Κυριακή 1 Απριλίου 2018


Προεκλογικός πυρετός

 

Την 6η Μαΐου κλήθηκαν οι ψηφοφόροι να ψηφίσουν τους εκπροσώπους τους πριν εξαντλήσει η βουλή την τετραετία που προβλέπει το Σύνταγμα.

 
Απαίτηση των μικρών κομμάτων και των “αγανακτισμένων” ήταν ν’ αποδοκιμαστεί ο δικομματισμός με την εκλογή άλλων πολιτικών σχηματισμών που, υποτίθεται, με τη συνεργασία τους θα μας έβγαζαν από το αδιέξοδο και τον μαρασμό.
 
Τα ΜΜΕ από πρωίας μέχρι νυκτός προέτρεπαν ν’ αναδείξουν οι ψηφοφόροι άφθαρτους, νέους και ικανούς βουλευτές. Να καταδικάσουν τα δύο μεγάλα κόμματα και ν’ ανοίξουν τον δρόμο σε κυβέρνηση συνεργασίας και σύμπνοιας.
 
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Τα μικρά κόμματα νίκησαν, μαζί με τους ακραίους της αριστεράς και τους ακρότατους της δεξιάς και αποφάσισαν να μην συνεργαστούν. Κι ας καταδικάστηκε ο δικομματισμός από τους παρασυρμένους και εύπιστους ψηφοφόρους.
 
Οι μικροί που νίκησαν έκριναν πως πρέπει να γίνουν πάλι εκλογές. Την 17η Ιουνίου 2012. Μέσα στο Καλοκαίρι. Στην τουριστική περίοδο που ήδη μειώθηκε κατά 50%…
 
Αυτή ήταν η απόφαση του “κυρίαρχου” λαού. Να ξαναγίνουν εκλογές. Και η οικονομία; Δεν βαριέσαι… Έχει ο Τσίπρας…
 
Νίκησαν τα μικρά κόμματα που μεγάλωσαν. Όμως, βουλευτές αναδείχθηκαν οι ίδιοι (μέσω άλλων κομμάτων) και μερικοί νέοι (άγνωστοι κι ασήμαντοι).
 
Δυσαρεστημένοι και εκτεθειμένοι του ΠΑΣΟΚ προσχώρησαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
 
Οι φθαρμένοι της ΝΔ εντάχθηκαν στον Καμμένο και οι αποδοκιμασμένοι του ΛΑΟΣ εισχώρησαν στη ΝΔ.
 
Για χρόνια βλέπαμε στην τηλεόραση τον Γιάννη Μανώλη της ΝΔ. Τώρα ξαναβλέπουμε τον ίδιο με τον Καμμένο. Ακούγαμε τη φωνή του καρατζαφερικού Γεωργιάδη. Τώρα ξανακούμε (και ξαναβλέπουμε) τον ίδιο με τη ΝΔ, μαζί με τον Βορίδη και τον Πλεύρη.
 
Απολαμβάνουμε πάλι τον Ντινόπουλο με την ικανότητα να μιλάει χωρίς να παίρνει ανάσα. Χαιρόμαστε τον γιό Μητσοτάκη. Μας γοητεύει ο ανεψιός του Αλευρά. Μαγνητιζόμαστε από τον κελαριστό και μεστό λόγο της Παπαρήγα με τη συνοδεία της θυγατέρας του Κωνσταντόπουλου (νεποτισμός; Μα τι λέτε τώρα;).
 
Γενικά περνάμε όπως παλιά. Δεν έχουμε παράπονο… Ο λαός μίλησε και έκρινε. Έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και τον Καμμένο στη βουλή, μαζί με τον Μιχαλολιάκο της Χρυσαυγής.
 
Από τις εκλογές της 6ης Μαΐου αναδύθηκαν πάλι οι ίδιοι, ενταγμένοι  σε διαφορετικά κόμματα. Τώρα ανασκευάζουν όσα υποστήριζαν μέχρι χτες καθώς εξυμνούν τους νέους κομματικούς τους φίλους. Αυτούς που εξόρκιζαν, αναθεμάτιζαν και καταδίκαζαν σαν προδότες, επίορκους, δοσίλογους, ενδοτικούς.
 
