Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2017


Το "ΟΧΙ" ωφέλησε την Ελλάδα;

 

Την 28η Οκτωβρίου 1940, η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε να υποταγεί στην Ιταλία και, μετά από λίγους μήνες, στη Γερμανία. Αποτέλεσμα ήταν η επέκταση του παγκόσμιου πολέμου στην Ελλάδα που δοκιμάστηκε  για πέντε σκληρά χρόνια. Αρχικά με την απεγνωσμένη άμυνα των Ελλήνων στα σύνορα και στη συνέχεια με την αντίσταση.
 
Αμφισβητείται ποιος είπε το “όχι” στους Ιταλούς, η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά ή ο ελληνικός λαός στο σύνολό του.
 
Η αμφισβήτηση δεν έχει σημασία. Γεγονός είναι πως, με την άρνηση των ελληνικών κυβερνήσεων να μιμηθούν τις κυβερνήσεις των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών και να επιτρέψουν τη χωρίς αντίσταση είσοδο στη χώρα των ιταλικών και γερμανικών στρατευμάτων, τελικά η Ιταλία του Μουσολίνι και η Γερμανία του Χίτλερ εισέβαλαν με τη δύναμη των όπλων στην Ελλάδα και δεν άφησαν τίποτα όρθιο.
 
Από την εισβολή των Ιταλών, των Γερμανών και των συμμάχων τους (των Βούλγαρων και Αλβανών) και με την ευνοϊκή στους εισβολείς τουρκική ουδετερότητα, η χώρα μας καταστράφηκε και ο πληθυσμός της δοκιμάστηκε σκληρά από τις διώξεις, τις στερήσεις, την πείνα, τις αρπαγές, την ομηρεία και τα άλλα δεινά που, λίγο - πολύ, είναι γνωστά.
 
Η ελληνική ύπαιθρος ερημώθηκε, οι υποδομές των πόλεων και των χωριών καταστράφηκαν στο σύνολό τους. Οι ελληνικοί πληθυσμοί αναγκάστηκαν να μετακινηθούν και ολόκληρη η χώρα αναστατώθηκε και ρημάχτηκε.
 
Μετά την ήττα της Ιταλίας, της Γερμανίας και των συμμάχων τους (Βούλγαρων, Αλβανών, Ρουμάνων και άλλων), ολόκληρη η Ευρώπη άρχισε να ανοικοδομεί τις κατεστραμμένες πόλεις και να επουλώνει τις πληγές της από τον πόλεμο.
 
Αντίθετα, στη χώρα μας οι συγκρούσεις, οι καταστροφές και οι βίαιοι θάνατοι συνεχίστηκαν μέχρι και το 1949, συμπληρώνοντας δεκαετία, με τη σύγκρουση των δύο παρατάξεων. Της παράταξης που με φανατισμό υποστήριζε το σταλινικό μοντέλο και της αντίθετης παράτασης που με όχι λιγότερο φανατισμό ήθελε την Ελλάδα στο μπλοκ των δυτικών χωρών.
 
Δεν ενδιαφέρει ποια από τις δύο αλληλομισούμενες παρατάξεις επικράτησε στην εξοντωτική εσωτερική πολεμική σύγκρουση.
 
Έχει σημασία, αν η εναντίωση και το “όχι” στην εισβολή των δυνάμεων του άξονα ωφέλησε ή ζημίωσε τη χώρα. Τι θα γινόταν αν δεν είχαν εναντιωθεί οι Έλληνες; Αν άφηναν τους εισβολείς να περάσουν, χωρίς αντίσταση;
 
Υποστηρίζεται η άποψη πως, αν δεν είχε ειπωθεί το “όχι”, η χώρα και, ειδικότερα, ο ελληνικός λαός δεν θα είχε υποστεί τόσες απώλειες. Δεν θα καταστρέφονταν οι υποδομές, ούτε θα είχε συρρικνωθεί ο πληθυσμός εξ αιτίας των θανάτων από τις πολεμικές συγκρούσεις, τα αντίποινα, τις κακουχίες, τις στερήσεις και την πείνα.
 
Η Ελλάδα του “ναι” θα είχε την τύχη των άλλων κρατών (όπως της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Αλβανίας, της Τουρκίας και της Γαλλίας του “pourquoi?”) που δεν καταστράφηκαν, ούτε δοκιμάστηκαν οι πληθυσμοί τους τόσο σκληρά.
 
Ιδιαίτερα η Τουρκία κατάφερε με την υπέρ του άξονα ευνοϊκή ουδετερότητά της ν’ αποφύγει τις καταστροφές, να συνεχίσει τις γενοκτονίες κατά των μη τουρκικών πληθυσμών και, στο τέλος, να βρεθεί στην πλευρά των νικητών. Χωρίς θυσίες, χωρίς απώλειες και χωρίς δαπάνες.
 
Μετά τις θυσίες του “όχι”, δεν απόλαυσε ο λαός τα αγαθά των νικητών. Δεν κάθισε στο ίδιο τραπέζι με αυτούς, αλλά σύρθηκε σε νέες πολεμικές περιπέτειες και σε νέες θυσίες. Οι άγγλοι νικητές που υποσχέθηκαν να μοιραστούν με εμάς τη νίκη, εφάρμοσαν στη χώρα μας τη ρωμαϊκή αρχή του διαίρει και βασίλευε (divide et impera) και μάτωσαν τη νεολαία της Κύπρου με τις εκτελέσεις, τις καταδιώξεις και τις αγχόνες.
 
