Παρασκευή 1 Ιουνίου 2018


Τί εμποδίζει την ανάπτυξη;

 
Η ανάπτυξη στην Ελλάδα δεν είναι πλέον θέμα καθαρά οικονομικό, εκτός βέβαια αν εννοούμε μιά ανάπτυξη χρηματοδοτούμενη και εξαρτώμενη από το κράτος, αυτή που παράγει τους γνωστούς κρατικοδίαιτους “επιχειρηματίες”. Δεν είναι υγιής ανάπτυξη αυτή. Tην είχαμε και στο παρελθόν και είδαμε πού οδήγησε.
 
Προ καιρού ο Βούλγαρος πρωθυπουργός σε μιά συνέντευξή του, που δημοσιεύτηκε στα ελληνικά ΜΜΕ, είπε πως τα ημερομίσθια στη Βουλγαρία είναι τόσο χαμηλά και όμως δεν γίνεται καμμία επένδυση εκεί, οι επενδύσεις γίνονται στην πολύ πιό ακριβή Γερμανία. Για παρόμοιους λόγους, δεν γίνονται επενδύσεις π.χ. στην Αιθιοπία, στο Νότιο Σουδάν, στη Σομαλία και σε πολλές άλλες χώρες, αν και το κόστος είναι χαμηλό. Όλες αυτές οι χώρες πάσχουν από κακή διακυβέρνηση, με κακούς νόμους και κακά συστήματα ή και από έλλειψη κοινωνικής ειρήνης.
 
Έτσι και στην Ελλάδα, εκεί που έχουμε φτάσει δεν θα γίνουν ποτέ σοβαρές επενδύσεις μόνον και μόνον επειδή πέφτει το κόστος. Απαιτούνται και κάποιες άλλες ευνοϊκές συνθήκες, ποιοτικής φύσεως - πού έμμεσα, πάντως, έχουν και οικονομικό χαρακτήρα. Είναι η ύπαρξη ή η απουσία των συνθηκών αυτών που χαρακτηρίζει μιά χώρα σαν φιλικό ή εχθρικό περιβάλλον για την επιχειρηματικότητα  (business friendly/unfriendly environment).
 
Το περιβάλλον για την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα είναι καθαρά εχθρικό. Το κράτος, οι συνδικαλιστές αλλά και η ίδια η κοινωνία καταπολεμούν λυσσαλέα κάθε επένδυση, κάθε πρωτοβουλία, κάθε προσπάθεια, κάθε δραστηριότητα, είτε είναι επιχειρηματική είτε όχι. Προτιμούν όλοι μιά οικονομία που να συντηρεί καρεκλοκένταυρους και παράσιτα και όχι μιά οικονομία παραγωγική και ανταγωνιστική. Γιαυτό και επιμένουν σε όσο πιό εφιαλτικά συστήματα γίνεται σε όλους τους τομείς.
 
Αν ο Κάφκα ζούσε στην Ελλάδα φανταστείτε τί αριστουργήματα θα είχε εμπνευστεί και αν σήμερα κάποιος ερευνητής θελήσει να γράψει μιά μελέτη για τη γραφειοκρατία, η χώρα μας θα ήταν μιά από τις καλύτερες case studies που θα μπορούσε να βρει.
 
Βασικά, δεν πιστεύω πως υπάρχει πραγματικό δίλημμα “λιτότητα ή ανάπτυξη”. Και η λιτότητα και η ανάπτυξη μπορούν να συνυπάρξουν, μάλιστα, το μνημόνιο σίγουρα δεν είναι κατά της ανάπτυξης. Σε άλλους τομείς χρειάζεται και μπορεί να γίνει λιτότητα και αλλού χρειάζεται και μπορεί να γίνει ανάπτυξη. Στην Ελλάδα, τί πιο ανέξοδος τρόπος θα ήταν για να μπούμε σε μιά τροχιά ανάπτυξης από το να παραμερίσουμε τα μύρια όσα ασύλληπτα εμπόδια σε κάθε πρωτοβουλία, σε κάθε τί που θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας; Και δεν εννοώ μόνον τη φορολογία, εννοώ πρωτίστως τους κακούς νόμους, τα κακά συστήματα, και την εφιαλτική γραφειοκρατία, που φρενάρει τα πάντα και χρησιμεύει μόνον στο να παράγει και να συντηρεί παράσιτα.
 
