Δευτέρα 7 Μαΐου 2018


Πρωτοχρονιάτικα

Η φετινή πρωτοχρονιά πέρασε ήρεμα. Σα να ήταν μια κοινή ημέρα, χωρίς υπερβολές πανηγυρισμών. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν υποτονική, συνοδευμένη από τις καταιγιστικές ειδήσεις για αύξηση των φόρων, κατάργηση των αφορολόγητων, περιορισμό των μισθών και των συντάξεων, τη μόλυνση της ατμόσφαιρας από τη λειτουργία των τζακιών και τις νέες παντοειδείς επιβαρύνσεις.

 

Τα πρωτοχρονιάτικα διαγγέλματα των πολιτικών, κυβερνώντων και αντιπολιτευόμενων, ήταν, όπως πάντοτε, ανούσια. Στο παρελθόν, αποτελούσαν, ίσως, εξαίρεση οι πρωτοχρονιάτικες δηλώσεις του μακαριστού Χριστοδούλου, ο οποίος διακρινόταν για τη συναισθηματική φόρτιση των λόγων του.

 

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν οι πρωτοχρονιάτικες δηλώσεις του προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος υπογράμμισε, απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους, πως χρειάζεται ν’ ανταπεξέλθουμε στην πάταξη της φοροδιαφυγής “γιατί, διαφορετικά, εκείνοι που υποφέρουν θα μας δείχνουν με το δάχτυλο”. Αυτό ανησύχησε τον κύριο πρόεδρο, να μην τον δείχνουν με το δάχτυλο. Όμως, δεν θα έπρεπε ν’ αγνοεί, ότι από καιρό δείχνουν τόσο τον ίδιο όσο και τους άλλους ομότεχνούς του οι “αγανακτισμένοι” (όχι μόνο με το ένα, αλλά) με τα πέντε δάχτυλα και των δύο χεριών, ανοιχτά.

 

Ίσως ο  πρόεδρος του κρατιδίου μας να θυμήθηκε το γνωμικό από τον Όμηρο “ο τρώσας και ιάσεται”, δηλαδή αυτός που προξένησε την πληγή, αυτός θα τη γιατρέψει, με δεδομένη τη συμβολή τού ίδιου στη φοροδιαφυγή του μακαρίτη αρχηγού του, ο οποίος ζήτησε τη βοήθεια για να καλύψει το “πόθεν έσχε” για την απόκτηση του ανακτόρου του στην Εκάλη. Εκεί όπου εγκατέστησε την αεροσυνοδό, δεύτερη σύζυγο.

 

Στο τέλος, ο πρόεδρος τόνισε, ότι πρέπει να υπάρξει ανάπτυξη μέσα στο 2013 και κοινωνική ομόνοια και πως προσωπικά γι’ αυτόν ακούστηκαν “κραυγές άδικες”. Με άλλα λόγια, ο επιμένων να προεδρεύει, ενώ θα έπρεπε ήδη να είχε αποσυρθεί, υπό το βάρος των πράξεων και των παραλείψεών του, συμβουλεύει και νουθετεί χωρίς να διαθέτει τα απαιτούμενα εχέγγυα. Γι’ αυτό δεν πείθει, εφ’ όσον, πέρα από τα λόγια, οι πολίτες χρειάζονται το παράδειγμα του αληθινού ηγέτη για να εμπνευστούν και να δράσουν. Κι ο πρόεδρός μας δεν αναδείχτηκε σαν ηγέτης, αλλά σαν όμοιος της ομάδας των απατεώνων που καταχρέωσαν τη χώρα. Γι’ αυτό, αν διέθετε αληθινό ήθος, πείρα, εντιμότητα και ανδρισμό (για πατριωτισμό δεν μπορεί να γίνει λόγος), θα έπρεπε ήδη να είχε κρυφτεί στο χωριό του ή στη χώρα καταγωγής της σιωπηλής συζύγου του, στον γερμανικό Βορρά.

 

Ο πρωθυπουργός τόνισε πρωτοχρονιάτικα, ότι “δείξαμε ότι έχουμε το κουράγιο να αλλάξουμε όσα πρέπει να αλλάξουν, κι ότι έχουμε τη δύναμη να παλέψουμε για όσα θα κάνουν ξανά την Ελλάδα ισχυρή. Την κοινωνία μας δίκαιη. Την οικονομία μας ανταγωνιστική. Και τον Έλληνα υπερήφανο”. Το ερώτημα είναι ποιοι δείξαμε όλα αυτά; Οι στρατιές των μισθοσυντήρητων και οι μεραρχίες των συνταξιούχων, που δίνουν τον τόνο στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία; Όλοι αυτοί εισπράττουν χωρίς να δουλεύουν, ελάχιστοι δίκαια και οι περισσότεροι άδικα, αφού στις τάξεις τους είναι ενταγμένοι οι υπάλληλοι της τέως “Ολυμπιακής”, οι τέως αργόμισθοι του ΟΤΕ, της ΔΕΗ και των άλλων επιχειρήσεων – πρυτανείων, που γέμισαν από οπαδούς και ψηφοφόρους των κομματικών κυβερνήσεων, οι αγωνιστές της εθνικής αντίστασης (που γεννήθηκαν μετά τη δεκαετία του 40) και πλήθος άλλων, “ων ούκ έστιν αριθμός”.

