις, την παραπλάνηση, τον αποπροσανατολισμό, τις δημαγωγίες, τους λαϊκισμούς και τις άλλες εκδηλώσεις που δεν ανυψώνουν το ήδη χαμηλό επίπεδο της κοινωνίας αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση, προξενώντας μεγαλύτερη βλάβη σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα.
 
Και τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, κατά τις εκλογές και μετά από αυτές; Η κυβέρνηση προβαίνει σε δηλώσεις, υποσχέσεις, διαβεβαιώσεις, εκφοβισμούς, προειδοποιήσεις και κάποιες παροχές σε ημετέρους, εγκαταλείποντας τα παραπαίοντα δημόσια πράγματα στην τύχη τους. Η μείζων αντιπολίτευση, εκ του κόμματος που επικράτησε από το 2004 με τις γνωστές επιτυχίες του ειδικά στο θέμα της δασοπροστασίας και του νοικοκυρέματος του δημοσίου με την ενίσχυση των μεραρχιών των υπαλλήλων με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, πρόκειται να συνεχίσει την προβολή του νέου αρχηγού της, που, μετά το βάπτισμά του στην καραμανλική κολυμβήθρα του Σιλωάμ, απέκτησε σπάνια προσόντα, πείρα και ικανότητες για να κυβερνήσει μαζί με τους γνωστούς για τις αντίστοιχες ικανότητές τους, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, Πάνο Παπαγιωτόπουλο, Πάκη Παυλόπουλο και τους άλλους αστέρες του πολιτικού στερεώματος, με προεξάρχοντα τον επί κεφαλής της κίτρινης συντεχνίας. 
 
Τα υπόλοιπα κόμματα και αποκόμματα, στην προεκλογική περίοδο και κατά τις εκλογές, αναπτύσσουν τη δική του πραμάτεια των διεκδικήσεων, των υποσχέσεων, των διαβεβαιώσεων και των πρωτοβουλιών, κρίνοντα, κατακρίνοντα και επικρίνοντα.
 
Οι οπαδοί της κομμουνιστικής και της ήπιας αριστεράς ονειρεύονται πάλη των τάξεων και επιστροφή ολοταχώς στον σταλινικό Μεσαίωνα. Τα κόμματα των οικολόγων ονειρεύονται παντού ποδηλατοδρόμια, άνθη και μπρόκολα, ενώ οι οπαδοί των αποκομμάτων της δεξιάς με λαϊκίστικες υπερβολές, δηλώσεις και εκδηλώσεις διαδηλώνουν την έλλειψη σοβαρότητας και την ένταξή τους στο πολιτικό σύστημα που σάπισε.
 
Αντί για εκλογές και εκλογολογίες, που αρχίζουν σύμφωνα με τα ήθη μας αμέσως μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση και διαρκούν μέχρι την επομένη, οφείλουν όσοι επιμένουν να αναμειγνύονται στα δημόσια και στην πολιτική να συνεργαστούν, να σοβαρευτούν και να επιχειρήσουν ευρύτατη συνεννόηση, μήπως παρασύρουν και τον λαό που επιμένει να παραλογίζεται, παρασυρόμενος από τους δημαγωγούς και τους επαγγελματίες της πολιτικής.
 
Πρέπει οι πολιτικοί, τα κόμματα και οι πολιτικολογούντες να εξηγήσουν πως με τα χειροκροτήματα, τα πανώ, τις απεργίες, τους αποκλεισμούς των δρόμων, τις καταλήψεις δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων, το κλείσιμο των σχολών, των σχολείων και των πανεπιστημίων, την άρνηση πληρωμής διοδίων και λογαριασμών, τις βόμβες Μολότοφ, τις ατέρμονες διαδηλώσεις και τις άλλες “διαμαρτυρίες” δεν παράγεται εισόδημα. Και χωρίς παραγωγή δεν πρόκειται να αλλάξει η ζωή μας και να γίνει υποφερτή. Θα χειροτερεύει συνεχώς και η ελευθερία θα γίνει μακρινή ανάμνηση όπως και κάθε χαρά της ζωής.
 
Ας μας διδάξει η ιστορία, την οποία οι περισσότεροι αγνοούμε. Γνωρίζουμε όμως με κάθε λεπτομέρεια τι συμβαίνει στις ποδοσφαιρικές ομάδες, στους ηθοποιούς, στους προβεβλημένους ασήμαντους και όλα τα κουτσομπολιά.
 
Δεν γνωρίζουμε όμως τι ακολούθησε τις εκλογές του 1920 και πως αυτές σημάδεψαν ανεξίτηλα τη ζωή μας καθορίζοντας το μέλλον πολλών γενεών…
 
Δεν χρειαζόμαστε εκλογές. Χρειαζόμαστε σύνεση, λογική, αληθινή (όχι συμβολική) εργασία από όλους, περισυλλογή, σκέψη και περίσκεψη και, τελικά, επιλογή των άριστων για να κυβερνήσουν και όχι των κολλητών, των συγγενών, των κουμπάρων, των δημαγωγών, των πατρικίων και εκείνων που έχουν κάνει την πολιτική επάγγελμα για να μην δουλεύουν, αλλά να μας δουλεύουν. Και στο δούλεμα έχουμε παράδοση.
 
Ε. Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 4.7 (9 votes)