Τρίτη 1 Αυγούστου 2017


Κριτική των συνδικαλιστικών εντύπων

 
Πολλά έντυπα κυκλοφορούν στοχεύοντας όχι τόσο να ωφελήσουν ή να ενημερώσουν τον αναγνώστη τους, όσο να τον ποδηγετήσουν σε θέματα συνδικαλιστικά, κομματικά, ιδεολογικά, καταναλωτικά και άλλα ων ούκ έστιν αριθμός. Εδώ εντάσσονται διάφορες περιοδικές εκδόσεις, που εμφανίζονται να έχουν καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα σε τομείς επαγγελματικούς και συνδικαλιστικούς ή, αλλιώς, συντεχνιακούς.
 
Τέτοια έντυπα είναι, επί παραδείγματι, τα “Δικαστικά Νέα” και “το βήμα του δικηγόρου”. Το πρώτο είναι τριμηνιαία έκδοση της ένωσης δικαστών και εισαγγελέων και το δεύτερο μηνιαία περιοδική έκδοση του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών, όπως εξηγείται στην πρώτη σελίδα του πρώτου και στο εξώφυλλο του δεύτερου.
 
Στα “Δικαστικά Νέα” περιλαμβάνονται διάφορα άρθρα, με τις απόψεις των συντακτών τους, που περιέχουν κυρίως παράπονα και κοινωνική κριτική για τις επιθέσεις κατά των δικαστών και των συμφερόντων τους καθώς και για την προσπάθεια να υποβαθμιστεί το αποκαλούμενο “ίσως τελευταίο αποκούμπι του Ελληνικού Λαού” με την ένταξη των δικαστικών στους δημόσιους υπαλλήλους και στο Ι.Κ.Α. καθώς και με τη μείωση αποδοχών. Σε αυτήν την έκδοση, εκτός από τα άρθρα, τα παράπονα και τις διάφορες απόψεις και κρίσεις, περιλαμβάνονται και φωτογραφίες. Έτσι, πρόσφατα, στο έντυπο αυτό δημοσιεύτηκε τέσσερις φορές η φωτογραφία τού προέδρου τής ένωσης των δικαστών και εισαγγελέων, δύο φορές τού γραμματέα τής ένωσης και από μία φορά των αρθογράφων.
 
Στο “βήμα του δικηγόρου” μετράμε δύο φωτογραφίες έγχρωμες του νέου κομματικού προέδρου τού δικηγορικού συλλόγου και φωτογραφίες άλλων επιφανών παραγόντων τού νομικού και κομματικού συνδικαλισμού.
 
Όμως, αυτές οι προβολές προσώπων πρέπει να εκλείψουν, επειδή δεν δικαιολογείται να προβάλλονται τα πρόσωπα αλλά μόνο οι ιδέες, οι απόψεις, οι προβληματισμοί και γενικά οι σκέψεις, που οδηγούν σε λύσεις των μεγάλων ανεπίλυτων προβλημάτων, τα οποία αντιμετωπίζει στο σύνολό της η δικαστική λειτουργία και η αντίστοιχη εξουσία στη χώρα μας.
 
Με την προβολή προσώπων, με τη διαφήμιση διάφορων κοινωνικών εκδηλώσεων (μουσικών, καλλιτεχνικών και άλλων) και ουσιαστικά των μετεχόντων σε αυτές δεν βρίσκονται λύσεις και, με γνωστή την κατάσταση στον αποκαλούμενο χώρο τής δικαιοσύνης, δεν είναι αποδεκτή η εξακολούθηση της ίδιας τακτικής τού παρελθόντος, της συσπείρωσης πίσω από πρόσωπα, τα οποία αποκτούν οπαδούς, ώστε, μεθοδικά, ν’ αναρριχώνται σε ακόμη υψηλότερα αξιώματα, εισερχόμενα στη βουλή, κατακτώντας θέσεις πολιτικής εξουσίας και ικανοποιώντας προσωπικές φιλοδοξίες καθώς και συμφέροντα των οπαδών τους.
 
Δεν είναι ανεκτό, ενώ διανύουμε τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, να παραμένουμε προσκολλημένοι στις κακές παραδόσεις, δηλαδή στις κακές συνήθειες και ήθη (vitia mores sund), της προβολής προσώπων, αντί ν’ ακολουθούμε αρχές, ιδέες, στόχους, θετικές επιδιώξεις και προγράμματα προόδου.
 
Πρέπει επίσης να σταματήσει η κακή συνήθεια του επαίνου εκείνων (των λίγων), που εκπληρώνουν στον τομέα του έκαστος κάποιο από τα στοιχειώδη και αυτονόητα καθήκοντα και δεν δικαιολογείται να απονέμονται έπαινοι σε εκείνους που δεν αδικούν, με επαναλαμβανόμενες δηλώσεις όπως “ο κύριος πρόεδρος είναι έντιμος”, “αυτός δεν έκλεψε”, “εκείνος δεν αδίκησε” και τα παρόμοια, επειδή κατάντησε το αυτονόητο να θεωρείται άξιο επισήμανσης, επιβράβευσης και επαίνου.
 
Συνεπώς, οι περιοδικές εκδόσεις, όπως οι προαναφερόμενες, πρέπει να μεταβάλλουν το περιεχόμενό τους και να αποφεύγουν τους επαίνους και την προβολή προσώπων. Πρέπει να στηρίζουν σύγχρονες ιδέες, να προβάλλουν νέες προτάσεις και να επιδιώκουν άμεσες, έξυπνες, σοβαρές και οριστικές λύσεις στα προβλήματα, τα οποία πολλαπλασιάζονται και δεν επιλύονται στον ευαίσθητο και καίριο τομέα του τρόπου απονομής δικαίου.

Εμμανουήλ Παπαδάκης

Your rating: None Average: 5 (6 votes)