Τρίτη 3 Ιουλίου 2018


"Ασνήφ, ξεριζωμένη από την Αρμενία στην Ελλάδα"

«Ασνήφ, ξεριζωμένη από την Αρμενία στην Ελλάδα», του Ομήρου Μαυρίδη, των εκδόσεων “ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ παιδεία”. Πρόκειται για αληθινή ιστορική βιογραφία την οποία αφηγείται ο συγγραφέας κατά τρόπο μυθιστορηματικό που τέρπει.

 

Το μυθιστόρημα – ιστόρημα διαβάζεται ευχάριστα αν και ασχολείται με θέματα τραγικά που, όμως, δεν πρέπει να σβήσουν από τη μνήμη επειδή αναφέρονται σε μια από τις αναρίθμητες γενοκτονίες των Τούρκων εναντίον άλλων ιστορικών λαών και, εν προκειμένω, κατά των Αρμενίων οι οποίοι αποδεκατίστηκαν κατά εκατοντάδες, χιλιάδες και εκατομμύρια ανυπεράσπιστοι σε εκτέλεση συγκεκριμένου εγκληματικού επίσημου σχεδίου εξόντωσης (ολοκαυτώματοςγενοκτονίας).
 
Δεν πρόκειται μόνο για εθνοκαθάρσεις (σύμφωνα με τον σύγχρονο όρο) αλλά για συστηματική εξόντωση ενός αρχαίου λαού που εξαπέλυσε το τουρκικό κράτος και το συνονθύλευμα που συγκροτεί τον λεγόμενο τουρκικό λαό - όχλο.
 
Έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μεγάλη αξία τα βιβλία σαν το προτεινόμενο, επειδή εμποδίζουν, αφ’ ενός, να σβήσουν από την ιστορική μνήμη τέτοια απαράγραπτα και ασυγχώρητα κακουργήματα κατά της ανθρωπότητας και, αφ’ ετέρου, επειδή δεν τιμωρήθηκαν οι δολοφόνοι του αρμενικού και των άλλων λαών Τούρκοι όπως τιμωρήθηκαν άλλοι λαοί που εγκλημάτησαν, για παράδειγμα, με τις δίκες της Νυρεμβέργης (και όχι μόνο) οι γερμανοί εγκληματίες πολέμου πλήρωσαν ακριβό τίμημα για τη συστηματική εξόντωση ενός άλλου ιστορικού και δραστήριου λαού, των Εβραίων και, μαζί με αυτούς, ολόκληρος ο γερμανικός λαός. Ανάλογο τίμημα πλήρωσαν οι γιαπωνέζοι εγκληματίες πολέμου και ολόκληρη η Ιαπωνία που ταπεινώθηκε και σωφρονίστηκε.
 
Ο συγγραφέας, διδάκτωρ φιλοσοφίας και καθηγητής, αφηγείται με ζωντάνια και γλαφυρότητα τις περιπέτειες της ηρωίδας του (που μεγάλωσε στη σημερινή Συρία, αναγκάστηκε να ξεριζωθεί από την πατρίδα της, εξ αιτίας των διωγμών του έθνους της, και να μετακινηθεί μέχρι την Αλεξανδρούπολη όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της) και, μαζί με αυτές τις περιπέτειες, αφηγείται τα ήθη και τα έθιμα και, κυρίως, τους εξοντωτικούς διωγμούς και τα πάθη ολόκληρου του αρμενικού λαού που και αυτός, όπως άλλοι λαοί, με εξαίρεση τους πείσμονες Εβραίους, φαίνεται πως χάνει τη μνήμη του. Και η απώλεια της ιστορικής μνήμης δεν σημαίνει μόνο το σβήσιμο ενός λαού. Σημαίνει τον κίνδυνο επανάληψης των ίδιων κακουργημάτων και, το χειρότερο, τη μη καταδίκη των εγκληματιών και των απογόνων τους, δηλαδή των σημερινών Τούρκων, που (με κάποιες όχι ασήμαντες εξαιρέσεις) δεν φαίνεται, τουλάχιστον σαν επίσημο κράτος, ν’ απασχολούνται για όσα έπραξαν οι πατεράδες τους κατά του πολιτισμού, της ανθρωπότητας και άλλων λαών, όπως των Αρμενίων. Αυτές τις πράξεις ο συγκεκριμένος λαός των αμετανόητων εγκληματιών επαναλαμβάνει, ελλείψει της επιβαλλόμενης σκληρής και επιβαλλόμενης δίκαιης τιμωρίας, σε κάθε “ευκαιρία”.
 
Το βιβλίο αντί να φανατίζει και να καλεί σε εκδίκηση, όπως θα περίμενε κανείς, προβάλλει τα αγαθά της ειρήνης και της συναδέλφωσης των λαών. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια της ηρωίδας καθώς, σε βαθιά γεράματα, ετοιμάζεται να φύγει από τη ζωή, στην Αλεξανδρούπολη, το 2007. Μοναδική της επιθυμία είναι, “όταν θα βρίσκεται εκεί ψηλά”, να έχει τη δυνατότητα να στέλνει, που και που, κάποιον άγγελο στη γη, να συμμορφώνει τους φανατικούς, να διδάσκει τους αδιόρθωτους ανθρώπους, αυτό που κανονικά ο καθένας κουβαλά μέσα του, αλλά το λησμονεί. Το αυτονόητο: Να ξηλώνει κάπου κάπου κι από ένα σύνορο ή συρματόπλεγμα, να δείχνει πως αξίζει να πονέσει κάποιος για την υπερίσχυση του καλού, να εμπεδώνει την ειλικρινή δικαιοσύνη παντού, να διώχνει της νίκης τους αετούς μακριά και να χαϊδεύει τα ειρηνικά φτερά των περιστεριών. Να βοηθήσει τους λαούς να καταλάβουν πως δεν είναι τόσο τραγικό να κάνουν λάθη. Τραγικό είναι να επιμένουν πως είναι αλάνθαστοι και να μην αναγνωρίζουν ποτέ τα σφάλματα και τις αδυναμίες τους.
 
Και προσθέτουμε εμείς: Πάνω από όλα είναι εφιαλτικό να παραμένουν ατιμώρητα τα εγκλήματα και κυρίως οι γενοκτονίες και τα ολοκαυτώματα…
 
 

 

Εμμανουήλ Παπαδάκης 

Your rating: None Average: 4.8 (10 votes)