Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017


Μνημονιακοί και Αντιμνημονιακοί

 

Λόγω της οικονομικής κρίσης θα έπρεπε να είχαμε γίνει σοφότεροι και πιο προσεχτικοί σε κριτικές, στις επιλογές και στις αποφάσεις μας.

 
Μαθαίνοντας για την υπερχρέωση του κράτους, οφείλαμε να συμφωνήσουμε στη λήψη έξυπνων μέτρων εξόφλησης  (ή ρύθμισης) των χρεών, ανάπτυξης της οικονομίας και νοικοκυρέματος του κράτους.
 
Πρώτα από όλα, χρειαζόταν η εκλογή κατάλληλων προσώπων, ικανών πολιτικών, ειδικών και τεχνοκρατών, που θ’ αναλάμβαναν να βρουν τις απαιτούμενες άμεσες λύσεις, με την εφαρμογή μέτρων ανάπτυξης της οικονομίας. Χωρίς εκλογικές διαδικασίες και κομματικές φλυαρίες.
 
Η επιλογή των αρίστων δεν είναι δύσκολη. Αρκεί οι εξοπλισμένοι με το δικαίωμα ψήφου πολίτες ν’ αποφάσιζαν, παραμερίζοντας τις κομματικές (ποδοσφαιρικές) διαιρέσεις και τις φατρίες, την ανάδειξη των ικανότερων μελών της κοινωνίας, αντλώντας από τη δεξαμενή της χώρας αλλά και από τους διαπρεπείς Έλληνες της διασποράς.
 
Μπορούσαν να κληθούν οι προικισμένοι κοσμοπολίτες Έλληνες του εξωτερικού για να δώσουν τις γνώσεις, την εμπειρία και τα φώτα τους σε εμάς που δεν θέλουμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας. Είμαστε ανίκανοι να κυβερνηθούμε με εξυπνάδα και σύνεση χωρίς τη βοήθεια ικανών, έμπειρων και προικισμένων ειδικών.
 
Η πλειονότητα των πολιτών εξοργισμένη από τις απάνθρωπες και παράλογες φορολογικές επιδρομές και τη δραστική μείωση του εισοδήματος, την καλπάζουσα ανεργία και τη δυσλειτουργία του κράτους, στράφηκε προς τους ακραίους.
 
Τα κόμματα της άκρας αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ) απέκτησαν ποσοστά που οι ισόβιοι ηγέτες τους δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ούτε στα όνειρά τους. Ετοιμάζονται ήδη να κυβερνήσουν επαναφέροντας τους ασήμαντους του ΠΑΣΟΚ που εντάχθηκαν στις δυνάμεις τους, απτόητοι και αγέρωχοι.
 
 Το ασήμαντο κόμμα της ακρότατης δεξιάς γνώρισε όμοιες τιμές και δόξες με τα ποσοστά του σκαρφαλωμένα στο 7% και την αλαζονεία του ηγέτη του στα ύψη.
 
Αντί για σοβαρότητα, εντατική εργασία, συνεργασία και έξυπνες κινήσεις, οι επαγγελματίες της πολιτικής και των συντεχνιών βρήκαν σαν αποδιοπομπαίο τράγο το “μνημόνιο”. Δηλαδή, την εκ των ενόντων υπογραφείσα σύμβαση (της πρώτης και δεύτερης φάσης) με τους Ευρωπαίους εταίρους και με το ΔΝΤ, χάρη στην οποία καλύπτονται οι τρύπες του κρατικού ισολογισμού.
 
Εκμεταλλευόμενοι τη λαϊκή δυσαρέσκεια, την κοινωνική αγανάκτηση, την έξαλλη οργή (χιλιάδων τρωκτικών που μισθοδοτούνται χωρίς να εργάζονται) καθώς και τον φόβο της απόλυσης των υπεράριθμων υπαλλήλων, οι ακραίοι της αριστεράς, οι ακραίοι (λιγότεροι σε αριθμό) της δεξιάς και οι αναιδέστεροι της κεντροδεξιάς, σύμπηξαν μέτωπο (όχι εναντίον της διαφθοράς, της χαοτικής γραφειοκρατίας, της φοροδιαφυγής και της επιθετικής κλεπτοκρατίας, αλλά) εναντίον των …δανειακών συμβάσεων που έχουμε ανάγκη.
 
Το μέτωπο συγκροτήθηκε από τους “αντιμνημονιακούς”. Σε αυτό αντιπαρατέθηκαν οι “μνημονιακοί”.
 
Αναβίωσε ο εθνικός διχασμός σε γελοιογραφία. Κάτω το μνημόνιο, ζήτω τα δανεικά. Άμεση καταγγελία του μνημονίου και καταδίκη του, αλλά εξακολούθηση είσπραξης των δανεικών και επικύρωση του “κουρέματος” του χρέους. Άνευ όρων. Χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς υποχρεώσεις, διότι “του Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει”…  
 
Με τα διεθνή ΜΜΕ να μεταδίδουν την ιλαροτραγωδία της χώρας μας, οι αντιμνημονιακοί γελωτοποιοί συγκρούονται με τους μνημονιακούς ανεγκέφαλους γεμίζοντας τις ώρες των τηλεοπτικών εκπομπών με άναρθρες κραυγές (καθώς μιλούν συγχρόνως όλοι μαζί), προσβολές, ύβρεις, τερατολογίες, ακραίες συμπεριφορές και ανόητες δηλώσεις.
 
