Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018


Συναίνεση και εκλογές

Αν φανταστούμε τη βουλή στη χώρα μας σαν ανώνυμη εταιρεία με μετόχους τα κόμματα, μπορούμε να εξηγήσουμε όσα απίστευτα συμβαίνουν.

 
Σπάνια ελληνική ανώνυμη εταιρεία (και κάθε επιχείρηση) λειτουργεί χωρίς στο τέλος να διαλυθεί εξ αιτίας των αδιάκοπων συγκρούσεων των μετόχων της. Συνήθως οι μέτοχοι καταλήγουν στα δικαστήρια όπου περνούν το υπόλοιπο της ζωής τους προσπαθώντας ο ένας να βγάλει τα μάτια του άλλου! Οι πιο έξυπνοι έχουν διοχετεύσει τον εταιρικό πλούτο και τις μίζες στο εξωτερικό ή σε ασφαλείς κρυψώνες, για τα γεράματά τους…
 
Ανάλογα ζούμε τώρα καθώς παρακολουθούμε τις αδιάκοπες κομματικές διενέξεις. Συγκρούεται ο πρωθυπουργός με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Ο αντιπρόεδρος επιτίθεται εναντίον του πρωθυπουργού. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιτίθεται στον πρωθυπουργό και ταυτόχρονα στρέφεται εναντίον άλλων αρχηγών κομμάτων, που, με τη σειρά τους, στρέφονται ο ένας κατά του άλλου και όλοι μαζί καταφέρονται κατά του πρωθυπουργού, του αντιπροέδρου, των υπουργών και όσων άλλων εντοπίζουν.
 
Κάθε κομματικός παράγων ή εγκάθετος θεωρεί ύψιστο καθήκον να διαφωνεί με όλους τους άλλους και οι άλλοι βρίσκονται σε μόνιμο και διαρκή πόλεμο με κάθε ένα που δεν ανήκει στο κόμμα ή την παράταξή τους.
 
Είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση να βρίσκονται οι χορτάτοι που ασκούν το επάγγελμα του πολιτικού σε ανίατο πολιτικό ερεθισμό.
 
Χρησιμοποιούν κάθε βρισιά που τους έρχεται στο μυαλό, την οποία χαρακτηρίζουν σαν κριτική των αντιπάλων. Προσβάλλουν ο ένας τον άλλο και δείχνουν πως είναι σε θέση να φτάσουν στα άκρα, φωνάζοντας, σπρώχνοντας, συκοφαντώντας, διαστρέφοντας.
 
Τα ίδια συμβαίνουν μέσα στα γραφεία και πίσω από τους τοίχους των ανωνύμων εταιρειών, όπου οι μέτοχοι δαπανούν τις δυνάμεις και τη ζωή τους προσπαθώντας ο ένας να εξοντώσει τον άλλο. Στόχος η κατάληψη με κάθε μέσο της εξουσίας στην εταιρεία.
 
Έτσι τόσο οι επιχειρήσεις όσο και η χώρα μας διαλύονται, ακολουθώντας κοινή πορεία και ίδια τύχη. Καταλήγουν σε σύγχυση, σταμάτημα της παραγωγής, αναμειγνύουν τρίτους στις εσωτερικές υποθέσεις, τις εταιρικές και τις κρατικές, αλληλοκατηγορούνται οι μέτοχοι και οι συμμέτοχοι του παραλογισμού και, στο τέλος, καμαρώνουν τα κατορθώματά τους, δηλαδή την πτώχευση, την καταστροφή και τον όλεθρο (όχι των ίδιων αλλά των πολιτών).
 
Τις επιχειρήσεις και τη χώρα κατακτούν οι λογικοί τρίτοι. Όμως, τις περισσότερες φορές, οι επιχειρήσεις παύουν να υπάρχουν, ενώ η χώρα λέμε πως βρίσκεται σε “κρίση”, με τους πολίτες να πεθαίνουν όχι μόνο από ντροπή.
 
