Τρίτη 3 Ιουλίου 2018


Πολιτικοί Λαθρομετανάστες

 
Μας είχε απασχολήσει η μετακίνηση από ένα πολιτικό σχηματισμό σε άλλο με ταυτόχρονη ριζική αλλαγή των πολιτικών θέσεων των μετακινούμενων ή μεταστεγαζόμενων κομματικών στελεχών.
 
Τη μετακίνηση αυτή αποκαλέσαμε “μεταστέγαση” [Νομικά Επίλεκτα: “Μεταστεγαζόμενοι”] με αφορμή την αυταρχική αποπομπή δύο βουλευτών από το κόμμα ΛΑΟΣ και την ένταξή τους στη Νέα Δημοκρατία την οποία προηγουμένως αναθεμάτιζαν με πείσμα και φανατισμό.
 
Μετά τη “μεταπολίτευση” του 1974, η μετανάστευση των πολιτικών ξεκίνησε από την “Ένωση Κέντρου Νέες Δυνάμεις” προς το ΠΑΣΟΚ με προσχώρηση του συνόλου των στελεχών του “Κέντρου” στο μικροσκοπικό κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου που θέριεψε και αγκάλιασε ασφυχτικά την Ελλάδα για δεκαετίες.
 
Παραμερίζοντας τις μικρές μεταναστεύσεις επαγγελματιών της πολιτικής που ίδρυσαν θνησιγενή κόμματα (σα μικρομάγαζα), όπως τα κόμματα του Αρσένη, του Σαμαρά, του Αβραμόπουλου και της Ντόρας, ερχόμαστε στις επίκαιρες μεταναστεύσεις πολιτικών από τη Νέα Δημοκρατία στο κόμμα του Καμμένου, από το αναιμικό ΠΑΣΟΚ στο κόμμα της άκρας αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) και από τον προσωποπαγή ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία.
 
Οι μεταναστεύσεις και άλλων τέως βουλευτών του ΛΑΟΣ στη Σαμαρική Νέα Δημοκρατία προξένησε μεγάλο θόρυβο εξ αιτίας της οργισμένης αντίδρασης του ιδιοκτήτη του ΛΑΟΣ ο οποίος, μάλλον δικαιολογημένα, κατακεραυνώνει με ακραίους και χυδαίους χαρακτηρισμούς τους μετανάστες από το κόμμα του, παλιούς και νέους (Γεωργιάδη, Βορίδη, Πλεύρη, Βελόπουλο, Ανατολάκη, Κιλτίδη).
 
Κατά τη γνώμη μου, η μετανάστευση επαγγελματιών πολιτικών από ένα κόμμα σε άλλο κακώς αποδοκιμάζεται. Όπως κάθε πολίτης, ο πολιτικός έχει δικαίωμα ν’ αλλάξει γνώμη και κόμμα, δηλώνοντας πως πλανήθηκε ή έκρινε σαν πιο συμφέρουσα στο έθνος (και τον λαό) τη μετακίνησή του σε άλλη πολιτική παράταξη.
 
Με άλλα λόγια, οι μεταναστεύσεις είναι νόμιμες και επιδοκιμάζονται από το Σύνταγμα που θεωρεί τους βουλευτές (συνεπώς και κάθε πολιτικό) όχι σαν εκπροσώπους του κόμματος που τους ανέδειξε και στο οποίο μέχρι τώρα θήτευσαν, αλλά σαν εκπροσώπους του λαού (και του έθνους).
 
Όμως, εκτός από τους νόμιμες διακρίνουμε και “παράνομες” πολιτικές μεταναστεύσεις “πολιτικών λαθρομεταναστών” (σύμφωνα με τη σύγχρονη ορολογία).
 
Πρόκειται για εκείνους που μεταναστεύουν και στεγάζονται σε κόμμα, το οποίο αποτελούσε προ της μετανάστευσής τους τον κύριο αντίπαλο και άσπονδο εχθρό που αποδοκίμαζαν και κατέκριναν με ακραίες επιθέσεις.
 
Πιο συγκεκριμένα. Ενώ μπορεί να επιδοκιμαστεί ή να γίνει ανεκτή η εγκατάλειψη ενός κόμματος και η ένταξη σε άλλο, κατακρίνεται η προσχώρηση του πολιτικού στο κόμμα εκείνο το οποίο με τις δηλώσεις, τις διακηρύξεις, τις συνεντεύξεις και τους ανένδοτους αγώνες του θεωρούσε σαν τη μοναδική ή την κύρια πηγή του κακού.
 
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των τέως βουλευτών του ΛΑΟΣ που μετανάστευσαν σε δύο φάσεις στη Νέα Δημοκρατία. Όταν ανήκαν στο μικρό κόμμα τους, εξαπέλυαν συνεχείς και οξύτατες επιθέσεις εναντίον της ΝΔ και ειδικά εναντίον του νέου αρχηγού της, τον οποίο έκριναν, κατέκριναν, καταδίκαζαν και επέκριναν σαν ανεπαρκή, ανίκανο, ανεπάγγελτο, αδέξιο, προδότη, μέλος της “λέσχης Bilderberg”, τρελό, ανερμάτιστο. Χρησιμοποιούσαν και άλλους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς μιμούμενοι τον ιδρυτή του ΛΑΟΣ (του κόμματος που στελέχωναν).
 
Ξαφνικά, σαν “κεραυνός εν αιθρία”, αυτοί οι πολιτικοί με τις οξείες κρίσεις, την ασυμφιλίωτη αντιπαλότητα που κατέληγε σε προσβολές και ύβρεις εναντίον του ασυμφιλίωτου κομματικού εχθρού (της ΝΔ και του αρχηγού της), μετανάστευσαν και εντάχθηκαν στο εχθρικό στρατόπεδο όπου έγιναν εγκάρδια αποδεκτοί.
 
Και σα να μην έφτανε αυτό, οι λαθρομετανάστες της πολιτικής άρχισαν να υποστηρίζουν τον τέως εχθρό τους με ύμνους, επαίνους και με καταιγισμό ευφυών επιχειρημάτων που εκπλήττουν.
 
Δεν χωνεύονται εύκολα τέτοιες απότομες μεταμορφώσεις και ξαφνικές μεταναστεύσεις που κάνουν τον πολίτη να χάνει και τα τελευταία ίχνη εκτίμησης και εμπιστοσύνης στους πολιτικούς που μας ξεκαθαρίζουν πως δεν έχουν ιδεολογία αλλά ενδιαφέρονται, όπως όλοι οι επαγγελματίες, για την προσωπική τους ευδοκίμηση, επιτυχία και ευτυχία.
 
Παραμένουν οι πολιτικοί στο προσκήνιο και σπάνια αποχωρούν για να ανοιχτεί ο δρόμος σε άλλους, νεώτερους, ικανότερους και άφθαρτους. Μπορούν να μεταναστεύουν από κόμμα σε κόμμα, ν’ αλλάζουν ιδεολογία και πολιτικές θέσεις, να δέχονται διαδοχικά ή και ταυτόχρονα αντιφατικές εκδοχές, να υπερβάλλουν και να γελοιοποιούνται, αρκεί να παραμένουν μέχρι τον θάνατό τους σε κομματικές θέσεις – πρυτανεία, ακόμα και σαν λαθραίοι ή παράνομοι…
 
Εμμανουήλ Παπαδάκης
Your rating: None Average: 4.7 (14 votes)