Τρίτη 2 Ιουλίου 2019


Σωφρονισμός 92χρονου στη φυλακή

Με το υπ’ αριθ. 694/2012 βούλευμα του συμβουλίου πλημμελειοδικών Πειραιώς, απορρίφθηκε η υπ’ αριθ. πρωτοκόλλου 38399/28.06.2012 αίτηση της διευθύντριας του καταστήματος κράτησης Κορυδαλλού (των φυλακών Κορυδαλλού), με την οποία είχε υποβληθεί αίτηση – αναφορά της μη κυβερνητικής οργάνωσης “Ένωση Πολιτών για τα δικαιώματα του Ανθρώπου”, για την άμεση αποφυλάκιση υπέργηρου καταδίκου, επειδή έχει εκτίσει πλήρως την επιβληθείσα σε βάρος του ποινή κάθειρξης, παραμένοντας στη φυλακή συνολικά για 63 έτη, 4 μήνες και 6 ημέρες, και λόγω της ηλικίας του των ενενήντα δύο (92) ετών.

 

Το βούλευμα έχει ενδιαφέρον, επειδή περιέχει σκέψεις και αιτιολογίες, δυνάμει των οποίων αποδεικνύεται, ότι η “δικαστική εξουσία” δεν έμεινε αλώβητη από τη γενικευμένη, οξεία κρίση, η οποία μαστίζει την ελληνική κοινωνία, τις άλλες κρατικές εξουσίες και τις κρατικές δομές.

 

Εν αρχή παρατίθεται η πρόταση του εισαγγελέα, στη συνέχεια, περιληπτικά, οι σκέψεις του δικαστικού συμβουλίου, με τις οποίες απορρίφθηκε το αίτημα της διευθύντριας των φυλακών Κορυδαλλού για την αποφυλάκιση του 92ετούς γέροντα και, στο τέλος, διατυπώνονται επιγραμματικές κρίσεις επί της δικαστικής αυτής απόφασης (του βουλεύματος).

 

Σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση, «…αρμοδίως εισάγεται η προαναφερόμενη αίτηση της Διευθύντριας του Καταστήματος Κράτησης Κορυδαλλού (των φυλακών Κορυδαλλού), με την οποία υποβάλλεται (…) αίτηση της μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (…) Από τα έγγραφα του φακέλου της δικογραφίας και την εν γένει εκτίμηση της προσωπικότητας του κρατουμένου προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο Ν. Ν., ηλικίας 92 ετών σήμερα, έχει καταδικασθεί: α) δυνάμει των υπ’ αριθμ. 47223/1975 και 723/1975 αποφάσεων του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών σε κάθειρξη 20 ετών και 5ετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων και σε ισόβια κάθειρξη και διαρκή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για στάση – εσχάτη προδοσία, ανθρωποκτονία από πρόθεση αντίστοιχα, οι οποίες πράξεις τελέστηκαν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και αλλού την 21 Απριλίου 1967.

 

Έκτοτε βρίσκεται συνεχώς έγκλειστος στο Κατάστημα Κράτησης Κορυδαλλού. Από την ημερομηνία έναρξης έκτισης της ποινής του (25 Απριλίου 1975) έως και την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα υπολογισμού της ποινής του (28.6.2012) ο ανωτέρω κρατούμενος έχει εκτίσει πραγματική ποινή 37έτη, 2 μήνες και 3 ημέρες, ενώ η εκτιθείσα ποινή του (πλασματική) … είναι 26 έτη, επομένως έχει εκτίσει πραγματική και πλασματική ποινή ως υπερήλικας 63 έτη, 4 μήνες και 6 ημέρες. Άρα έχει εκτίσει σε κάθε περίπτωση τουλάχιστον 25 έτη για όλες τις σωρευτικώς σε βάρος του επιβληθείσες ποινές.

 

Επομένως έχει τις τυπικές προϋποθέσεις για την υπό όρους απόλυσή του. Τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάσθηκε τελέστηκαν το μεν της εσχάτης προδοσίας και της στάσης με σκοπό κατάλυσης του Συντάγματος και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην Ελλάδα με την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας, τα δε λοιπά προς το σκοπό κατάλυσης και παρεμπόδισης κάθε ενέργειας ανατροπής του δικτατορικού καθεστώτος και επαναφοράς της δημοκρατίας.

