Σαββάτο 16 Δεκεμβρίου 2017


Εθνική κυριαρχία

 
Πραγματικό δόγμα της Αγίας Τριάδος έχει καταντήσει η πιπίλα της εθνικής κυριαρχίας, η πιό ιερή από τις ιερές μας αγελάδες. Αν, για παράδειγμα, εκχωρηθεί ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή οπουδήποτε αλλού, δινουν και παίρνουν οι κραυγές - και μάλιστα από όλους τους πολιτικούς χώρους, δεξιόθεν και αριστερόθεν, από καθηγητές της Νομικής, από ταξιτζήδες, φουρνάρηδες και μπακάληδες και να μην ξεχνάμε και τους παπάδες.
 
Αν, τώρα, ο ανώτατος άρχοντας ή κάποιος υπουργός της χώρας είναι αλλοεθνής, όπως ήταν οι βασιλιάδες, ή αν αποκτήσουμε, υποθετικά, μερικούς γερμανούς ή σουηδούς υπουργούς και διευθυντές μεγάλων οργανισμών, θα το θεωρήσουμε έγκλημα καθοσιώσεως, μειοδοσία και πάει λέγοντας. Προτιμάμε τον Μεγάλο Δανειστή (της Ροζ Βίλας) για ανώτατο άρχοντα παρά έναν έντιμο και χρήσιμο μεν, αλλά ξένο.
 
Μήπως τελικά πρόκειται για μιά μορφή ρατσισμού, αφού μας ενδιαφέρει η εθνικότητα των αρχόντων μας και όχι το ποιόν τους; Τί εννούμε τελικά όταν προτιμούμε τον δικό μας κλέφτη στην εξουσία παρά τη χρηστή διοίκηση ενός αλλοεθνούς;
 
Τί έχει προσφέρει η εθνική κυριαρχία στο ελληνικό έθνος μέχρι σήμερα: Δυστυχώς, ο απολογισμός είναι αρνητικός. Κακοδιοίκηση πάνω απ’ όλα, υπανάπτυξη, γραφειοκρατία, κακοδαιμονία, καταπίεση, αυταρχισμός, για να πω μόνον μερικά. Μήπως είναι καιρός να ευχόμαστε ν’ αποκτήσουμε μερικούς ξένους πολιτικούς και τεχνοκράτες σε κορυφαία πόστα, για το καλό και τη σωτηρία αυτού του έθνους;
 
Όχι πως οι ξένοι είναι τίποτε άγιοι, όμως ειδικά η χώρα μας έχει εισπράξει σημαντικά οφέλη από τις “παρεμβάσεις” τους ως τώρα. Αρχίζοντας από το κίνημα των φιλελλήνων, γνωρίσαμε δυτικοευρωπαίους που μας στήριξαν παντοιοτρόπως και έδωσαν και ζωές και περιουσίες για μας, σωθήκαμε από τον Ιμπραήμ Πασά το 1827 χάρη στην επέμβαση των τότε Μεγάλων Δυνάμεων (στα εγχειρίδια του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου αναφέρεται ως η πρώτη γνωστή περίπτωση ανθρωπιστικής επέμβασης στα εσωτερικά μιάς άλλης χώρας, δηλαδή της Οθωμανικής Τουρκίας τότε) και όταν γίναμε ανεξάρτητο κράτος μας έστειλαν φιλέλληνα βασιληά από τη Βαυαρία, με όρεξη και μεράκι και με σημαντικό επιτελείο τεχνοκρατών να δουλέψει για εμάς. Περιττό να θυμηθούμε πως αυτοί ήταν που γέμισαν την Αθήνα με περίφημα αρχιτεκτονήματα και την έκαναν μιά από τις ομορφώτερες τότε πόλεις της Ευρώπης. Βέβαια, τους διώξαμε, καθότι αλλοεθνείς, και το πρώτο που κάναμε ήταν η αντικατάσταση των νεοκλασσικών με κοτέτσια - και όσα νεοκλασσικά έμειναν τότε κατά λάθος τα αποτελειώνουμε σήμερα, με τους νέους “λαϊκούς” μας αγώνες.
 
Ας επανέλθουμε στο δόγμα της εθνικής κυριαρχίας, που εμφανίστηκε από τότε που επικράτησε και το κράτος - έθνος, βασικά, στο τέλος του τριακονταετούς πολέμου (1618 - 1648), με τη συνθήκη της Βεστφαλίας. Τότε νίκησαν οι προτεστάντες τους καθολικούς. Οι δεύτεροι ήταν υπέρ της αυτοκρατορικής δόμησης της Ευρώπης, είτε υπό τον Πάπα είτε υπό τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Οι προτεστάντες υιοθέτησαν την αρχή “η Ολλανδία για τους Ολλανδούς”, “η Σουηδία για τους Σουηδούς” κτλ., η οποία και επικράτησε, είναι η εθνική κυριαρχία όπως την ξέρουμε σήμερα. Μόνον που τότε η εθνική κυριαρχία εξυπηρετούσε κάποιους σοβαρούς σκοπούς, τα δε νέα έθνη στην Ευρώπη ήταν ακόμη αμειγή και διακριτά. Διότι όταν λές “η Δανία για τους Δανούς” προϋποθέτει πως η έννοια του ποιός είναι Δανός και ποιός δεν είναι ορίζεται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα κριτήρια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα κριτήρια ήταν αιματικά και φυλετικά. Είσαι Δανός επειδή έχεις δανέζικο αίμα.
 
