Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου 2019


Καταδίκη Αλλοδαπού Ανηλίκου Σαν Ενηλίκου

Με την υπ’ αριθ. 1480/2010 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών (κακουργημάτων) καταδικάστηκε ανήλικος αλλοδαπός (Πακιστανός) σαν να ήταν ενήλικος σε ποινή φυλάκισης 4 ετών, τεσσάρων μηνών και 25 ημερών, με την εκδοχή, ότι ο καταδικασθείς (μαζί με άλλους τέσσερις: Ένα Ιρακινό, δύο Αφγανούς και ένα συμπατριώτη του), από κοινού, κατόπιν συναπόφασης, με περισσότερες από μία πράξεις, τέλεσαν περισσότερα εγκλήματα. Ειδικότερα,
  • (α΄) παρείχαν κατάλυμα για απόκρυψη σε ενενήντα έξι -96- συνολικά αλλοδαπούς, οι οποίοι (εν γνώσει ότι είχαν εισέλθει μέσω των ελληνοτουρκικών συνόρων στη χώρα χωρίς τις νόμιμες διατυπώσεις), προώθησαν αυτούς στο εσωτερικό της χώρας και τους παρείχαν κατάλυμα για απόκρυψη σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη στην περιοχή Δροσοπηγή Καπανδριτίου Αττικής και αυτήν την πράξη τέλεσαν κατ’ επάγγελμα, καθ’ όσον από την επανειλημμένη τέλεση αυτής και κατόπιν σχεδίου, με τη διαμόρφωση κατάλληλης υποδομής (δημιουργία ομάδας, χρήση σταθερού καταλύματος), προκύπτει σκοπός αυτών για πορισμό εισοδήματος και
  • (β΄) κατά το χρονικό διάστημα ενός διμήνου πριν από τη σύλληψή τους (18.12.2005), σε μη επακριβώς προσδιορισθείσα ημερομηνία, όλοι οι κατηγορούμενοι εισήλθαν στο ελληνικό έδαφος, χωρίς τις νόμιμες διατυπώσεις.
Για να καταδικάσει τον ανήλικο αλλοδαπό ως ενήλικο, απέρριψε το δευτεροβάθμιο Εφετείο, κατά πλειονοψηφία (τρεις προς δύο δικαστές), τα επίσημα έγγραφα που προσκόμισε ο καταδικασθείς σε νόμιμη μετάφραση από τη γλώσσα Ουρντού στην ελληνική γλώσσα.
 
Με την παραπάνω απόφασή του, το Εφετείο δεν αποδέχτηκε ως έγκυρα και αληθινά τα δημόσια έγγραφα του κράτους του Πακιστάν, δηλαδή έκρινε πως ήταν ψεύτικα τόσο το επίσημο πιστοποιητικό γέννησης όσο και το επίσης επίσημο πιστοποιητικό του σχολείου, από το οποίο προκύπτει η διακοπή των σπουδών του εν λόγω καταδικασθέντος ανηλίκου.
 
Με τα έγγραφα αυτά, σε συνδυασμό με τις καταθέσεις τεσσάρων μαρτύρων (τριών Πακιστανών, που διαμένουν στην Ελλάδα, και μιας Ελληνίδας) απέδειξε ο αλλοδαπός την αληθινή ηλικία του. Όμως, η ιδιότητά του (ως ανέστιου αλλοδαπού – Πακιστανού “λαθρομετανάστη”) επέδρασε κύρια στην κρίση του ποινικού δικαστηρίου, που έκρινε αυθεντικά πως δεν αποδεικνυόταν ότι κατά τον χρόνο που φερόταν να τέλεσε ο εν λόγω Πακιστανός τις πράξεις της κατηγορίας ήταν ποινικά ανήλικος και, συνεπώς, είχε αποκλειστική αρμοδιότητα να τον δικάσει άλλο δικαστήριο, δηλαδή μόνο το δικαστήριο ανηλίκων.
 
Σημειωτέον πως, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, δεν επιτρέπεται ο ανήλικος να δικάζεται από τα κοινά δικαστήρια και η δίκη του γίνεται αποκλειστικά από τα αρμόδια δικαστήρια ανηλίκων για να μην υποβάλλεται στη δυσμενή επίδραση της δημοσιότητας (που δεν επιτρέπεται στα δικαστήρια ανηλίκων), να μην κάθεται σε ίδιο έδρανο (“στο σκαμνί”) με τους ενήλικους συμμετόχους του, ώστε να μην εξομοιώνεται κατά κάποιο τρόπο με αυτούς, αποκτώντας το στίγμα του εγκληματία, αλλά και για να μη βιώνει την εμπειρία της διαδικασίας, η οποία θα τον τραυματίσει και, πιθανότατα, θα εμποδίσει τη σωστή ενηλικίωσή του [βλ σελ. 9η της απόφασης: Η εκδίκαση της υπόθεσης του ανήλικου με τους ενήλικους “θα συμβάλλει στην πρώιμη και στρεβλή ωρίμανσή του”].
 
