Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2019


Αποζημίωση θύματος αστυνομικής βίας

 Αποζημίωση θύματος αστυνομικής βίας (με την υπ’ αριθ. 2448/2010 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών)

 

Την 08.09.1998, περί ώρα 19:45, ο Γ.Α.Α., ελληνικής υπηκοότητας και συριακής καταγωγής, μαζί με τους Ρ.Α., Κ.Β. και Ο.Α.Χ., πήγε στο αστυνομικό τμήμα Άνω Πατησίων για την υποβολή έγκλησης για κάποιο αδίκημα και έφυγε από αυτό την 20:45 ώρα, μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 23:00, ο Γ.Α.Α. εξετάστηκε στα εξωτερικά ιατρεία του περιφερειακού γενικού νοσοκομείου Αθηνών “Λαϊκό” και διαπιστώθηκε “εκχύμωση στη ζυγωματική χώρα αριστερά” και “παρουσία αίματος στον έξω ακουστικό πόρο, αριστερά, οφειλόμενη σε τραυματισμό της τυμπανιαίας μεμβράνης”.
 
Την 09.09.1998, ο Γ.Α.Α. κατέθεσε στην εισαγγελία πρωτοδικών Αθηνών έγκληση κατά του αστυνομικού Δ.Γ., με την οποία κατήγγειλε, ότι, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο ανωτέρω αστυνομικό τμήμα, την 08.09.1998, ο αστυνομικός αυτός, χωρίς οποιαδήποτε αφορμή, χειροδίκησε, με γροθιά και με χαστούκι, και προκάλεσε σε αυτόν επικίνδυνη σωματική βλάβη, δηλαδή εκδορά και ρήξη του τυμπανιαίου υμένος στο αριστερό αυτί.
 
Με την υπ’ αριθ. 1861/2002 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, ο δράστης του ξυλοδαρμού αστυνομικός αθωώθηκε για την πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, κατά πλειονοψηφία, ενώ είχε καταδικαστεί παμψηφεί από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και είχε επιβληθεί σε αυτόν πειθαρχική ποινή (πρόστιμο).
 
Το θύμα του ξυλοδαρμού άσκησε αγωγή αποζημίωσης εναντίον του ελληνικού δημοσίου, η οποία απορρίφθηκε με την υπ’ αριθ. 7820/2004 οριστική απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, με την αιτιολογία, ότι δεν αποδείχθηκε η παρανομία του αστυνομικού, δηλαδή του οργάνου του ελληνικού δημοσίου. Κατά της απόφασης ο Γ.Α.Α. άσκησε έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 3691/2005 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση με την ίδια αιτιολογία, της μη απόδειξης της παρανομίας του αστυνομικού κατά την άσκηση των καθηκόντων του.
 
Κατά της απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, ο παθών άσκησε αναίρεση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο, με την υπ’ αριθ. 327/2008 απόφαση, έκρινε εσφαλμένη την κρίση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, επειδή δεν αιτιολογήθηκε πως προήλθαν τα διαπιστωμένα ιατρικώς τραύματα του παθόντος ενώ αυτός βρισκόταν στο αστυνομικό τμήμα καθώς και για ποιο λόγο κινήθηκε εναντίον του αστυνομικού πειθαρχική διαδικασία, που κατέληξε στην επιβολή ποινής κατά τούτου. Έτσι, εξαφανίστηκε (αναιρέθηκε) η απορριπτική της αγωγής αποζημίωσης εφετειακή απόφαση.
 
Ο παθών, κατά την 08.08.2003, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), το οποίο, με την από 18.01.2007 απόφασή του, έκρινε, ότι η εις βάρος του αστυνομικού επιβολή προστίμου από τον αρχηγό της ελληνικής αστυνομίας, η από το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών (ενώπιον του οποίου είχε προσφύγει ο δράστης του ξυλοδαρμού αστυνομικός) απόρριψη της προσφυγής του κατά της εις βάρος του επιβληθείσης πειθαρχικής ποινής (με την υπ’ αριθ. 2602/2001 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών) καθώς και η μη απόδειξη από το ελληνικό δημόσιο, ότι ο τραυματισμός του παθόντος προκλήθηκε με άλλον τρόπο και όχι από την κακομεταχείριση, που υπέστη κατά τη διάρκεια που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των αστυνομικών, οδηγεί στο βέβαιο συμπέρασμα, ότι ο Γ.Α.Α. υπέστη σωματικές βλάβες ενώ βρισκόταν στα χέρια της αστυνομίας. Επίσης, ο παθών δοκίμασε το αίσθημα του φόβου, της αγωνίας και της κατωτερότητας εξ αιτίας της κακομεταχείρισης και, ως εκ τούτου, η εις βάρος του πράξη της αστυνομίας χαρακτηρίζεται απάνθρωπη και εξευτελιστική κατά την έννοια του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Έτσι, επιδικάσθηκε υπέρ του παθόντος χρηματική αποζημίωση με την απόφαση αυτή του ΕΔΔΑ.
 
Εν τέλει, με την υπ’ αριθ. 2448/2010 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, το θύμα της αστυνομικής – κρατικής βίας δικαιώθηκε, με τη δικαστική αναγνώριση της υποχρέωσης του ελληνικού δημοσίου να τον αποζημιώσει, με το έντοκο (από τότε που ασκήθηκε η αγωγή αποζημίωσης) χρηματικό ποσό των 80.108,08 €.
 
Έτσι, ο Γ.Α.Α. ικανοποιήθηκε με την αναγνώριση του δικαιώματος ν’ αποζημιωθεί και με τη δικαστική αποδοκιμασία της γενόμενης κακοποίησής του, μετά από την παρέλευση χρονικού διαστήματος δώδεκα -12- ετών και πλέον, με επαλήθευση της λαϊκής ρήσης “κάλλιο αργά παρά ποτέ”!
 
Ε. Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 5 (12 votes)