 

Ο ανωτέρω κρατούμενος δεν τιμωρήθηκε μεν πειθαρχικά. Από αυτό όμως και μόνο το γεγονός δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα για το σωφρονισμό του. Αντίθετα μέχρι και σήμερα ο ανωτέρω εμφανίζεται αμετανόητος, δηλώνει σαφή και ρητή αποστροφή προς το δημοκρατικό πολίτευμα, εκδηλώνει έλλειψη σεβασμού προς το Σύνταγμα και τη δημοκρατία, επιδοκιμάζει τα εγκλήματα που τελούνται με σκοπό την επικράτηση της δικτατορίας και την κατάλυση του Συντάγματος, και δεν έχει ούτε καν κάνει προσπάθεια να άρει τις συνέπειες των πράξεών του, έστω και με την παροχή συγγνώμης προς τους παθόντες και τις οικογένειες των θυμάτων της δικτατορίας (…) από τη συνολική εκτίμηση της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς του κρατουμένου όσο είναι έγκλειστος, δεν προκύπτει ότι έχει επέλθει ο ποινικός σωφρονισμός του και η ηθική βελτίωσή του, καθώς δεν προκύπτει καν ότι αυτός νιώθει ένοχος για ό,τι έχει διαπράξει. Άλλωστε από κανένα σημείο της αίτησης δεν προκύπτει ότι αυτός έχει μετανοήσει για τις πράξεις του ή ότι εκδηλώνει πλέον το σεβασμό του στο Σύνταγμα, τους Νόμους και τη Δημοκρατία (…) κατά την κρίση μας, δεν συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για την υφ’  όρον απόλυση του ανωτέρω κρατουμένου, για το λόγο ότι, η καλή διαγωγή του στη φυλακή, κρίνεται ως κατ' επίφαση καλή και όχι ως πραγματικά καλή, και επομένως η αίτηση του για υφ’ όρον απόλυση πρέπει να απορριφθεί…».

 

Στην ίδια εισαγγελική πρόταση σημειώθηκε ως γεγονός, «…ότι την αίτηση αποφυλάκισης δεν την καταθέτει ο ίδιος, αλλά η ανωτέρω αναφερομένη μη Κυβερνητική Οργάνωση,..». Εν τούτοις, ο εισαγγελέας προτείνει ν’ απορριφτεί η αίτηση, την οποία δεν υπέβαλε ο 92ετής κρατούμενος.

 

Το δικαστικό συμβούλιο, αφού έλαβε υπόψη την εισαγγελική πρόταση, διατύπωσε τα ακόλουθα στο “σκεπτικό” του:

 

«…Δεν μπορεί να χορηγηθεί στον κατάδικο η υφ’ όρον απόλυση, αν δεν εξέτισε πραγματικά τα δύο πέμπτα της ποινής (…) και σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης δέκα οκτώ έτη (…) Σε κάθε περίπτωση (…) ο κατάδικος μπορεί να απολυθεί αν έχει εκτίσει 22 έτη…».

 

Στη συνέχεια, δέχτηκε το συμβούλιο, ότι, σύμφωνα με τον νόμο, η απόλυση υπό όρο χορηγείται οπωσδήποτε, εκτός εάν κριθεί με ειδική αιτιολογία ότι η διαγωγή του καταδίκου κατά την έκτιση της ποινής του καθιστά απολύτως αναγκαία τη συνέχιση της κράτησής του, για να αποτραπεί η τέλεση από αυτόν νέων αξιόποινων πράξεων.

 

Ακολουθεί νομική ανάλυση και υποστηρίζεται, ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ισχύει η απαράβατη αρχή της υποχρεωτικής εφαρμογής του επιεικέστερου νόμου, η οποία καθιερώνεται με το άρθρο 2 του Ποινικού Κώδικα, με την εκδοχή, ότι η παραπάνω διάταξη δεν εφαρμόζεται σε καταδικασθέντες για “εσχάτη προδοσία”.

