Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018


Τυπολαγνεία και εθνική αξιοπρέπεια

 
Η φλεβαριάτικη εκείνη ημέρα του 2012 πρέπει να ήταν εφιαλτική για τους πολιτικούς αρχηγούς της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ, καθώς και για τα επιτελεία τους. Οι τρεις  αρχηγοί είχαν λάβει  το 50σέλιδο αγγλικό κείμενο του μνημονίου από το πρωί, αφού η σύσκεψη με το Λουκά Παπαδήμο ήταν προγραμματισμένη για το μεσημέρι. Όμως, η σύσκεψη καθυστέρησε αρκετές ώρες επειδή ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ (προσοχή! όχι ο πρόεδρος του Λάος, αλλά ο πρόεδρος του ΛΑόΣ) αρνήθηκε να καθίσει στο τραπέζι με ένα αγγλικό κείμενο και ζήτησε να προηγηθεί επίσημη μετάφραση του εγγράφου από το ΥΠΕΞ. Το πιο ορθόδοξο μέλος της Αγίας Τριάδος δεν δεχόταν να καθίσει στο τραπέζι με το κείμενο της Ανίερης Τρόικας γραμμένο στη βάρβαρη αγγλική γλώσσα.
 
Δεν έλειψαν και οι εθνικιστικές κορώνες. Ακούστηκε, συν τοις άλλοις, και το εξής βαρύγδουπο: “Ένα φτωχό κράτος μπορεί να ορθοποδήσει. Ένα ταπεινωμένο έθνος ποτέ. Ας βάλουμε ένα τέλος στη συνεχή ροή των παράλογων απαιτήσεών τους, σώζοντας το πιο πολύτιμο. Την εθνική μας αξιοπρέπεια”.
 
Πολλά ερωτηματικά γεννάει αυτό το γεγονός:
 
ΠΡΩΤΟΝ, αν συμφωνήσουμε πως πρέπει πάντα να βάζουμε πρώτα τα πρώτα ("first things first", όπως λέμε και στη γλώσσα των αιρετικών), το να καθυστερούμε τόσο σημαντικές συνομιλίες και αποφάσεις επειδή λείπουν οι επισημότητες, οι τύποι και οι σφραγίδες είναι η έκφανση μιάς νοοτροπίας, που μέχρι τώρα μας έχει καταρρακώσει όσο δεν πάει άλλο.
 
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, επί της ουσίας, αν ο πολιτικός αρχηγός που έθεσε το πρόβλημα δεν ξέρει αγγλικά τίθεται και σοβαρό θέμα προσόντων. Μόνο αν πας για ηγέτης της Βόρειας Κορέας μπορείς την σήμερον ημέραν να κλειστείς στον εαυτό σου και να αγνοήσεις την απανταχού παρουσία της αγγλικής γλώσσας - είτε μας αρέσει είτε όχι. Ακόμη και ο ΓΑΠ κατάλαβε πως πολιτικός ηγέτης χωρίς λάπτοπ και αγγλικά δεν νοείται.
 
ΤΡΙΤΟΝ, καιρός είναι να σκεφτούμε στα σοβαρά μήπως οι εθνικιστικές κορώνες και η προσήλωση πάνω σε σύμβολα και τυπικότητες μας γελοιοποιούν, ενώ εμείς φανταζόμαστε πως μας εξυψώνουν. Η πικρή αλήθεια είναι πώς αυτό ακριβώς συμβαίνει και πρέπει κάποτε να αποκτήσουμε την ικανότητα να βλέπουμε τα πράγματα τρισδιάστατα, να μη βλέπουμε μόνον την πλευρά που είναι ορατή από την πλευρά μας. Με άλλα λόγια, να βλέπουμε και μέσα από τα μάτια των άλλων. Και οι άλλοι βλέπουν τις εθνικιστικές κορώνες σαν γελοιότητες.
 
Εξ άλλου, αυτό φαίνεται ξεκάθαρα αν σκεφτούμε πώς μας φαίνονται εμάς οι εθνικιστικές κραυγές άλλων λαών. Αρκεί να δείτε απόσπασμα από μια ομιλία της Μαριάννας Λεπέν, του γαλλικού εθνικού μετώπου, και θα καταλάβετε αμέσως τί εννοώ.
 
Η εθνική αξιοπρέπεια ποτέ δεν προάγεται με κορώνες και κραυγές, ούτε με τη μισαλλοδοξία, ούτε με την παράνοια. Προάγεται με την ανωτερότητα, τον έξυπνο λόγο και τις έξυπνες πράξεις - όπου έχουμε μεγάλο έλλειμμα.
 
Κλασσικό παράδειγμα ο ταξιτζής, που βγάζει φανατικά εθνικιστικά κηρύγματα στους πελάτες του κατά τη διάρκεια της κούρσας, που εκφράζει την βδελυγμία του για κάθε αλλοδαπό, και μετά μπαίνει ο τουρίστας στο ταξί του και τον κλέβει. Τελικά, ο μεγάλος αυτός υπερπατριώτης, προάγει άραγε την Ελλάδα, ή την δυσφημίζει; Και για να συμπληρωθεί η εικόνα του παραλόγου, στην οποία εμμένουμε τόσο πεισματικά, το συνήθως συμβαίνον είναι ο ταξιτζής αυτός να κάνει τέτοια κηρύγματα μίσους ενώ ταυτόχρονα έχει στολισμένο το αμάξι του με εικόνες και εσταυρωμένους, δηλώνει δε περίτρανα την αφοσίωσή του στην Εκκλησία και τα χριστιανικά ιδανικά. Το ότι δεν βλέπει την αντιφατικότητα, θα πρέπει να μας κάνει να ανησυχούμε. Δυστυχώς, είναι τόσο απύθμενη η έλλειψη αυτογνωσίας σήμερα, σε ένα λαό, που διεκδικεί κατά τα άλλα την πνευματική ιδιοκτησία του “γνώθι σαυτόν”.
 