Οι αμερικανοί θαυμαστές του “όχι” στήριξαν το τουρκικό στρατιωτικό καθεστώς σε βάρος της χώρας μας, ξεχνώντας τις δηλώσεις και τους επαίνους για τους Έλληνες.
 
Αντίστοιχη λησμοσύνη έδειξαν και οι άλλοι θαυμαστές της ελληνικής άρνησης και της αντίστασης, όπως οι Ρώσοι, οι Γάλλοι και οι Πολωνοί…
 
Μείναμε μόνοι, με την ανάμνηση της αντίστασης και με τη γιορτή του “όχι” που κι’ αυτή απαξιώθηκε φέτος, επειδή έπαυσε να εμπνέει, να φρονηματίζει και να ενθουσιάζει. Διότι πάνω από τις αναμνήσεις, τους ηρωισμούς, τις θυσίες και την τιμή, ο σύγχρονος άνθρωπος βάζει την οικονομική του δυσπραγία, τις μειώσεις των μισθών και τη βαριά φορολογία. Με άλλα λόγια η καθημερινότητα και οι επερχόμενες στερήσεις σβήνουν το ένδοξο παρελθόν και προβληματίζουν.
 
Αν η χώρα είχε αποφύγει τις συντριπτικές καταστροφές της δεκαετίας του ’40 θα είχε κερδίσει περισσότερα και δεν θα έχανε τα πάντα.
 
Εάν αντί του “όχι” η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά έλεγε “ναι, περάστε”, ο λαός μας δεν θα δοκιμαζόταν και δεν θα κατέρρεε.
 
Εξ αιτίας του “όχι” η χώρα υπέστη τέτοιες ριζικές καταστροφές που ακόμα και σήμερα δεν έχουν υπολογιστεί.
 
Μεγαλύτερη ήταν η καταστροφή της μαζικής φυγής των κατοίκων από τα χωριά προς τις πόλεις, με αποτέλεσμα η χώρα μας να συρρικνωθεί πληθυσμιακά. Έπαψαν οι Έλληνες ν’ αποκτούν παιδιά που δεν μπορούσαν να αναθρέψουν στο στενό περιβάλλον της πόλης και του διαμερίσματος. Ερήμωσε η ύπαιθρος. Άνθισαν τα παρασιτικά επαγγέλματα που μπορούν να ευδοκιμήσουν μόνο στις πόλεις.
 
Μειώθηκαν οι ναυτικοί, οι αγρότες, οι τεχνίτες, οι άνθρωποι της παραγωγής και της υγείας και σχηματίστηκαν στρατιές και μεραρχίες λογιστών, δικηγόρων, γιατρών, μηχανικών και παπάδων των πόλεων.
 
Η από τον πόλεμο ερημωμένη επαρχία και ιδιαίτερα τα νησιά γνώρισαν το μαράζι της μετανάστευσης.
 
Εξ αιτίας της τριπλής κατοχής και του εμφύλιου σπαραγμού που προήλθαν από το “όχι”, καταστράφηκε το άνθος της νεολαίας. Εγκατέλειψαν τη χώρα οι παραγωγικότεροι και οι νέοι και απέμειναν να θρηνούν οι ηλικιωμένοι και οι ανήμποροι.
 
Η μέση οικογένεια διαθέτει πια ένα ή κανένα παιδί και η γήρανση του πληθυσμού συνεπάγεται αδράνεια, παραίτηση, έλλειψη ιδεών, έλλειψη νέων δυνάμεων που θα ήταν δυνατό ν’ αντικαταστήσουν τον συρφετό των παρακμασμένων πολιτικών.
 
Το ελληνικό έθνος οδηγείται στον θάνατο εξ αιτίας της ολιγανθρωπίας που είχε κατακριθεί και στην αρχαιότητα σαν η αιτία της παρακμής.
 
Μέχρι σήμερα δεν έχουν εμφανιστεί κάποιοι με όραμα, με σθένος και με τη δύναμη να εμπνεύσουν τον λαό που παραπαίει, ζαλισμένος άλλοτε από τις αλόγιστες παροχές και άλλοτε από τις βάρβαρες οικονομικές επιβαρύνσεις και τις πιέσεις.
 
Συμπερασματικά, εξ αιτίας του “όχι” η Ελλάδα βλάφτηκε προς όφελος εκείνων που τότε την επαινούσαν και τώρα, νικητές και ηττημένοι, τη χλευάζουν. Ιδιαίτερα οι ηττημένοι που ήδη αποτελούν τους νέους κυρίαρχους.
 
Τιμή απονέμουν στη γενιά του “όχι” και στην αντίσταση μόνοι ο ονειροπόλοι. Εκείνοι που πάνω από τις ανέσεις, τους μισθούς, τις συντάξεις και την επιβίωση εξακολουθούν να βάζουν την τιμή, τη δόξα και την ελευθερία.
 
Ε. Παπαδάκης  
Your rating: None Average: 4.6 (17 votes)