Σήμερα, με τις τεράστιες δημογραφικές αλλαγές που συντελλούνται σε όλη την Ευρώπη, ο φυλετικός ορισμός του έθνους δεν επαρκεί πλέον, γι’ αυτό και οι προηγμένες χώρες βάζουν νερό στο κρασί τους και υιοθετούν ορισμούς πιό πνευματικούς (πολιτιστικούς), πλησιάζοντας πλέον τον αρχαίο ορισμό του Έλληνα: “Έλλην εστίν ο της ελληνικής μετέχων παιδείας και γλώττης”, για να θυμηθούμε και τη γνωστή ρήση.
 
Κάπως καθυστερημένα, σχεδόν 200 χρόνια μετά τη δημιουργία των προτεσταντικών εθνικών κρατών της Βόρειας Ευρώπης, γίναμε και εμείς ανεξάρτητο κράτος. Αγνοώντας το ότι είχαμε ζήσει για πάνω από δύο χιλιετηρίδες σε μιά ευρύτερη περιοχή χωρίς εσωτερικά σύνορα, αγνοώντας τις κοσμογονικές δημογραφικές αλλαγές που είχαν εν τω μεταξύ γίνει, υιοθετούμε την ελληνική ταυτότητα, πλάθουμε μιά μυθολογία περί αδιάκοπης συνέχειας από τους αρχαίους (με τους οποίους δεν έχουμε καμμία σχέση πολιτιστικά) και δημιουργούμε μιά αιματική/φυλετική έννοια της ελληνικής ιθαγένειας. Στα σχολεία μαθαίνουμε ολόκληρα κατεβατά πώς να αντικρούομε τον Φαλμεράϋερ, που μπορεί να ήταν υπερβολικός, όμως δεν είχε και τόσο άδικο όταν έλεγε πως δεν έχουμε σταγόνα ελληνικού αίματος. Εξ άλλου, πιo σημαντικό από το αίμα είναι οι συμπεριφορές και τα πολιτιστικά μας γνωρίσματα, τα οποία είναι εντελώς βαλκανοανατολίτικα και απέχουν παρασάγγες από τον λαμπρό πολιτισμό των αρχαίων.
 
Όπως το είδαμε στην επανάσταση του 1821, με τη φαγωμάρα που ξέσπασε αμέσως για το ποιός θα είναι στο κουμάντο, αλλά και όπως είδαμε πρόσφατα, κατά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, η βαθύτερη φύση της εθνικής ανεξαρτησίας είναι ν’ ανοίξουμε δικό μας μαγαζί. Να μην έχουμε κανέναν από πάνω μας, να μή δίνουμε λόγο – και να τα τσεπώνουμε όλα μόνοι μας.
 
Για να επιτύχει το άνοιγμα του νέου μαγαζιού, απαιτείται και ο σχετικός μύθος, για κάποιο έθνος, άσχετα αν είναι πραγματικό ή κατασκευασμένο, που υπήρχε από την εποχή των δεινοσαύρων, που είχε μεγαλουργήσει, που ήταν ο περιούσιος λαός, που όμως είχε κυνηγηθεί και υποδουλωθεί από τους κακούς κ.ο.κ.
 
Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που μετράει είναι να προάγεται ο πολιτισμός, η ποιότητα ζωής, η ελευθερία, η δημοκρατία, η ανάπτυξη, η ευνομία, η πρόοδος και η ευημερία του ανθρώπου. Αν αυτό μπορεί να μας το δώσει το κράτος-έθνος, γιατί όχι. Αν δεν μπορεί, ας κυττάξουμε και λίγο παραπέρα, υπάρχουν λύσεις, πρότυπα και ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να μας φανεί χρήσιμο, αρκεί να μην κολλήσουμε στη λογική της κάστας και αποκλείσουμε ο,τιδήποτε έρχεται απ’ έξω ως μιαρό εξ ορισμού.
 
Εξ άλλου, αφού κάποια στιγμή διαλέξαμε να ενταχτούμε στο ευρωπαϊκό σπίτι, τί νόημα έχουν τώρα οι κορώνες περί εθνικής κυριαρχίας ή ο εθνικισμός των διαφόρων γερμανοφάγων, που ζουν ακόμη στην εποχή του Αδόλφου και του κατεβάσματος της σβάστικας από την Ακρόπολη; Μα δεν πέρασαν 70 χρόνια από τότε και δεν έχουν γίνει κοσμογονικές αλλαγές στη Γερμανία;
 
Όσο για τα έθνη, κατ’ εμέ εκπληρώνουν χρήσιμη αποστολή όσο παράγουν πολιτισμό. Έχει νόημα να υπάρχει το γαλλικό έθνος, για παράδειγμα, όσο μας προσφέρει γαστρονομία, μουσική, χορό, κινηματογράφο κ.α. που διακρίνονται από τα αντίστοιχα γερμανικά ή αμερικανικά. Αν αυτό σταματήσει και κλωνοποιηθούμε όλοι, δεν θα ήταν υπερβολή να θεωρήσουμε την ύπαρξη του έθνους ως περιττή. Όσο πάλι τα έθνη παράγουν πολιτισμό, μπορούν κάλλιστα να υπάρξουν και μέσα στο πλαίσιο ευρυτέρων πολιτικών ενώσεων, όπως ήταν κάποτε οι αυτοκρατορίες και σήμερα οι ενώσεις κρατών, σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση.
 
Γεράσιμος Φουρλάνος
Your rating: None Average: 4.8 (17 votes)