Τετάρτη 2 Αυγούστου 2017


ΠΑΣΟΚ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις

 

Στις εκλογές της 17.06.2012 ίσως οι περισσότεροι δεν έχουν αποφασίσει ποιο κόμμα θα ψηφίσουν.

 
Η αναποφασιστικότητα οφείλεται στην απαξίωση των πολιτικών και όλων των κομμάτων.
 
Κατάλαβαν πως η ίδρυση ενός κόμματος και η άνοδος ενός άλλου δεν έχει σχέση με ιδεολογίες, αρχές και πεποιθήσεις.
 
Το κόμμα ιδρύεται για να ευημερήσουν τα μέλη και οι δεδηλωμένοι οπαδοί του και όχι η χώρα ή η Πατρίδα.
 
Για παράδειγμα, κάποιος επιτυχημένος διαφημιστής κατάλαβε πως με την ίδρυση ενός κόμματος και με τη διαφήμισή του υπάρχει η πιθανότητα εισόδου στη βουλή, έστω και με το ελάχιστο ποσοστό των 3%, οπότε αμέσως εξασφαλίζεται μια ισχυρή πηγή εισοδήματος και πλούτου: Η κρατική επιχορήγηση και οι συνδρομές των εγγεγραμμένων μελών.
 
Σκέφτηκε λοιπόν ο διαφημιστής: Εάν διαφημίσω σωστά το κόμμα μου και αν του δώσω ένα “πιασάρικο” όνομα, θ’ αποκτήσω οπαδούς –πελάτες και θ’ ανοίξω τον κρουνό της χρηματοδότησης. Αν βέβαια καταφέρω να φτάσω το κατώτερο ποσοστό των ψήφων. Μετά, αφού συγκεντρώσω τα εκατομμύρια της επιχορήγησης και τις συνδρομές των οπαδών (πελατών μου), θα διοχετεύσω το χρήμα στη διαφημιστική μου επιχείρηση ή σε άλλες επιχειρήσεις συμφερόντων μου, εμφανίζοντας πως η δαπάνη έγινε χάρη της προβολής των σκοπών του κόμματος – μαγαζιού.
 
Με τη μεθόδευση αυτή, ο διαφημιστής πέτυχε σε πολλά επίπεδα. Έγινε αναγνωρίσιμος. Συνεπώς, διαφημίστηκε ο ίδιος και η επιχείρησή του. Ο λόγος του ακούγεται και άνοιξαν οι πύλες των ΜΜΕ διάπλατα. Και αν καταφέρει να φτάσει στο ποσοστό των ψήφων για να μπει στη βουλή, θα έχει επιτύχει η επιχειρηματική του προσπάθεια με ιδιαιτέρως κερδοφόρα αποτελέσματα, επειδή θα έχει πλέον πρόσβαση απ’ ευθείας στην εξουσία. Θα είναι και αυτός εξουσία. Κι αν αποτύχει, πάλι θα έχει κερδίσει με τη διαφήμιση και την αναγνωρισιμότητά του…
 
Κατά τον ίδιο τρόπο σκέπτονται, σχεδιάζουν και ενεργούν και οι επιχειρηματίες – πολιτικοί όλων των άλλων κομμάτων.
 
Ο αναγνωρισμένος καθηγητής της οικονομετρίας Ανδρέας Παπανδρέου, πέτυχε, με την ίδρυση του προσωποπαγούς κόμματός του, να πλουτίσει, να ζήσει με δόξα και τιμή και ν’ αποβιώσει μακάριος, αφήνοντας πλούτη στους ελαττωματικούς απογόνους του που, με την εργασία του, δεν επρόκειτο ούτε να ονειρευτεί.
 
Το ίδιο έκαναν και οι “άλλες δημοκρατικές δυνάμεις”. Ασήμαντοι ή μέτριοι επαγγελματίες έγιναν ένδοξοι και κυρίως πάμπλουτοι.
 
Ποιος θυμάται το στέλεχος του παπανδρεϊκού κόμματος που ασχολήθηκε με τον δικηγορικό σύλλογο και τις εξωτερικές του υποθέσεις; Ένα μέτριο δικηγόρο που, σύμφωνα με δημοσιεύματα της “Καθημερινής”, μπορεί σήμερα να διοργανώνει μεγάλες εκθέσεις με τις συλλογές του έργων τέχνης λες και είναι τουλάχιστον επιτυχημένος εφοπλιστής και όχι ένας ασήμαντος δικηγόρος.
 
