Τρίτη 3 Ιουλίου 2018


Κομματικές λογικές

 
Την 17η Ιουνίου 2012 καλούμαστε σε νέα ψηφοφορία για εκλογή βουλευτών και απόκτηση νέας κυβέρνησης.
 
Όσοι έχουν όρεξη να μιλάνε για πολιτική διερωτώνται ποιο κόμμα να ψηφίσουν, προσπαθώντας να πληροφορηθούν από τον συνομιλητή τους τις δικές του απόψεις.
 
Σπάνια κάποιος δηλώνει αποφασισμένος να υποστηρίξει συγκεκριμένο κόμμα. Οι περισσότεροι προβληματίζονται.
 
Άλλος σκέπτεται να ψηφίσει την αναδυόμενη αριστερά, του Τσίπρα ή του Κουβέλη, επειδή αυτοί υπόσχονται να παραμείνει η χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να διατηρήσουμε το ευρώ και, ταυτόχρονα, να καταγγελθεί η δανειακή σύμβαση, δηλαδή το περίφημο “μνημόνιο”. Πάνω απ’ όλα υπόσχονται τις ανέξοδες στους πολιτικάντηδες παροχές και δελεάζουν τους αναρίθμητους μικρονοϊκούς.
 
Άλλος επιλέγει τον Καμμένο επειδή φαίνεται αποφασισμένος να συγκρουστεί με όλους και να καταργήσει το μνημόνιο, μαζεύοντας τα απόβλητα της ΝΔ, “καλλιτέχνες” και τηλεδικηγόρους.
 
Κάποιος άλλος δηλώνει πως υποστηρίζει τον Κουβέλη επειδή είναι νηφάλιος, λογικός, συμβιβαστικός και πείθει με την ηρεμία του. Για ικανότητα βέβαια δεν γίνεται λόγος.
 
Πολλοί επιλέγουν τις εξτρεμιστικές συνιστώσες του Τσίπρα για να τιμωρήσουν τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.
 
Υπάρχουν και οι υποστηρικτές του μουχλιασμένου ΚΚΕ με τη βαλσαμωμένη πρόεδρο που μηρυκάζει απόψεις περασμένων αιώνων.
 
Εξακολουθούν να εμφανίζονται υποστηρικτές της Χρυσαυγής και του κόμματος του Καρατζαφέρη. Οι μεν πρώτοι πολλαπλασιάζονται, ενώ οι δεύτεροι μειώνονται ραγδαία για λόγους που δεν κατανοούνται εύκολα. Χρειάζεται σκέψη που λείπει και περίσκεψη που απουσιάζει.
 
Κάποιοι απελπισμένοι προβάλλουν τα προσόντα του Μάνου και του διαφημιστή Τζίμερου και όλοι μαζί καταγίνονται σε κουτσομπολιά, φλυαρίες και αντιδικίες των καφενείων.
 
Δημιουργούνται οξείες συγκρούσεις καθώς οι διαπληκτιζόμενοι υποστηρίζουν με ποδοσφαιρικό φανατισμό τα κόμματα και τους εκλεκτούς τους.
 
Το τι δηλώνουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων δεν περιγράφεται. Είναι αδύνατο να παρακολουθήσεις τις εξωπραγματικές υποσχέσεις, τις απλοϊκές δηλώσεις και τις ακατάσχετες ανόητες αναλύσεις τους.
 
Χαρακτηριστικό των εμφανιζόμενων στις τηλεοράσεις είναι ο εγωισμός και η διεκδίκηση της “απόλυτης αλήθειας” την οποία κάθε ένας από αυτούς διεκδικεί για τον εαυτό του.
 
Αναλογιζόμενος το τι ακούγεται και τι συμβαίνει, βγάζεις το συμπέρασμα πως κυριαρχεί η ημιμάθεια, το ατομικό συμφέρον, η απόλυτη ιδιοτέλεια, η μισαλλοδοξία, η ξεροκεφαλιά και κυρίως η ανοησία.
 