Σε αυτό το πλαίσιο ζούμε τη σχιζοφρένεια και το καθημερινό δούλεμα. Ο πρωθυπουργός παραιτείται και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης για ν’ αποχωρήσει. Οι κυβερνητικοί βουλευτές διαφωνούν με τον αρχηγό τους και τον ψηφίζουν συμφωνώντας.
 
Ο ηγέτης του δεύτερου κόμματος συναινεί με την κυβέρνηση και την ίδια στιγμή διαφωνεί, εξηγώντας πως ξεχωρίζει τη συναίνεση από τη συμφωνία. Άλλο συμφωνία και άλλο συναίνεση. Προτιμά την πρώτη και θα σκεφτεί το είδος της προτίμησης.
 
Οι επί κεφαλής του τρίτου κόμματος ζητούν αλλαγή του κοινωνικοπολιτικού συστήματος, χωρίς καθυστέρηση.
 
Το τέταρτο κόμμα συμφωνεί με το έκτο και το έβδομο με το πέμπτο, αλλά όλα μαζί διαφωνούν γιατί συσκέπτονται σε τι θα συμφωνήσουν.
 
Οι περισσότεροι αρχηγοί, με προεξάρχοντα τον ποιμενάρχη του δεύτερου κόμματος, ζητούν από τα πρόβατα – οπαδούς τους να φωνάζουν ακατάπαυστα για εκλογές, χωρίς να αναλαμβάνουν την πληρωμή του εκλογικού λογαριασμού των εκατομμυρίων.
 
Τις εκλογές θα χρηματοδοτήσουν, χωρίς ντροπή, από τα δανεικά των ξένων. Ποιος νοιάζεται για τους φόρους που αναγκάζεται να πληρώνει ο μέσος ανήμπορος κάτοικος της χώρας μας για να ξεπληρώνει τους δανειστές που αγρίεψαν.
 
Τι θα γίνει με την περίπτωσή μας; Θα συμφωνήσουν, θα συναινέσουν, θα συνεννοηθούν οι μέτοχοι της πολιτικής για την τύχη της χώρας; Θα γίνει σύγκλιση των αρχηγών, όταν θα γίνει σύγκλιση των πλανητών;
 
Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης με το ζαρωμένο μέτωπο πότε θα αποφασίσει σε τι διαφωνεί και σε πόσα θα συμφωνήσει, πριν προβάλλει τις διαφωνίες του; Ποιον θέλουν για πρωθυπουργό οι άλλοι αρχηγοί, ηγέτες και φύλαρχοι;
 
Μήπως πρέπει να γίνει πρωθυπουργός ο συνταξιούχος καθηγητής του συνταγματικού δικαίου, που, αφού στήριξε τις κυβερνήσεις των χρεώσεων της χώρας, διδάσκει σε όλα τα κανάλια ότι “όλο το σύστημα του δανείου δεν νομιμοποιείται με τίποτα” (νέα επαναληπτική δήλωση της 05.11.2011); Για να αντλήσει χρήματα με τη σοφία του και να πληρώσει τους πολιτικούς και τους υπαλλήλους του κράτους…
 
Το άρθρο 1 § 1 του Συντάγματος διακηρύσσει πως θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. Δεν είναι η κυριαρχία των ηγετών των κομμάτων, ούτε των ανώνυμων εταιρειών.
 
Λαϊκή κυριαρχία δεν υπάρχει χωρίς συναίνεση και συμφωνία των πολιτών για να βρεθούν έξυπνες και άμεσες λύσεις στα προβλήματα της οικονομίας και της κοινωνίας.
 
Ήρθε η ώρα να πούμε στους αρχηγούς των κομμάτων, που τσακώνονται για τις καρέκλες και τις εξουσίες, πως μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα. Να πάνε από κει που ήρθαν. Στις πραγματικές τους πατρίδες. Εκεί που σπούδασαν και απόκτησαν όσα ήρθαν να εφαρμόσουν στην πλάτη μας.
 
Ε. Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 4.5 (8 votes)