Τα ίδια θα διαπιστώσετε με άλλους τέτοιους ασήμαντους που, χάρη στην κομματική επιχείρηση στην οποία εντάχθηκαν ή ίδρυσαν, απέκτησαν όχι μόνο οικονομική άνεση, αλλά έγιναν πάμπλουτοι άκοπα και “εις υγείαν των κορόιδων” που παλεύουν για το μεροκάματο ή για την πενιχρή σύνταξη.
 
Ο αρχηγός του ενός από τα κόμματα της λεγόμενης Αριστεράς (που δεν διαφέρει σε τίποτα από τη Δεξιά, το Κέντρο, την Κεντροδεξιά, την Κεντροαριστερά και τις άλλες κατηγοριοποιήσεις) ξεκίνησε σαν ασήμαντος δικηγόρος. Έγινε σύμβουλος της συντεχνίας του, μετά πρόεδρος, ύστερα βουλευτής και, στο τέλος, αρχηγός κόμματος. Ένας ακόμα πατρίκιος του συστήματος.
 
Άλλος τέως πρόεδρος των δικηγόρων έγινε υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις του Παπανδρεϊσμού και απεβίωσε χορτάτος και μακάριος. Άλλος, μας άφησε κληρονομιά τη θυγατέρα του, με προσόν την ικανότητα να μην κλείνει το στόμα της και να μιλάει ακατάσχετα ταυτόχρονα με δέκα άλλους και να επικρατεί.
 
Ένας πετυχημένος της δημοσιογραφίας, όπως αυτή ασκείται στη χώρα μας, αν και δήλωσε πως δεν θέλει να έχει σχέση με πολιτική καριέρα, κατάφερε να γίνει βουλευτής και ήδη διοικεί δική του κομματική επιχείρηση, διαχέοντας προς κάθε κατεύθυνση τις ανοησίες που κάθε αμαθής ή ημιμαθής σαν κι’ αυτόν διαθέτει σε αφθονία.
 
Ο γιός ενός επιτυχημένου εμπόρου αυτοκινήτων, αφού αναρριχήθηκε στο κόμμα του Καραμανλισμού και κατάφερε να γίνει υπουργός, ίδρυσε αυτοτελές κομματικό κατάστημα και πουλάει με επιτυχία τις δικές του ανοησίες, γενόμενος αποδεκτός από σημαντικό αριθμό ψηφοφόρων.
 
Πάμπλουτος κατασκευαστής πολυκατοικιών, εξαπέστειλε τον γιό του να μας διοικήσει και ήδη υπάρχει κίνδυνος να γίνει πρωθυπουργός χάρη στις ακραίες θέσεις, τις ασυναρτησίες και την κομματική του ένταξη από την παιδική του ηλικία.
 
Κοντά σε αυτούς, τους ατάλαντους και επικίνδυνους, λόγω αμάθειας, έλλειψης ιδεολογίας και ήθους, συμφύρονται σαν αναγκαίο συμπλήρωμα οι συγγενείς και φίλοι των μόνιμων κομματικών επιχειρηματιών.
 
Είμαστε αναγκασμένοι, θέλοντας και μη, να ακούμε τον γιό του Βαρβιτσιώτη και να τον βλέπουμε να κουνάει το δάχτυλο καθώς διαφημίζει το κομματικό του μαγαζί. Βλέπουμε στην τηλεόραση απίθανους τύπους, χωρίς γραβάτες απαραιτήτως και κατά κανόνα αξύριστους και φαινομενικά ρυπαρούς, να λένε τα ίδια και τα ίδια χωρίς σταματημό.
 
Αποτυχημένοι οικογενειάρχες, των οποίων τα παιδιά ανακατεύτηκαν με εμπόριο ναρκωτικών ή με ληστείες, επιμένουν με θράσος πως αυτοί μόνο μπορούν να μας σώσουν, αντί να αφοσιωθούν στην πλαισίωση με στοργή των παιδιών τους.
 
Καθώς παρακολουθείς τον λόγο των επιχειρηματιών της πολιτικής και των συγγενών τους, σκέπτεσαι: εγώ τι σχέση έχω με αυτούς; Τι μας συνδέει; Κι απαντάς: “τίποτα”. Οπότε, παραμένεις με το ερώτημα και την απορία: Ποιόν να ψηφίσω και γιατί;
 
Εμμανουήλ Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 4.9 (15 votes)