Γι’ αυτό κατάλληλος να εκπροσωπήσει την παρηκμασμένη κοινωνία μας είναι ο νεαρότερος και όχι αναγκαστικά  ο χειρότερος. Ο πορφυρογέννητος αρχηγός που χρίστηκε από τον Αλαβάνο, γεννημένος στη χλιδή και τον πλούτο, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για την τύχη των πολλών και των ανόητων ή για την επιβίωση της χώρας με αξιοπρέπεια και τιμή που να τη σέβονται οι άλλοι. Ενδιαφέρεται για τον χαβαλέ.
 
Στην ανώριμη ηλικία των 37 ετών, έχει την “πολιτική” σαν χόμπι. Κι αυτός, όπως οι γαλαζοαίματοι των άλλων κομμάτων της συντεχνίας των πολιτικών που έχουν λυμένα τα προβλήματα της επιβίωσης, του βιοπορισμού και της σκληρής καθημερινότητας.
 
Ας παίξει και ο σύντροφος Τσίπρας όπως έπαιξε το άλλο βλαστάρι του ακραίου κομματισμού και του άφρονος κρατισμού, ο μεγάλος Ανδρέας.
 
Ήδη ο νεαρός έγινε αποδεκτός από τους Ευρωπαίους. Τέτοιον θέλουν γι’ αρχηγό του κρατιδίου μας. Να μοιάζει στους πολλούς και να τους οδηγεί για να βυθίζεται στην ανυποληψία και στην ανέχεια ο λαός που κατάφερε ν’ αντέξει σχεδόν για τέσσερις δεκαετίες τις επιδρομές των απίστευτα κυνικών πολιτικών απατεώνων.
 
Να καταλάβουμε πως θα μας διαφεντέψει για πολύ (;) ο ΣΥΡΙΖΑ με επί κεφαλής τον 37χρονο σύντροφο. Να προετοιμαστούμε ψυχολογικά και να συνηθίσουμε τους αστέρες – συντρόφους που δεν δέχονται αντιρρήσεις στις σοφές δηλώσεις και αναλύσεις τους. Μόνο αυτοί έχουν δίκιο γιατί ξέρουν. Κατέχουν την απόλυτη γνώση της μαρξιστικής αριστεράς και του ξύλινου λόγου. Και το κυριότερο μόνο αυτοί έχουν τις θαυματουργικές λύσεις (ή τις διαλύσεις).
 
Άλλωστε, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε στο γερμανικό περιοδικό “Der Spiegel” της 26ης Μαΐου 2012 πως “ολόκληρη η Ευρώπη είναι σε κίνδυνο” και ο ίδιος (όπως παρατηρεί το γερμανικό έντυπο) εξακολουθεί να ελπίζει το αδύνατο: να διατηρήσει το ευρώ και ταυτόχρονα να σταματήσει το πρόγραμμα λιτότητας.
 
Αθέλητα όμως κάνουμε σύγκριση της κακής κατάστασης της χώρας μας (που πνίγεται από την κομματική ανοησία και την αθλιότητα) με τη γειτονική Τουρκία η οποία βιώνει έναν Χρυσό Αιώνα προόδου και ανάπτυξης (μόνο κατά τον περασμένο χρόνο σημείωσε 8,5 % οικονομική ανάπτυξη).
 
Σε εμάς επικρατούσαν και κυριαρχούν πάντοτε οι στενά κομματικές λογικές και οι τυχάρπαστοι θαυματοποιοί της κομματικής φλυαρίας, ενώ οι άσπονδοι φίλοι μας έχουν την ικανότητα να επιλέγουν αληθινούς ηγέτες που αποσπούν τον θαυμασμό και τον σεβασμό του κόσμου και της Ευρώπης.
 
Οι γείτονές μας ξέρουν πως και τι ψηφίζουν. Διαλέγουν έμπειρους, πατριώτες και ικανούς.
 
Ν’ αποκτήσουμε κι εμείς την ικανότητα ν’ αναδείξουμε τους άξιους, χωρίς κομματικές και ιδεοληπτικές προσηλώσεις.
 
 
Εμμανουήλ Παπαδάκης
Your rating: None Average: 4.9 (11 votes)