Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2017


Γνωρίζουμε την αστυνομία μας;

Η ελληνική αστυνομία, η ΕΛ.ΑΣ., ιδρύθηκε το 1984 και προέκυψε από τη συνένωση της Ελληνικής Χωροφυλακής, που είχε στρατιωτική δομή και ιεραρχία, με την Αστυνομία Πόλεων, που ήταν αστυνομικό σώμα με πιο χαλαρή, μάλλον υπαλληλική δομή και πειθαρχία.

Όσο υπήρχαν τα δύο αστυνομικά σώματα υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ τους, που μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν άμιλλα και κυνήγι της πρωτιάς σε επιτυχίες εναντίον του εγκλήματος.

 
Δεν είναι γνωστή στατιστική για την απόδοση της ΕΛΑΣ από τότε που ιδρύθηκε σε σύγκριση με τα δύο παλιά αστυνομικά σώματα στον τομέα της καταπολέμησης του εγκλήματος (χωρίς αναφορά στην καταδίωξη των αντιφρονούντων και των εχθρών της “καθεστηκυίας τάξεως”).
 
Η ελληνική αστυνομία, αν και είναι επιθυμητή παντού για προστασία από τις ληστρικές επιθέσεις και τους κακοποιούς, δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθής ίσως στους περισσότερους, εξ αιτίας της κακής συμπεριφοράς των αστυνομικών, της έλλειψης επαγγελματισμού, της βαναυσότητας, της αγένειας, της αδιαφορίας και της διαφθοράς που εξαπλώνεται σα γάγγραινα στο αστυνομικό σώμα.
 
Με άλλα λόγια, όπως συμβαίνει σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, δοκιμάζεται η αστυνομία από την κρίση θεσμών, αρχών και απόδοσης. Αποτέλεσμα της κρίσης είναι να μειώνεται η εμπιστοσύνη του πολίτη στους φρουρούς της ηρεμίας και της τάξης.
 
Σχετικά με την καταπολέμηση της αστυνομικής διαφθοράς έχει συσταθεί ειδική υπηρεσία, η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, η δράση της οποίας είναι εργώδης.
 
Επισημαίνεται από ειδικούς πως λείπει από τους αστυνομικούς ο επαγγελματισμός και η εκπαίδευση που είναι ανεπαρκής. Παρατηρείται καθυστέρηση της αστυνομίας όταν καλείται να επέμβει, απροθυμία των αστυνομικών να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους και γενικότερη χαλάρωση της αστυνόμευσης, εξ αιτίας της οποίας ο πολίτης αισθάνεται ανασφαλής καθώς καθίσταται ανυπεράσπιστο θύμα των αδίσταχτων και πολυπληθών κακοποιών που επιτίθενται οργανωμένα και με σύστημα.
 
Γνωρίζουμε πως η ανάγκη για αστυνόμευση υπήρχε ακόμα και κατά τον Ε΄ προ Χριστού αιώνα, στην Αθήνα. Για τη φρούρηση δημόσιων κτηρίων, την προστασία της περιουσίας των κατοίκων του Άστεως και για άλλες περιπτώσεις διασφάλισης της ειρήνης, της ησυχίας και της περιουσίας των κατοίκων, Αθηναίων και μη.
  
Οι Έφοροι στη Σπάρτη ήταν και αστυνόμοι, ενώ κατά τη διάρκεια της ρωμαιοκρατίας και του Βυζαντίου την αστυνόμευση διασφάλιζαν οι Έπαρχοι, οι οποίοι συγκέντρωναν στο πρόσωπό τους και τη δικαστική εξουσία. Κατά την ατέλειωτη σκοτεινή περίοδο της τουρκικής κατοχής την αστυνόμευση είχαν αναλάβει οι ασιάτες κατακτητές, με τους βοεβόδες και τους αγάδες.
  
Κατά την επανάσταση του 21 τέτοια καθήκοντα ανέλαβαν οι τοπικοί άρχοντες και επί Καποδίστρια εμφανίστηκαν οι πολιτάρχες που αντικαταστάθηκαν από τη δημοτική αστυνομία.
  
