Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2017


Σημαντικοί και ασήμαντοι

 

Στην παράξενη χώρα μας επικρατεί μια περίεργη νοοτροπία, εξ αιτίας της οποίας καταργείται η ισότητα των πολιτών μεταξύ τους και ενώπιον του νόμου και η απαγόρευση των διακρίσεων, που προβλέπει το Σύνταγμα.

 
Είναι γνωστό πως από την επανάσταση του 1821 καταργήθηκαν οι διακρίσεις και οι τίτλοι ευγενείας, με τη διακήρυξη της ελευθερίας και της ισονομίας δηλαδή της ισότητας όλων, ημεδαπών και αλλοδαπών,  ενώπιον του νόμου.
 
Όμως, στην εποχή μας συνεχίζονται οι διακρίσεις και οι πολίτες εξακολουθούν να διακρίνονται σε σημαντικούς και ασήμαντους (ή άσημους), όπως διακρίνονταν παλαιότερα σε πατρίκιους και πληβείους, σε φεουδάρχες (αριστοκράτες) και δουλοπάροικους, σε δυνατούς και αδύνατους, σε δούλους και σε ελεύθερους, σύμφωνα με θεσμοθετημένες και κοινωνικά αποδεκτές διακρίσεις.
 
Διακρίσεις προκλητικές παρατηρούνται παντού σε κάθε περίσταση και σε κάθε εκδήλωση, χωρίς εξαιρέσεις, σε αντίθεση με τους ορισμούς του Συντάγματος και του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 
Σύμφωνα με το άρθρο 21 § 1 του παραπάνω Χάρτη, “απαγορεύεται κάθε διάκριση ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητα, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού”.
 
Οι διακηρύξεις του Συντάγματος και του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης θεωρούνται στη χώρα μας ευχολόγια. Δεν φρονηματίζουν, δεν γίνονται σεβαστές. Απλά, δεν εφαρμόζονται. Και τα δικαστήρια με δυσφορία συμμορφώνονται (όταν συμμορφώνονται) με αυτές σύμφωνα με πολλές αποφάσεις τους, με τις οποίες οι διακηρύξεις κρίνονται ανεφάρμοστες και δεν υπάρχουν συνέπειες όταν παραβιάζονται (είναι leges imperfectae, δηλαδή νόμοι που δεν προβλέπουν κυρώσεις αν κάποιος δεν τις σεβαστεί).
 
Συνέπεια των κοινωνικών διακρίσεων είναι να επικρατεί αδικία, ανισότητα και κοινωνική ανωμαλία, που εκτρέφουν τη γενικευμένη δυσαρέσκεια. Αυτή εκδηλώνεται με ανυπακοή στους νόμους, με απειθαρχία, με συνεχείς πράξεις βίας και δολιοφθοράς και μηδενισμό του πατριωτικού φρονήματος.
 
Κοινωνικά ισχυροί και σημαντικοί δεν είναι οι κοσμημένοι με αρετές, γνώσεις, ικανότητες, επιστημοσύνη, εντιμότητα και ήθος, αλλά, ιεραρχικά, πρώτοι οι πλούσιοι, άσχετα με τις πηγές του πλουτισμού (όπως η εκπρόσωπός “μας” στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004), δεύτεροι οι συγγενείς (γιοί, ανεψιοί, θυγατέρες και ανεψιές, σύζυγοι, κουμπάροι, εγγονοί και εγγονές) των πλούσιων και των πολιτικών, που είναι όμοια ζάπλουτοι (όπως οι ανεψιοί, οι γιοί και οι θυγατέρες) και τρίτοι οι κομματικοί εγκάθετοι και οι ομάδες κρούσεως των κομμάτων.
 
