Δευτέρα 6 Αυγούστου 2018


Ψήφος εμπιστοσύνης... και μετά;

153 βουλευτές με την ψήφο τους στήριξαν την κυβέρνηση, παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης… Μετά… Πάλι τα ίδια. Κοκορομαχίες. Είμαστε τόσο λίγοι, με άπειρες διαφορές, που ξαφνιάζουμε τους ξένους. Δεν καταλαβαίνουν πώς καταφέρνουμε να διαφωνούμε σε όλα. Χωρίς εξαίρεση… Συμφωνούμε, όμως, σε κάτι. Συμφωνούμε πως διαφωνούμε μόνιμα και διαχρονικά…

 
Είμαστε η χώρα της ασυμφωνίας και της μεταξύ μας φαγωμάρας. Τρωγόμαστε για όλα και με όλους. Χωρίς λόγο. Η φαγωμάρα αποτελεί την τελευταία ελληνική αξία
 
Γίναμε και χώρα της σαχλαμάρας. Το τι μπούρδες λέγονται από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα δεν το συνειδητοποιούμε. Μόνο με τις επαναλήψεις αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε. Φταίει η πολύχρονη εγκεφαλική πλύση και η προπαγάνδα και, πάνω από όλα, η αμορφωσιά.
 
Κάθε πολίτης σκέπτεται συχνά: Λες να μας δουλεύουν όλοι; Δεξιοί, αριστεροί, αριστεροδέξιοι, κεντρώοι και οι άλλοι; Είναι το μόνο σίγουρο. Το δούλεμα πάει σύννεφο. Κι’ αυτό συμβαίνει γιατί δουλευόμαστε για πολλές δεκαετίες και δουλεύουμε. Μας δουλεύουν οι πολιτικοί και δουλεύουμε πρώτα τους εαυτούς μας και μετά όσους περισσότερους μπορούμε.
 
Καταντήσαμε να μην είμαστε ειλικρινείς, έντιμοι, ευθείς, συνεπείς, ιδεολόγοι, αλτρουιστές, αγαθοποιοί και ενάρετοι. Ξεχάσαμε τις αρετές που είχαμε, ακόμη και τη φιλοπατρία.
 
Με ευχαρίστηση δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης στον αρχηγό της φατρίας, επιβραβεύοντας την ανεπάρκεια και τα ελαττώματά του και ποτέ δεν επιλέγουμε ό τι ωφελεί τη χώρα, όχι εμάς αλλά τους άλλους και τον λαό.
 
Για να υποστηρίξουμε κάποιον, πρέπει να υποστηρίζει τα στενά προσωπικά μικροσυμφέροντα και το άτομό μας.
 
Ψηφίζουμε και δεν σκεπτόμαστε το μετά… Τι θα γίνει μετά τη μυωπική μας επιλογή; Δεν μας απασχολεί το μετά γιατί μας μαγνητίζει το τώρα. Η υποστήριξη του αρχηγού της φατρίας.
 
Το θέατρο της ψήφου εμπιστοσύνης, της 4ης Νοεμβρίου 2011, επιβεβαίωσε τον φατριασμό και έδειξε πως σε πολλά η χώρα μας μοιάζει με την Αργεντινή. Όχι μόνο στη χρεοκοπία και στο οικονομικό κατρακύλισμα, ούτε στις απεργίες και τις αδιάκοπες διαμαρτυρίες, αλλά ακόμα Περόν (Juan Perón) και Περονιστές, μπορεί ν’ αποκτήσουμε. Όμως, υπάρχουν δύο αξεπέραστες δυσκολίες: Ποιος θα γίνει ο έλληνας Περόν και πως θα λέγονται οι οπαδοί του (σαμαριστές, κουβελιστές…)! Μπορεί αυτές οι δυσκολίες να μας σώσουν… Εκτός από το ξεφτίλισμα μου έγινε πια ανεξίτηλο και μας ακολουθεί σαν τη σκιά μας…
 
Μάθαμε πως μετά την ψήφο εμπιστοσύνης, ο πρωθυπουργός θ’ απευθυνθεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας [νομικά επίλεκτα: “Πρόεδρος συνετός ή ...γλάστρα;”] για ν’ αρθεί το αδιέξοδο με τον σχηματισμό “κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας” (κατά την κυρία Ντόρα). Μήπως χρειάζεται “μεταβατική κυβέρνηση” σαν της Λιβύης;
 
Πρέπει να συμπράξει και το δεύτερο σε ισχύ κόμμα της βουλής. Καλό είναι να βοηθήσουν και τα άλλα κόμματα.
 
Όμως, οι αρχηγοί των κομμάτων σκέπτονται, διασκέπτονται, διαβουλεύονται, συζητούν ξεχωριστά ο καθένας, κουβεντιάζουν και συσκέπτονται αν θα στηρίξουν κυβέρνηση άρσης του αδιεξόδου.
 
Οι εκπρόσωποι των κομμάτων εξακολουθούν να κάνουν ανόητες δηλώσεις (“παλιά μου τέχνη κόσκινο”). Μιλούν όλοι μαζί σε τηλεοπτικές εμφανίσεις.
 
Ο ένας προσπαθεί να φιμώσει τον άλλο. Να τον εξαφανίσει. Να μην ακουστεί. Σπάνια καταλαβαίνεις τι λένε. Αυτοί πάντως λένε. Και τι δεν λένε…
 
Τελικά, όλοι παραδέχονται πως είμαστε στο μέσο του γκρεμού ή στο χείλος της αβύσσου. Κι’ όμως δεν δέχονται οι ποικίλοι παράγοντες της πολιτικής να συνεννοηθούν για “το μετά”.
 
Απαιτείται σαν πρώτο βήμα της νέας κυβέρνησης συμφωνία αυστηρού ελέγχου των διορισμών της ντροπής. Όλων των διορισμών.
 
Δεν επιτρέπεται να συνεχιστεί το αίσχος. Να διορίζουν οι κομματάρχες ανεξέλεγκτα για να εξασφαλίζουν την επανεκλογή τους. Γι’ αυτό, μετά την ψήφο εμπιστοσύνης και την ομαλοποίηση της κατάστασης, όποτε γίνει και αν επιτευχθεί, απαιτείται η θέσπιση νομοθεσίας για τον λαϊκό έλεγχο όλων των διορισμών στο δημόσιο. Όλοι οι κομματικοί διορισμοί να κρίνονται άκυροι, με ταυτόχρονη επιβολή ποινής σε αυτόν που διορίζει, κάνοντας αναιδέστατα κατάχρηση της εξουσίας του.
 
Όμως, άμεσα, χρειάζεται ενεργοποίηση της λογικής για το διώξιμο των σκουριασμένων επαγγελματιών πολιτικών. Να υποστηριχτούν νέοι με όνειρα, δύναμη, γνώση και ικανότητες. Ν’ αναλάβουν με στιβαρά χέρια το τιμόνι του σκάφους της Ελλάδας. Να το οδηγήσουν στην ασφάλεια της κοινωνικής ηρεμίας, της οικονομικής ανάπτυξης και, προπάντων, της εθνικής αξιοπρέπειας.  
 
Ε. Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 4.7 (11 votes)