 

Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτού του άρθρου, η απόλυση υπό όρο χορηγείται μόνο αν ο κατάδικος κατά το διάστημα εκτέλεσης της ποινής του έδειξε καλή διαγωγή, εκπλήρωσε όσο μπορούσε τις υποχρεώσεις του προς τον παθόντα, οι οποίες έχουν βεβαιωθεί δικαστικά, και αν από την έρευνα της προηγούμενης ζωής του και γενικά των ατομικών και κοινωνικών του περιστάσεων και τη διάγνωση του χαρακτήρα του με βάση τα στοιχεία αυτά, παρέχει την προσδοκία, ότι θα ζήσει έντιμα στο μέλλον.

 

Ειδικά για τον 92ετή κρατούμενο, έκρινε το δικαστικό συμβούλιο, ότι πρέπει να παραμείνει στη φυλακή (αν και έχει εκτίσει 63 και πλέον έτη) για λόγους αφορώντες στην προστασία του πολιτεύματος, δηλαδή για λόγους “δημοσίου συμφέροντος [σελ. 2η του 4ου φύλλου του βουλεύματος].

 

Επίσης, το γεγονός, ότι ο κρατούμενος δεν έχει τιμωρηθεί πειθαρχικά, κατά τη διάρκεια έκτισης της ποινής, δεν καταδεικνύει τον σωφρονισμό του και την πραγματική μετάνοια του καταδίκου για τα υπ’ αυτού τελεσθέντα εγκλήματα. Συνεπώς, δεν παρέχεται η προσδοκία, ότι αυτός θα ζήσει εντίμως στο μέλλον.

 

Ιδιαίτερα αναφέρεται στο σκεπτικό του βουλεύματος, ότι ο ως άνω κατάδικος εμφανίζεται αμετανόητος και με το από 17.07.2012 υπόμνημά του δήλωσε, ότι δεν αποδέχεται να εξέλθει από τις φυλακές παρά μόνο υπό τον όρο της απόλυτης δικαιώσεώς του και της αποκατάστασής του από την ελληνική πολιτεία, με την εκδοχή, ότι σε βάρος του διαπράχθηκε δικαστικό έγκλημα.

 

Αυτές οι δηλώσεις έρχονται σε ευθεία αντίθεση με όσα κατέθεσε η μάρτυρας – κοινωνική λειτουργός των φυλακών Κορυδαλλού, η οποία δεν προσήλθε ενώπιον του συμβουλίου πλημμελειοδικών Πειραιώς μετά από παράκληση του καταδικασθέντος, αλλά με δική της πρωτοβουλία, «…διότι δεν προέκυψε ότι γνώριζε την επιθυμία του καταδικασθέντος να απολυθεί από το ως άνω Κατάστημα Κράτησης, υπό τον όρο της προηγούμενης αποκατάστασης και απόλυτης δικαίωσής του, με αποτέλεσμα όσα εκείνη κατέθεσε να μην κρίνονται αληθή…» [σελ. 2η του 5ου φύλλου προς σελ. 1η του 6ου φύλλου του βουλεύματος].

 

Έτσι, το συμβούλιο πλημμελειοδικών Πειραιώς απέρριψε την αίτηση της διευθύντριας των φυλακών Κορυδαλλού, δια της οποίας είχε υποβληθεί η από 25.06.2012 αίτηση - αναφορά της μη κυβερνητικής οργάνωσης για την υφ’ όρον (δηλαδή, τη με όρους) απόλυση του 92ετούς κρατουμένου, ο οποίος δεν σωφρονίστηκε.

 

Με βάση τις σκέψεις του βουλεύματος και της εισαγγελικής πρότασης, προκύπτει, ότι ο κρατούμενος πρέπει να παραμείνει στη φυλακή αν και στερήθηκε της ελευθερίας του για χρονικό διάστημα ανώτερο των 63 ετών, με σκοπό να σωφρονιστεί και να ζήσει στο μέλλον ζωή έντιμη και ηθική, τυχόν δε αποφυλάκισή του (σε αυτήν την ηλικία, η οποία υπερβαίνει κατά πολύ το προσδόκιμο της ανθρώπινης ζωής) θίγει το δημόσιο συμφέρον.

 

 

Εμμανουήλ Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 5 (26 votes)