Ιεραρχικά σημαντικοί είναι οι κατέχοντες καίριες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, υπουργοί, υφυπουργοί, πρόεδροι, αντιπρόεδροι, αναπληρωτές πρόεδροι, γενικοί γραμματείς, δήμαρχοι, δικαστικοί, επίσκοποι, κλινικάρχες, ανώτατοι παράγοντες του συνδικαλισμού και των συντεχνιών, ορισμένοι επιφανείς δημοσιογράφοι, συγκεκριμένοι δικηγόροι, τραπεζίτες, ανώτεροι και ανώτατοι αστυνομικοί, ερωμένες και ερωμένοι, προβεβλημένοι καλλιτέχνες (ηθοποιοί, τραγουδιστές και άλλοι). Όλοι αυτοί πληρώνονται από το κρατικό ταμείο με τα δανεικά των πιστωτών της χώρας.
 
Όλοι οι υπόλοιποι ανήκουν στη μεγάλη μάζα του λαού που υπηρετεί τους σημαντικούς και προνομιούχους, κουβαλάει στην πλάτη το σύνολο των φορολογικών βαρών και τις ευθύνες ακόμα και για τις θεομηνίες, στρατεύεται και αγωνίζεται για το σύνολο, δηλαδή και για τους κηφήνες της ευμάρειας, και υπακούει σε εντολές, στους νόμους, σωφρονιζόμενος από την κρατική εξουσία όταν παρεκτρέπεται και δεν συμμορφώνεται με τις επιθυμίες των σημαντικών.
 
Αποτελέσματα των διακρίσεων είναι ότι
 
(α΄) ο επιφανής και σημαντικός δεν ελέγχεται και δεν λογοδοτεί, σε αντίθεση με τον αφανή και ασήμαντο που υφίσταται αδιάκοπα ελέγχους από ποικίλους καταπιεστές (αστυνομικούς, δικαστές, εισαγγελείς, τραπεζίτες, εφοριακούς, ελεγκτές, δασοφύλακες, ιεροκήρυκες),
 
(β΄) ο σημαντικός επικρατεί σε αντιδικία με οποιονδήποτε ασήμαντο, αφανή και αδύνατο,
 
(γ΄) ο σημαντικός ακόμα και υπό καθεστώς κρίσης αυξάνει την περιουσία και τις υλικές δυνάμεις του, ενώ ο ασήμαντος κινδυνεύει να λιμοκτονήσει, επειδή σηκώνει ολόκληρο το βάρος των φόρων και των ποικίλων επιβαρύνσεων, απειλούμενος με το παραμικρό να χάσει την ελευθερία, τη δουλειά και την υποτυπώδη περιουσία του, κυρίως το σπίτι του, αν έχει,
 
(δ΄) ο σημαντικός έχει παντού φίλους (“δικούς” του) για να παραμερίζει τα εμπόδια, είτε αυτά είναι νομικά, είτε κοινωνικά ή άλλα, ενώ ο ασήμαντος αναγκάζεται να συγκρουστεί προσπαθώντας ν’ αποκτήσει τα απολύτως στοιχειώδη που δικαιούται,
 
(ε΄) ο σημαντικός μορφώνει τα παιδιά του με σπουδές σε κολέγια, στο εξωτερικό, με ειδικούς παιδαγωγούς και με όλα τα σύγχρονα μέσα, για να γίνουν οι επόμενοι σημαντικοί και δυνατοί, ηγέτες, βουλευτές στη θέση των γονέων τους, ξεχωριστοί δικαστές με οικογενειακή παράδοση, επιχειρηματίες, διευθυντές και προϊστάμενοι των άλλων, δηλαδή
 
(στ΄) των ασήμαντων που αγωνίζονται για το μεροκάματο, για τον επιούσιο, για την επιβίωση, χωρίς προοπτικές πέρα από τα όνειρά τους και χωρίς δυνάμεις πέρα από τα χέρια τους.
 
Εάν ο ασήμαντος δεν διαθέτει την εύνοια ή την ανοχή κάποιου ή κάποιων σημαντικών δεν πρόκειται να ορθοποδήσει. Θα ταλαιπωρείται. Θα βρίσκει συνεχώς εμπόδια. Τα παιδιά του θα ταλαιπωρούνται, δεν θ’ αποκτήσουν τη μόρφωση των σημαντικών και, από πάνω, θα κατηγορούνται για την περιορισμένη μόρφωση και την οικογενειακή τους αδυναμία. Δεν θα μπορούν να πάνε στον Αστέρα της Βουλιαγμένης για να ερωτευτούν, όπως κάνουν οι γιοί των πατρικίων [νομικά επίλεκτα “Σεπτέμβριος ο δύσκολος”], ούτε θα πάψουν να μάχονται για να πληρώνουν λογαριασμούς, δάνεια, φόρους, επιβαρύνσεις.
 