Από τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές δεν βγαίνει νόημα. Καταλαβαίνουμε μόνο πως οι προβαλλόμενοι εγκάθετοι διαθέτουν αναίδεια, θράσος και αμάθεια σε υπερεπάρκεια.
 
Οι αυτοαποκαλούμενοι “αντιμνημονιακοί” κρύβουν ότι δεν υλοποιήθηκε το μνημόνιο του Μαΐου 2010 και δεν έγιναν οι επιβαλλόμενες διαρθρωτικές αλλαγές για να τεθεί η βάση της ανάπτυξης, με επενδύσεις και εξαγωγές. Δεν καταργήθηκε ο κρατισμός, ούτε έπαψε η κατανάλωση με δανεικά. Δεν άνοιξαν τα κλειστά επαγγέλματα των συντεχνιών και δεν έγιναν οι επιβαλλόμενες επείγουσες μεταρρυθμίσεις.
 
Παραμερίζουν το γεγονός ότι επακόλουθο της αντίδρασης στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και της αστοχίας (αδιαφορίας) των πολιτικών (συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων) ήταν η ανάγκη του δεύτερου μνημονίου με τη μείωση του κατώτατου ημερομισθίου κατά 22% (σε επίπεδο, όμως, τρεις φορές ανώτερο της Βουλγαρίας) και άλλους περιορισμούς και υποχρεώσεις.
 
Αντί να γίνεται αντιπαράθεση, κριτική και διάλογος για τους λόγους της μη πραγματοποίησης μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, εκστράτευσαν οι “αντιμνημονιακοί” εναντίον των “μνημονιακών”, δηλώνοντας με κραυγές, απειλές και αναθεματισμούς (Καμμένος) πως θα δικάσουν τους αντιπάλους τους μνημονιακούς για εσχάτη προδοσία, θα ελευθερώσουν τη χώρα, θα καταγγείλουν το μνημόνιο και θα θριαμβεύσουν νικώντας τους “διεθνείς τοκογλύφους”.
 
Ίδιες και χειρότερες ήταν οι δηλώσεις των κομμάτων και αποκομμάτων της μαρξιστικής αριστεράς και της εθνικοσοσιαλιστικής ακρότατης δεξιάς.
 
Ενταγμένοι στην παράταξη των αντιμνημονιακών όλοι οι ακραίοι και έξαλλοι κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον των ηγετών της Γερμανίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ, εναντίον του ΔΝΤ, των τοκογλύφων και του καπιταλισμού, παραμένοντας προσηλωμένοι στον κρατισμό, τη γραφειοκρατία, τις συντεχνίες, τις κατοχυρώσεις, τις αργομισθίες και τις άλλες δυσλειτουργίες και αστοχίες που προξένησαν την εγχώρια, ενδημούσα κρίση.
 
Με τις εξαλλοσύνες, τις ασυναρτησίες, τις πύρινες δηλώσεις και τις ακραίες εκδηλώσεις, πέτυχαν τα μικροσκοπικά κόμματα της άκρας αριστεράς να ξεφύγουν από την αφάνεια.
 
Ήδη το ένα από αυτά (το πιο ακραίο και έξαλλο) διεκδικεί την κυβέρνηση με προοπτική να επαναλάβει το κατόρθωμα του επίσης ακραίου ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80.
 
Το άλλο απόκομμα του Κουβέλη ευαγγελίζεται τη “σύνεση” και την ευρωπαϊκή προοπτική, κολλημένο στις απαρχαιωμένες αριστερίστικες δοξασίες του περασμένου αιώνα. Χωρίς ίχνος ανανέωσης, σε πείσμα του τίτλου του.
 
Το κόμμα του Καμμένου δίνει τον τόνο στο αντιμνημονιακό κίνημα της ανοησίας. Δεν συνεργάζεται με κανένα, δεν μιλάει σε κανένα και με πείσμα αποποιείται το μνημόνιο. Το αίτιο όλων των κακών της χώρας.
 
Γι’ αυτό δεν κατάφεραν να συνεργαστούν οι μνημονιακοί μεταξύ τους και με τους αντιμνημονιακούς. Επειδή και οι δύο συγκρουόμενες παρατάξεις αντλούν τη δύναμή τους από την ανοησία των πολλών που, αντί ν’ απαιτήσουν λύσεις λογικές, σύγχρονες και φωτισμένες, προτιμούν να συμπεριφέρονται όπως έχουν συνηθίσει. Σα να βρίσκονται στο γήπεδο. Με όρους και συμπεριφορές των οπαδών του ποδοσφαίρου. Και ο χρόνος κυλά, φεύγει και χάνεται και, μαζί με αυτόν, οι ευκαιρίες της άμεσης εξόδου από την κρίση…
 
 
Εμμανουήλ Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 4.5 (19 votes)