Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018


Λαός υπερυψούται

 

Η στατιστική είναι η επιστήμη εκείνη, που σου λέει πως αν είσαι με το ένα πόδι σε έναν κουβά με ζεματιστό νερό και το άλλο σε έναν κουβά με παγάκια, κατά μέσον όρο θα αισθάνεσαι θαυμάσια.

 
Με άλλα λόγια, τα ερμηνευτικά προβλήματα που προκύπτουν όταν προσπαθούμε να εξάγουμε ποιοτικά συμπεράσματα από μιά ποσοτική μελέτη δεδομένων είναι απροσπέλαστα. Γι’ αυτό και κάθε φορά που γίνονται σφυγμομετρήσεις ή εκλογές δίνουν και παίρνουν οι γκουρού με τις ερμηνείες και τις παρερμηνείες τους – βασικά, βλέπει ο καθένας ότι θέλει, άλλος τα βλέπει τα ποτηράκια μισο-γεμάτα και άλλος μισο-άδεια, ο καθένας ανάλογα με τη δίψα και τον πόνο του.
 
Αν πάντως αρκεστούμε σε μιά μινιμαλιστική προσέγγιση, χωρίς μεγάλους ακροβατισμούς, μου φαίνεται πως το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα δείχνει τρία πράγματα:
 
1.     Ο λαός θέλει την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.
2.     Ο λαός δεν θέλει το μνημόνιο. Και
3.     Ο λαός ανταποκρίνεται θετικά στις εθνικιστικές κορώνες, στη δημαγωγία, στις νεφελώδεις υποσχέσεις και στα κηρύγματα μίσους.
 
Παρατηρώντας τα τεκταινόμενα και μετά την ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος, θα πρόσθετα και το καβάλημα του καλαμιού των δημαγωγών εκείνων, τους οποίους αντάμειψε ο λαός με την ψήφο του, αλλά αυτό δεν είναι της ώρας τώρα.
 
Τα περί κατάργησης του δικομματισμού ή περί τιμωρίας του Ανδρεϊκού και του Καραμανλικού κόμματος είναι θέμα ερμηνείας, εξ άλλου, πολλοί πιστεύουν πως ο ΞΥΡΙΖΑ, με την ανένδοτη στάση του, μάλλον αποσκοπεί στη μελλοντική δημιουργία ενός νέου δικομματισμού, όπου βέβαια τα δύο κυριαρχούντα κόμματα δεν θα είναι αυτά που ξέραμε ως τώρα.
 
Πάντως, ακόμη και αν δεν έχει τέτοια σχέδια ο ΞΥΡΙΖΑ, αν προέκυπτε δικομματισμος όπου αυτοί θα ήταν ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας σίγουρα δεν θα τους κακοφαινόταν και σίγουρα θα άλλαζαν το βιολί τους, που μέχρι τώρα μας πήρε τα αυτιά επαναλαμβάνοντας αδιαλείπτως πως για όλα φταίει ο δικομματισμός.
 
Υπάρχουν, βέβαια, και οι κακές γλώσσες, που μιλάνε για απώτερα σχέδια μονοκομματισμού, τουλάχιστον για ενδόμυχες επιθυμίες, γιατί αν δεν πιστεύεις στον διάλογο τί το πιό επιθυμητό από ένα μονοκομματικό καθεστώς, το οποίο εγγυάται και προστατεύει τον μονολόγο;
 
Για να επιστρέψουμε στις παραπάνω διαπιστώσεις, αν τις βάλουμε και τις τρεις μαζί και κάνουμε μιά συστηματική ερμηνεία, όπως λέμε και στα νομικά, προκύπτει πως ο ρωμιός μάλλον ψήφισε με πονηρία. Θέλει οπωσδήποτε να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη, γιατί αυτό μας εγγυάται ορισμένα πράγματα και μας ανεβάζει, ώστε να μπορούν οι κυράδες μας να βάφονται ξανθιές και να το παίζουν Παριζιάνες, από Αβρούπα μεριά. Όμως τη συμμετοχή του στην Ευρωζώνη ο ρωμιός τη θέλει άνευ όρων. Να ρέει το χρήμα ελεύθερα και να πληρώνουν τους λογαριασμούς μας οι άλλοι.
 
Εμείς υποχρεώσεις; Μα πώς είναι δυνατόν; Αντίθετα, όλοι μας χρωστάνε, που λέει και το Διεθνές Δίκαιο. Είναι όλοι υποχρεωμένοι δια ροπάλου να μας αγαπούν και να μας νταντεύουν ασμένως και αγογγύστως μόνο και μόνο επειδή είμαστε “έλληνες”, ο περιούσιος λαός, που τους έδωσε τα φώτα στον κόσμο - και κράτησε το σκότος για τον εαυτό του.
 