Κατά το 1849 και μέχρι το 1893 υπήρχε η διοικητική αστυνομία στην Αθήνα και στον Πειραιά και, στη συνέχεια, ιδρύθηκε η αστυφυλακή για τις πόλεις (τους δήμους), που εξελίχθηκε στην Αστυνομία Πόλεων, και η χωροφυλακή για την ύπαιθρο. Υπήρξαν και άλλα αστυνομικά σώματα, όπως η τουριστική αστυνομία, με ανάλογα καθήκοντα αστυνόμευσης και, ενδεικτικά, διασφάλισης της τάξης, της ησυχίας των πολιτών, καταδίωξης και πρόληψης του εγκλήματος, προστασίας των ηθών και ελέγχου της κυκλοφορίας.
  
Οι σύγχρονοι αστυνομικοί είναι δημόσιοι υπάλληλοι και για την προώθηση των επαγγελματικών συμφερόντων και των δικαιωμάτων τους ιδρύθηκαν η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αξιωματικών της Αστυνομίας, η Πανελλήνια Ένωση Αναπήρων Πολέμου Αξιωματικών Μόνιμης και Πολεμικής Διαθεσιμότητας Σωμάτων Ασφαλείας και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων.
  
Εξ αιτίας της έλλειψης επαγγελματισμού και εκπαίδευσης η αστυνομία είναι αντιπαθής, αν και είναι απαραίτητη η διαρκής παρουσία του αστυνομικού για να υπάρξει ειρήνη και ηρεμία και να διασφαλιστούν οι προϋποθέσεις για ομαλή κοινωνική συμβίωση. Γι’ αυτό χρειάζονται αστυνομικοί με άριστη εκπαίδευση, με αναπτυγμένο επαγγελματισμό, με ικανοποιητικές αποδοχές, με εξασφάλιση υποδομής, υλικής και τεχνικής, και με άρτια οργάνωση.
 
Απαιτείται να διαθέτει η χώρα αστυνομικούς με ήθος, αρχές, σεβασμό προς τις δημοκρατικές δομές, πίστη στις θεμελιώδεις αξίες του ανθρωπισμού και αποδοχή των δικαιωμάτων των πολιτών, τα οποία οφείλει να προστατεύει από οποιεσδήποτε επιθέσεις, ακόμη και αυτού του ίδιου του κράτους.
 
Πρώτιστο καθήκον της αστυνομίας είναι η πρόληψη του εγκλήματος, όχι όμως με οποιοδήποτε μέσο, αλλά μόνο με μέσα νόμιμα που δεν θίγουν τα ανθρώπινα, πολιτικά και αστικά δικαιώματα και γενικά τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών.
 
Σήμερα, η αστυνομία δεν εκπληρώνει αρμονικά την αποστολή της, επειδή, με λαμπρές και επώνυμες εξαιρέσεις (άριστων αστυνομικών που, πέραν των προσόντων τους, διαθέτουν πνεύμα αυτοθυσίας και αυταπάρνησης), αδιαφορεί για τα δικαιώματα των πολιτών, τα οποία πλειστάκις η ίδια παραβιάζει με βαναυσότητα.
 
Οι αστυνομικοί μας, στερούμενοι δημοκρατικής παιδείας και της απαιτούμενης επαγγελματικής εκπαίδευσης, μιμούνται δουλικά ξένα πρότυπα, κυρίως αμερικανικά, τα οποία, χωρίς προσαρμογή, εφαρμόζουν εις βάρος των πολιτών με τη δικαιολογία της καταπολέμησης του εγκλήματος και μάλιστα του οργανωμένου.
 
Έτσι, παραβιάζεται το οικογενειακό άσυλο, δεν γίνεται σεβαστό το απόρρητο των επικοινωνιών, καταδιώκονται οι αδύνατοι και ανίκανοι ν’ αντιτάξουν άμυνα, δεν καταδιώκονται πολλοί επώνυμοι και ισχυροί, δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τις επιθέσεις των κακοποιών εναντίον πολιτών και, πολλές φορές, αντί για πρόληψη του εγκλήματος διαπιστώνεται προώθησή του από ορισμένους, χαρακτηριζόμενους ως “επίορκους” αστυνομικούς.
 