Εννοείται, πως κάπως έτσι είναι τα πράγματα και με τη θρησκευτική ευλάβεια του Νεοέλληνα. Τα χριστιανικά ιδανικά εντοπίζονται σε θυμιατά, σε άναμμα καντηλιών, αγιασμούς, σταυροκοπήματα και τα τέτοια. Όταν είσαι πολύ ευλαβής περιμένεις να περάσει ο παπάς με τα άγια, για να ακουμπήσεις τα άμφιά του, ώστε να περάσουν πάνω σου έστω και μερικά ηλεκτρόνια από τη μαγική ραδιενέργεια, που εκπέμπει ο φέρων τα άμφια.
 
Η χριστιανική ηθική περιορίζεται σε ότι έχει σχέση με το σεξ. Όταν λέμε ότι μια γυναίκα είναι ηθική εννοούμε ότι δεν συνουσιάζεται ούτε προγαμιαία ούτε εξώγαμα. Μπορεί να είναι ψεύτρα, κλέφτρα, ραδιούργα, κακεντρεχής, δεν μας ενδιαφέρει, αρκεί που δεν “το κάνει”. Έγινε, δηλαδή, και η ηθική ένα τυπικό ζήτημα, που κρίνεται ρομποτικά, όπως κρίνει και ο Τειρεσίας το αξιόχρεο των υποψηφίων δανειοληπτών.
 
Και η προσήλωση στους τύπους και τα σύμβολα συνεχίζεται. Σε πρόσφατη ορκωμοσία δημάρχου παρευρέθηκε ένας μητροπολίτης, ο οποίος μετά την ιεροτελεστία έβγαλε ένα λογύδριο. Αμέσως μετά, ένας κομμουνιστής, μέλος του δημοτικού συμβουλίου, πήρε τον λόγο και είπε ότι κατά τον νόμο αριθμός τάδε του 2010 δεν προβλέπεται συμμετοχή ιερέων κατά την ορκωμοσία. Μόλις το άκουσε αυτό ο μητροπολίτης έπαθε κρίση υστερίας και έγινε το σώσαι, πραγματική κωμωδία – εξ άλλου, εκεί ακριβώς οδηγεί η τυπολαγνεία μας, σε κωμωδία. Το θέαμα μπορείτε να το απολαύσετε στο διαδίκτυο, στη διεύθυνση http://www.youtube.com/watch?v=EH-V6Zkwx4w.
 
Αξίζει πάντως να σταθεί κανείς και στο περιεχόμενο της δήλωσης του κομμουνιστή, κατά τον οποίο, ό,τι δεν προβλέπεται από τον νόμο απαγορεύεται. Βιβλίο ολόκληρο θα μπορούσαμε να γράψουμε πάνω σε αυτήν την αντίληψη! Δηλαδή, ό,τι δεν επιτρέπεται ρητά από τον νόμο απαγορεύεται; Μπορείτε να φανταστείτε μια τέτοια κοινωνία; Μήπως κάπως έτσι ήταν οι κοινωνίες, που δημιούργησαν οι κομμουνιστές στις χώρες που επικράτησαν; Πάντως, ο νόμος του 2010 δεν προέβλεπε ούτε την παρέμβαση αυτή του κομμουνιστή κατά τη διάρκεια της ορκωμοσίας...
 
Και μια σημαντική λεπτομέρεια, που μας επαναφέρει στο θέμα μας, την τυπολαγνεία: Ο κομμουνιστής ζήτησε να καταγραφεί η δήλωσή του στα πρακτικά. Λες και αλλάζει κάτι, είτε γραφεί, είτε δεν γραφεί στα πρακτικά μια τέτοια αρλούμπα. Δηλαδή, η όλη παρέμβαση του κομμουνιστή έλαβε τη μορφή μιας διαδικαστικής τυπικότητας, “επί της διαδικασίας”, όπως ακούμε όλους τους “αγωνιστές” συνελευσιομανείς να επαναλαμβάνουν κατά κόρον. Πάνε στη συνέλευση από το πρωί ως το βράδυ και δύο στις τρείς παρεμβάσεις είναι επί της διαδικασίας. Σπάνια επί της ουσίας.
 
Κρίμα που ο ελληνικός κινηματογράφος έχει πλέον περιέλθει σε παρακμή, γιατί όλα αυτά είναι ιδεώδες υλικό για κωμωδίες, που να βγάζουν άφθονο γέλιο. Αν τα κάναμε κωμωδίες, τουλάχιστον, θα δημιουργούσαμε πολιτισμό, όταν όμως η κωμωδία γίνεται πραγματικότητα, τότε όχι μόνον δεν παράγουμε πολιτισμό αλλά υποβιβάζουμε τη χώρα μας και αφαιρούμε από τον εαυτό μας κάθε λόγο να αισθανόμαστε εθνική αξιοπρέπεια. Οι άλλοι μας ακούνε και γελάνε, όπως καγχάζουμε και εμείς με τις ανόητες κορώνες της Μαριάννας Λεπέν.
 
 
Γεράσιμος Φουρλάνος
Your rating: None Average: 5 (26 votes)