Η ενδιαφέρουσα κρίση της πλειονοψηφίας του ποινικού εφετείου, με την οποία κρίθηκε ο ανήλικος ως ενήλικος, περιλαμβάνει τις σκέψεις, ότι “σύμφωνα με τα προσκομισθέντα από τον συνήγορο του κατηγορουμένου και αναγνωσθέντα ως άνω έγγραφα, ήτοι α΄) αντίγραφο πιστοποιητικού γεννήσεως και β΄) πιστοποιητικό αποχωρήσεως από το σχολείο, στο πρωτότυπο και σε νόμιμη μετάφραση, το αναγραφόμενο σε αυτά πρόσωπο με τα στοιχεία του κατηγορουμένου έχει γεννηθεί στο Ραντήρ του Πακιστάν την 15.09.1988. Τα στοιχεία αυτά του αναφερομένου προσώπου ταυτίζονται με τα αντίστοιχα στοιχεία του κατηγορουμένου, δεν αναγράφεται όμως στα εν λόγω έγγραφα και το όνομα της μητέρας του κατηγορουμένου αυτού, που είναι Manzor. Από τα έγγραφα αυτά επομένως δεν αποδεικνύεται, ότι το φερόμενο ως γεννηθέν την 15.09.1988 πρόσωπο είναι ο τέταρτος κατηγορούμενος”. Σημειωτέον, ότι η γυναίκα σε χώρες σαν το Πακιστάν, λόγω του θρησκεύματος, δεν είναι ισότιμη του άνδρα και δεν έχει ίσα δικαιώματα με αυτόν. Αποτελεί δηλαδή κοινή γνώση η υποβάθμιση του ρόλου της γυναίκας στις μουσουλμανικές κοινωνίες.
 
Μετά από αυτά, εξηγεί η απόφαση, ότι “ο ίδιος αυτός κατηγορούμενος, όταν εξετάστηκε με διερμηνέα αμέσως μετά τη σύλληψή του και ρωτήθηκε σχετικά, απάντησε εκτός των άλλων ότι γεννήθηκε το έτος 1984 (από 18.12.2005 έκθεση εξέτασης κατηγορουμένου με διερμηνέα), το ίδιο δε και ειδικότερα ότι γεννήθηκε την 01.01.1984 δήλωσε και κατά την απολογία του, επίσης με διερμηνέα, στον ανακριτή την 19.12.2005, ενώ κατά την εκδίκαση της υποθέσεως στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, στην οποία παρέστη με συνήγορο υπερασπίσεως της δικής του επιλογής, δεν ανέφερε τίποτε για την ηλικία του και ειδικότερα ότι δεν είχε γεννηθεί το έτος 1984 όπως φερόταν (και κατά δήλωσή του μάλιστα) μέχρι τότε. Από τα ανωτέρω αποδεικνύεται κατά την πλειοψηφούσα γνώμη του δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος γεννήθηκε την 01.01.1984 και όχι την 15.09.1988, όπως οψίμως και το πρώτον ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου ισχυρίστηκε, οι σχετικές δε καταθέσεις των ως άνω εξετασθέντων τεσσάρων μαρτύρων ελέγχονται μη πειστικές, εν όψει ιδίως των προαναφερθεισών απολογιών του κατηγορουμένου και της ασαφούς εικόνας που οι μάρτυρες αυτοί έχουν ως προς τον χρόνο γεννήσεως του κατηγορουμένου, όπως τούτο προκύπτει από τις καταθέσεις τους αυτές. Επομένως, ο ισχυρισμός του τέταρτου κατηγορουμένου ότι κατά τον χρόνο τελέσεως των πράξεων (18.12.2005 και ένα δίμηνο πριν από την ημερομηνία αυτή) ήταν ανήλικος ως γεννηθείς την 15.09.1988 και ότι κατά συνέπεια αναρμοδίως καθ’ ύλη δικάστηκε από το πρωτοβάθμιο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, υπαγόμενος στην αρμοδιότητα των δικαστηρίων ανηλίκων, είναι αβάσιμος και απορριπτέος κατά την πλειοψηφούσα ως άνω γνώμη των μελών του δικαστηρίου”.
 
Έτσι, για μια ακόμη φορά, η αμφιβολία ερμηνεύτηκε εναντίον του συγκεκριμένου κατηγορουμένου, εξ αιτίας της προαναφερόμενης αδυναμίας τούτου να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τον εαυτό του.
 
Σχετικά με την αναφερόμενη στην εφετειακή καταδικαστική απόφαση απολογία του κατηγορουμένου με διερμηνέα, είναι γνωστή η μη τήρηση με ευλάβεια των κείμενων διατάξεων για τους διερμηνείς. Έτσι, τον διερμηνέα υποδύθηκε κάποιος με καταγωγή από το Μπαγκλαντές και όχι από το Πακιστάν, επειδή συγχέονται οι δύο αυτές χώρες και δεν λαμβάνεται υπόψη η γλωσσική διαφορά τους.
 
Σημειωτέον, ότι, με την καταδικαστική απόφαση, δέχθηκε το δικαστήριο πως όσα αναφέρθηκαν στην ανακριτική απολογία του καταδικασθέντος είναι αληθή μόνο ως προς την ηλικία (τον χρόνο της γέννησής του), προκειμένου να κριθεί ως ενήλικος και να καταδικαστεί, και όχι ως προς το σύνολο της απολογίας αυτής, στην οποία ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει, από την πρώτη στιγμή, πως υπήρξε μετανάστης (ή, όπως αποτυπώθηκε στο αντίστοιχο επίσημο έγγραφο εξέτασης τούτου, “λαθρομετανάστης”. Βέβαια, δεν μπορεί να δήλωσε ο με διερμηνέα απολογούμενος αλλοδαπός και να χαρακτήρισε τον εαυτό του ως “λαθρομετανάστη”)!
 

 

Your rating: None Average: 4.9 (8 votes)