Η τρίτη από τις παραπάνω διαπιστώσεις προϋποθέτει τα αναγκαία συστατικά ενός τριτοκοσμικού κράτους, που είναι οι εθνικιστικές υστερίες, η παράνοια, το να βρίσκουμε βολικούς κόκορες για να τους φορτώνουμε με όλα τα κακώς έχοντα της κοινωνίας μας. Το δε κυριότερο από αυτά τα συστατικά είναι ένα πανάθλιο γραφειοκρατικό σύστημα που αποθεώνει τον παραλογισμό και συντηρεί πανστρατιές παρασίτων, διότι κανένα άλλο σύστημα δεν είναι σε θέση να παράγει τέτοιους ρεκόρ αριθμούς αργομισθιών όπως το γραφειοκρατικό.
 
Έτσι αποκτήσαμε τόσους καρεκλοκένταυρους που κάθονται όλη μέρα και κουβεντιάζουν, μετά σφραγίζουν κανένα κωλόχαρτο, έπειτα τηλεφωνούν στην πεθερά τους να δουν αν τηγάνισε τα ψάρια και στο τέλος βγάζουν και στατιστικές ότι δουλεύουν περισσότερο από τους γερμανούς. Βέβαια, από μιά άποψη έχουν δίκιο, αφού στα νέα ελληνικά το “δουλεύω” και το “κάθομαι” είναι συνώνυμα – και αυτό θα πρέπει να το λάβει υπόψη του και ο Μπαμπινιώτης, αν τυχόν βγάλει και νέα έκδοση του λεξικού του.
 
Τα συστατικά αυτά θέλει, λοιπόν, να τα διατηρήσει, ει δυνατόν να τα επαυξήσει ο λαός, πάση θυσία. Γιαυτό και κανένας από τους σημερινούς εθνοσωτήρες, ασχέτως κονκάρδας και χρώματος, δεν περιλαμβάνει στο πρόγραμμά του την αντικατάσταση της γραφειοκρατίας με ορθολογικά συστήματα. Διότι κάτι τέτοιο θα εσήμαινε σημαντική απώλεια ψήφων.
 
Μέχρι πρότινος είχαμε το Ανδρεϊκό κόμμα που πάτησε σε αυτές τις βαθιές επιθυμίες του λαού και μας έφερε εκεί που φτάσαμε. Τώρα εμφανίστηκε διάδοχος, ο ΞΥΡΙΖΑ. Βέβαια, ο αρχηγός του δεν έχει το επίπεδο ενός Ανδρέα, αλλά τελικά ξούρες μας έλεγε και ο ένας ξούρες μας λέει και ο άλλος. Και όπως ο Χουν Σεν στην Καμπότζη αντιγράφει σε όλα το στυλ του άσπονδου εχθρού του, του Σιχανούκ, έτσι και ο Τσίπουρας (συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να προφέρω το σύμπλεγμα συμφώνων “πρ” γι’ αυτό βάζω ένα “ου” ενδιάμεσα) προσπαθεί να εξιτάρει τον λαό με φαντασιώσεις για ένα καλύτερο αύριο, όπου η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες και θα τρώμε με χρυσά κουτάλια, αρκεί να διώξουμε τους κακούς και να αποποιηθούμε όλες μας τις υποχρεώσεις.
 
Όλα αυτά βέβαια σερβίρονται δεόντως, με την πιπίλα του “λαού” πάνω απ’ όλα. Ο ιερός λαός, η ιερή αυτή αγελάδα, που πρέπει να τη λατρεύουμε γιατί μας δίνει και γάλα, και ψήφους, και έδρες στη βουλή, και βίλες με πισίνες και άλλα πολλά. Εξ άλλου, οι έχοντες (που και αυτοί δεν γνωρίζουν κονκάρδες και χρώματα) είναι ακριβώς εκείνοι που θα οφεληθούν τα μέγιστα αν ο ΞΥΡΙΖΑ τα καταφέρει και μας ρίξει στη χρεωκοπία και στη δραχμή. Και τότε θα μας μείνουν οι υμνολογίες: “Λαός υπερυψούται εις πάντας τους αιώνας”, αν και καλύτερα θα ταίριαζαν οι ψαλμωδίες που ακούμε στα μνημόσυνα.
 
 
Γεράσιμος Φουρλάνος
Διδάκτωρ Νομικής
www.fourlanos.com

 

Your rating: None Average: 4.4 (28 votes)