Οι ασήμαντοι και άσημοι στρατεύονται, ενώ οι σημαντικοί και διάσημοι απαλλάσσονται από τη στράτευση ή υπηρετούν εικονικά, για το θεαθήναι (περίπτωση ανεψιών του εκ Σερρών “εθνάρχη” και άλλες παρόμοιες).
 
Αυτήν την κατάσταση της κοινωνικής ανισότητας επιδοκιμάζουν, συντηρούν και ενισχύουν οι σύγχρονοι Έλληνες ενώ σε άλλες περιπτώσεις απλά αδρανούν.
 
Οι περισσότεροι επιδιώκουν να γίνουν σημαντικοί ενώ είναι ασήμαντοι, χωρίς να υπολογίζουν κόπους, θυσίες και μέσα που δεν ενδιαφέρει αν είναι τίμια ή άτιμα, με προτίμηση στα δεύτερα.
 
Ιδανικό και ιδεολογία είναι η απόκτηση πλούτου, άσχετα από τους κόπους που θ’ απαιτηθούν.
 
Οι αδίσταχτοι, οι κακοποιοί κάθε είδους, οι δόλιοι, οι τοκογλύφοι, οι άρπαγες, οι αχόρταγοι ακόμα και οι δολοφόνοι έχουν γίνει ινδάλματα (περίπτωση Κοεμτζή). Θαυμάζονται και γίνονται πρότυπα προς μίμηση. Δεν τιμωρείται πια ο παραβάτης των νόμων και της ηθικής αν ανήκει στους σημαντικούς και ιδιαίτερα στους πλούσιους. Αντιμετωπίζει τους νόμους με προκλητικότητα και πάντοτε ξεφεύγει και δικαιώνεται.
 
Με βάση τη διαπίστωση ότι οι σημαντικοί είναι μειοψηφία, ενώ οι ασήμαντοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, οφείλει η πλειοψηφία ν’ αλλάξει αυτήν την  άρρωστη κοινωνική κατάσταση καταργώντας τις διακρίσεις.
 
Χρειάζεται άμεση εξυγίανση με την επικράτηση της ηθικής, των παγκόσμια διακηρυγμένων αρχών, των θεμελιωδών δικαιωμάτων, πολιτικών, κοινωνικών και ανθρώπινων. Χρειάζεται αγώνας για να επικρατήσει η συνταγματικά κατοχυρωμένη πλήρης ισότητα, με την οποία θα πάψει να υπάρχει ο διαχωρισμός σε ασήμαντους και σημαντικούς, σε ισχυρούς και σε αδύνατους, σε προνομιούχους και σε μη προνομιούχους.
 
Η κατάργηση της παραπάνω διάκρισης πραγματοποιείται όταν επικρατεί στην κοινωνία η ηθική με τους κανόνες της, ο σεβασμός των ανθρώπινων, πολιτικών και κοινωνικών, δικαιωμάτων και οι διακηρυγμένες αρχές του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ισχύει από 1η Δεκεμβρίου 2009. Κι’ όταν λειτουργεί η τρίτη εξουσία, η δικαστική, στελεχωμένη από λαμπρές προσωπικότητες, με ήθος, αρχές, εμπειρία, γνώση και κατάρτιση.
 
Χωρίς αξιοκρατία, ιδεολογία και αρχές, δεν θ’ αναβαθμιστεί η κοινωνία σε πεδίο ίσων ευκαιριών και ισότητας, αλλά θα διολισθαίνει σε βάραθρο παρακμής η έξοδος από το οποίο θα γίνεται πιο δύσκολη και, τελικά, ακατόρθωτη.
   
Ε. Παπαδάκης
 

 

Your rating: None Average: 4.2 (26 votes)