 

Κουράγιο έχουμε για ν’ αλλάξουμε όσα πρέπει ν’ αλλάξουν, αλλά δεν θα μας αφήσουν οι βολεμένοι, οι κομματικοί γενικοί γραμματείς που δεν τους έθιξε κανείς, και τα πλήθος των τρωκτικών που έχουν τρυπώσει και πάλι τρώνε από το τυρί της εξουσίας.

 

Και τι είναι αυτό που θα κάνει τον Έλληνα υπερήφανο; Η ανταγωνιστική οικονομία ή η απόκτηση παιδείας, αρετών, αρχών, πατριωτισμού και ιδεολογίας, πέραν από την ικανοποίηση των μικροσυμφερόντων μας, τα οποία διδαχθήκαμε και μάθαμε αποκλειστικά να υπηρετούμε;

 

Να μην ξεχάσουμε το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του επικεφαλής της αντιπολίτευσης, που επέστρεψε από το ταξίδι αναψυχής στη Λατινική Αμερική. Αυτός θεωρεί το 2013 “χρονιά της μεγάλης ανατροπής”. Μα ό, τι καλό ήταν ν’ ανατραπεί, το ανέτρεψε ο Μεγάλος Ανδρέας με την αλλαγή του. Ανέτρεψε το κράτος της Δεξιάς και εγκατέστησε το κράτος της Λαμογιάς. Ο οικονομικά πανίσχυρος νεαρός τι άλλο θ’ ανατρέψει, αφού δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο; Τη μισητή γραβάτα την είχε ήδη ανατρέψει δια του ζιβάγκο ο γιός του Γέρου της Δημοκρατίας. Καλύτερα να ξαναπάει ταξίδι, μήπως και σωθούμε από τις ανατροπές, τα ξαναζεσταμένα συνθήματα και τα νεόκοπα τσιτάτα της “εξεγερμένης αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης”. Κι αυτός, πρωτοχρονιάτικα, εισηγείται μια από τα ίδια, με πρωτοπόρους τους γόνους επαγγελματιών της πολιτικής, μόνιμων θιασωτών της κομματοκρατίας, του κρατισμού και της μισαλλοδοξίας

 

Ο αρχηγός της μακαρία τη λήξει πασοκρατίας αντικατέστησε το σύνθημα της “αλλαγής” με τη χρονιά της “στροφής” και απειλεί να οικοδομήσει νέο μοντέλο ανάπτυξης, με συνοχή, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη και έξυπνο τρόπο. Αυτό το τελευταίο με ανησυχεί. Με ανησυχεί ο “έξυπνος τρόπος” γιατί μέσα σε αυτόν χωράνε πολλά. Περισσότερα από όσα έξυπνα έκαναν αυτός και οι ομοϊδεάτες του.

 

Τελευταίος ο κύριος Φώτης δεν μας φώτισε καθόλου με τα δικά του πρωτοχρονιάτικα, γιατί κι αυτός ανήκει στους βολεμένους του συστήματος και σε εκείνους που για ν’ αναδειχτούν παραμέρισαν πολλούς άλλους, τους ικανούς, ταλαντούχους και άξιους, χάρη στις κομματικές δολιχοδρομίες, τις παραταξιακές εντάξεις και τα τριτοκοσμικά καμώματα.

 

Αυτά δεν ήταν πρωτοχρονιάτικα, ήταν παλιά, άγευστα, ανούσια, μικρονοϊκά, απευθυνόμενα σε βαλκάνιους,  και άχρηστα.

 

Η πρωτοχρονιά απαιτεί ανανέωση όλων. Νέες σκέψεις, σύγχρονη λογική, ορθολογική κρίση, εντιμότητα και ευθύτητα στις μεταξύ μας σχέσεις, υπηρέτηση των αρετών, αποδοχή του ανθρωπισμού και ένταξη στους πολιτισμένους λαούς του κόσμου τούτου, με ό τι αυτό συνεπάγεται: άρνηση της χειραγώγησης, άνοιξη στην παιδεία, όχι μόνο στη “δωρεάν” αλλά και στην παιδεία που την αποκτάς με μόχθο, εντιμότητα στις συναλλαγές, πίστη στις αρχές του ανθρωπισμού, αληθινή αλληλεγγύη, ανθρώπου προς άνθρωπο, και, τελικά, απομάκρυνση από τον μικρόκοσμο των Βαλκανίων και ξάνοιγμα στο πέλαγος της προόδου που μας προκαλεί για άνοδο αληθινή, προκοπή και νίκη.

 

 

Εμμανουήλ Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 5 (9 votes)