Ξαφνικά οι χτεσινοί αντίπαλοι έγιναν ικανοί να διοικήσουν. Σπουδαίοι και επιφανείς. Δηλαδή πλήρης η σχιζοφρένεια. Που είναι μεταδοτική και καταλήγει σε πανδημία.
 
Οι κομματικοί των δύο ακροαριστερών κομμάτων παρέμειναν ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Χωρίς να παίρνουν αναπνοή μιλούν ακατάπαυστα έχοντας την ικανότητα να λένε όλα και τίποτα.
 
Από τους μονότονους και φλύαρους μονολόγους διακρίνεις να επαναλαμβάνονται οι λέξεις – κλειδιά “λαϊκές μάζες”, “λαϊκά στρώματα”, “μνημόνιο”, “λαϊκές κατακτήσεις” και άλλες στερεότυπες που καθιστούν τον λόγο ξύλινο, άχρωμο, άγευστο και απωθητικό.
 
Οι κατ’ επάγγελμα πολιτικοί της δεξιάς (ή “κεντροδεξιάς”) ξεχνώντας τις παραλείψεις, τις αστοχίες, τις αδεξιότητες, τη διαφθορά και τη σαπίλα του Καραμανλικού κόμματος διαλαλούν τη δήθεν νέα πολιτική τους πραμάτεια σα να μην υπήρξε παρελθόν.
 
Με την επανάληψη του τετριμμένου πολιτικού της λόγου και την εμφάνιση των φθαρμένων εκπροσώπων της, η ΝΔ δεν φαίνεται να διαθέτει στελέχωση από ικανούς, φρέσκους, άφθαρτους, έμπειρους, επιτυχημένους και πατριώτες που θα μπορούσαν να δώσουν ώθηση προς τα εμπρός. Προς την οικονομική και κοινωνική εξυγίανση.
 
Μόνο να βλέπεις τον γιό του Βαρβιτσιώτη και τον τέως πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ καταλαβαίνεις σε ποιών τα χέρια περιέρχονται οι τύχες της χώρας.
 
Το κόμμα της άκρας αριστεράς με τις άγνωστες “συνιστώσες” ήδη ξεσάλωσε. Άντε να μαζέψεις τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ καθώς υποστηρίζουν κάθε φορά άλλες θέσεις.
 
Ο ένας υποστηρίζει αύξηση των φόρων και καταδίωξη όποιου μπορεί ακόμα να συντηρεί την οικογένειά του. Ο άλλος δηλώνει πως θα φορολογηθούν πιο σκληρά οι επιχειρήσεις και θα καταδιωχτούν όσοι επιμένουν να διατηρούν εταιρείες που πίνουν το αίμα του εργάτη. Ο τρίτος θέλει να φορολογήσει τη ναυτιλία που δραστηριοποιείται εκτός χώρας. Κάποιος άλλος οραματίζεται κατάσχεση των καταθέσεων για να δοθούν στις κρατικές επιχειρήσεις.
 
Όλοι μαζί δηλώνουν πως θ’ “αποκατασταθούν” οι μισθοί των αργόμισθων που πλημμυρίζουν τον κρατικό μηχανισμό και θα προσλάβουν μια ακόμα εκατοντάδα χιλιάδες υπαλλήλους για να κάθονται κι αυτοί προστιθέμενοι στις στρατιές των μισθοδοτούμενων από τα δανεικά των ξένων (των “τοκογλύφων”).      
 
Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να ελπίζει σε επάνοδο και συμπλήρωση του έργου του που, όπως υπόσχεται ο συνταγματολόγος αρχηγός του, θα είναι έργο πείρας. Όσα δεν πρόλαβε να ισοπεδώσει ο γιός του Ανδρέα, θα τα φροντίσει ο Ευάγγελος.
 
Με αυτούς που επιμένουμε να επιλέγουμε δεν θα έχουμε μέλλον, ίσως δεν θα υπάρξει και παρόν. Από τα παθήματα δεν μαθαίνει ο λαός. Του αρέσει να παθαίνει και να πεθαίνει. Ήδη υποφέρουμε από εκλογικό πυρετό. Χρειαζόμαστε αντιπυρετικά που δεν διαθέτουμε. Οπότε τι απομένει, μετά τις νέες εκλογές;
 
Ένα θαύμα.
 
Εμμανουήλ Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 4.9 (7 votes)