Πολλοί αστυνομικοί (τόσοι σε αριθμό ώστε να επηρεάζουν ολόκληρη την αστυνομία) συμπεριφέρονται με βαναυσότητα σα να υπηρετούν σε αυταρχικό καθεστώς. Η αλαζονεία περισσεύει και η αγένεια αποτελεί τον κανόνα κατά τη διάρκεια αστυνομικών ελέγχων.
 
Όταν οι περισσότεροι αστυνομικοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις, εμφανίζονται με την ιδιότητα των μαρτύρων ενώπιον δικαστηρίων, εκτελώντας εντολή της υπηρεσίας τους, σπάνια καταθέτουν χωρίς πάθος και ακόμα σπανιότερα αναφέρουν τα αληθινά γεγονότα χωρίς να τ’ αλλοιώνουν σε βάρος του άτυχου κατηγορουμένου, που βρέθηκε στο στόχαστρό τους. Ως προς τη συμπεριφορά τους απέναντι στους δικηγόρους, καλύτερα να μην επιχειρήσει κάποιος να την περιγράψει, επειδή, πραγματικά, είναι απερίγραπτη. Θεωρούν τον δικηγόρο σαν εξ ορισμού αντίπαλό τους, επειδή δεν διδάχτηκαν την αξία του θεσμού στις δημοκρατικές πολιτείες και τον ρόλο που καλείται να παίξει ο δικηγόρος στον δύσκολο αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας, “χωρίς φόβο και χωρίς πάθος”.
 
Θα ήταν καλό ν’ αποτελούσε την εξαίρεση η αλλοίωση, η απόκρυψη και η κατασκευή στοιχείων που γίνεται από αστυνομικούς, με αποτέλεσμα να μην εξιχνιάζονται σοβαρά εγκλήματα και, πολλές φορές, να καταδικάζονται άδικα αθώοι με τις γνωστές απάνθρωπες ποινές που λατρεύει η δικαστική εξουσία.
 
Περιπτώσεις καταδικών αθώων εξ αιτίας της ανεπάρκειας ή και της κακοβουλίας αστυνομικών υπάρχουν πολύ περισσότερες από εκείνες που θα ήταν ανεκτές σε μια κοινωνία δικαιοσύνης και σε κράτος δικαίου.
 
Χαρακτηριστικό της απαράδεκτης κατάστασης που επικρατεί στην αστυνομία είναι πως πρόεδρος του συνδικαλιστικού οργάνου των αξιωματικών της έχει επιλεγεί αξιωματικός, εξ αιτίας τη συμπεριφοράς του οποίου (σε βάρος πολίτη ο οποίος υπέστη ρήξη τυμπάνου μετά από κακοποίηση από τον σημερινό εκλεγμένο πρόεδρο των αξιωματικών της αστυνομίας!) καταδικάστηκε η χώρα μας (την 18.01.2007) από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) και διασύρθηκε διεθνώς. Γι’ αυτήν την περίπτωση εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 2448/2010 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία υποχρεώθηκε η Πολιτεία ν’ αποζημιώσει με μεγάλο χρηματικό ποσό το θύμα της αστυνομικής βίας [νομικά επίλεκτα: “Αποζημίωση θύματος αστυνομικής βίας”].
 
Αστυνομικούς βάναυσους, επίορκους και διεφθαρμένους δεν χρειάζεται η αστυνομία. Θέλει στελέχωση από ικανούς και εκπαιδευμένους για τη φρούρηση των ανθρώπινων και των πολιτικών δικαιωμάτων, για την πρόληψη του εγκλήματος, την αποτελεσματική καταδίωξη των κακοποιών, τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, συμβίωσης και συνοχής, με πίστη στα υψηλά ιδανικά του ανθρωπισμού, του πολιτισμού, της ηθικής και της δημοκρατίας.
  
Ε. Παπαδάκης
 
Your rating: None Average: 4.6 (8 votes)