Ένα άλλο εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί και μάλιστα με νομικά εργαλεία είναι οι δημαγωγοί πολιτικοί και συνδικαλιστές, που χτίζουν καριέρες - αλλά και βίλες και πισίνες - παριστάνοντας τον μεγάλο “λαϊκό” αγωνιστή ενώ στην πραγματικότητα καταστρέφουν την οικονομία της χώρας. Έχουν γίνει πλέον ο μπαμπούλας όχι μόνον των πιθανών επενδυτών (ήδη έχουν εκδιώξει άρον-άρον τόσες μεγάλες επενδύσεις και απόπειρες επενδύσεων από την Ελλάδα, γνωστές ιστορίες) αλλά ακόμη και των απλών τουριστών.
 
Μου κάνει εντύπωση, όμως, που κανείς δεν ασχολείται με τον δρόμο μετ’ εμποδίων που χρειάζεται να διανύσει στην Ελλάδα ακόμη και αυτός που θέλει ν’ ανοίξει ένα μικρό ψιλικατζήδικο στη γειτονιά του. Είναι όλοι συγκεντρωμένοι στο ψευτοδίλημμα “λιτότητα ή αναπτυξιακή πολιτική”, τα δε ΜΜΕ, ακόμη και τα ξένα, δείχνουν απλώς τη δικαιολογημένη δυσφορία του λαού εναντίον των μέτρων λιτότητας, με ρεπορτάζ για το πόσο εισόδημα έχασε ο τάδε τα τελευταία δύο χρόνια, χωρίς όμως να μπαίνουν πιο βαθιά ή να μας λένε τί λύση υπάρχει. Τα κεντρικά προβλήματα της Ελλάδας, που είναι η κακή διακυβέρνηση, τα κακά συστήματα που παράγει η διακυβέρνηση αυτή καθώς και η έλλειψη κοινωνικής ειρήνης, τ’ αναφέρουν μόνον εξ απαλών ονύχων.
 
Φυσικά δεν βλέπω και κανένα ελληνικό κόμμα να έχει σοβαρό πρόγραμμα π.χ. για την εξάλειψη της γραφειοκρατίας. Το καθένα από αυτά τα κόμματα έχει βρει έναν κόκορα να τα φορτώνει όλα και μια πιπίλα ν’ αναμασάει. Οι μεν τα φορτώνουν στους αλλοδαπούς, οι δε στους κακούς καπιταλιστές ή τα μονοπώλια, άλλοι στους Γερμανούς, άλλοι στους Εβραίους, άλλοι στους μασόνους, σιγά-σιγά θα τα φορτώσουν και στους εξωγήινους, ενώ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ νομίζουν πως αρκεί που και που ν’ αναγγέλλουν από τηλεοράσεως ότι θα πατάξουν τη γραφειοκρατία, ενώ στην πράξη την αυξάνουν.
 
Όμως σίγουρα θα μας σώσει ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα... Ως τώρα τα δεινά μας τα φόρτωναν και αυτοί στον κόκορα του δικομματισμού και τώρα το νίκησαν επιτέλους αυτό το τέρας. Όμως, χωρίς έναν πολιτισμό συνεννόησης, διαλόγου, συνεργασίας και συμβιβασμού έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης.
 
Γεράσιμος Φουρλάνος
Διδάκτωρ Νομικής
www.fourlanos.com

 

Your rating: None Average: 4.6 (44 votes)