Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017


Graffiti - Οι πλακατζήδες των τοίχων

 

Επειδή, “αν ο Θεός ήθελε να μη γράφουμε στους τοίχους, θα έδινε τις δέκα εντολές σε τετράδιο”, σας παρουσιάζουμε ορισμένα από τα πιο πετυχημένα γκράφιτι. Γιατί, τελικά, και οι τοίχοι μπορεί να έχουν πλάκα.

 
Παρά το κυνηγητό εναντίον τους λόγω πολιτικής ορθότητας και λογοκριτικής καθαρότητας, πολλά γκράφιτι συνεχίζουν να εκπέμπουν το μήνυμά τους. Αυτή τη φορά μέσω e-mails που ανταλλάσσουν οι φαν αυτών των σύγχρονων τατζεμπάο!
 
 
- Μια κλασική συνταγή είναι η ... αντιποίηση γνωστών συνθημάτων:
 
“Φονιάδες των ψαριών, πελεκάνοι” [οδός Γερουλάνου, Αργυρούπολη].
“Λευτεριά στη βόρεια Μύκονο” [Νεάπολη, Αθήνα].
“Είμαστε έλληνες Βορειοπειραιώτες” [οδός Γ΄ Σεπτεμβρίου, Αθήνα].
“Φονιάδες των χοντρών, διαιτολόγοι” [οδός Ι. Δροσοπούλου, στο ύψος της Φωκίωνος Νέγρη].
 
 
Τα “εκπαιδευτικά” γκράφιτι διαθέτουν μια μοναδική ... επίγνωση της γνώσης.
 
“Τα πτυχία copies κτώνται” [Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου].
“Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση” [οδός Εμμανουήλ Μπενάκη, Αθήνα].
“Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν;” [ΕΜΠ Αθήνα].
 
 
Η αυτογνωσία -και ο αυτοσαρκασμός- έχουν, επίσης, την τιμητική τους:
 
“Η μαμά μου λέει ότι αν δεν έχω πέσει στο κρεβάτι μέχρι τις δέκα και μισή, θα πρέπει να γυρίσω σπίτι” [μπαρ “Ποτοπωλείον”, Αθήνα].
“Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα” [Πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα].
“Αράζω, άρα ... ζω” [οδός Παπάφη, Θεσσαλονίκη].
“Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;” [λόφος του Στρέφη, Αθήνα].
“Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο” [Νομική Αθηνών].
 
 
Στον ακήρυκτο πόλεμο μεταξύ ελληνικών πόλεων, τα συνθήματα ρίχνουν στο “ψαχνό”:
 
“Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή.  Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά” [Μεταξουργείο, Αθήνα].
“Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο σίγμα και προφέρεται με δύο λου”, υπογραφή: “Οργάνωση Χαμουτζήδων” [Γκάζι, Αθήνα].
 
 
Οι διευκρινίσεις έχουν τη δική τους σημασία:
 
“Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές” [ΤΕΙ Αθήνας].
“Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέδες” [Σπλάντζια, Χανιά].
“Η βία δεν είναι Λύση, η Λία όμως είναι Βίσση” [Μύθος, Ρέθυμνο].
“Μη σκοτώνετε τα κουνούπια, άλλοι σας πίνουν το αίμα” [οδός Γαλατσίου, Αθήνα].
“Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας” [βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου, Στουρνάρη, Αθήνα].
“Η βία είναι το θηλυκό του βίου” [οδός Χαριλάου Τρικούπη].
 
 
Ρατσισμός ή αντιρατσισμός; Ο μύλος των γκράφιτι όλα τα αλέθει:
 
“Ξένοι, μη μας αφήνετε μόνους με τους Έλληνες” [Πλατεία Κολιάτσου, Αθήνα].
“Αν ο Πύρρος Δήμας δεν ήταν πρωταθλητής, θα ήταν Αλβανός” [Πεδίον του Άρεως, Αθήνα].
 
 
Εξ άλλου, γκράφιτι και αντιαμερικανισμός πάνε (ως γνωστόν) πάντα α λα μπρατσέτα:
 
“Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου!” [μπαρ «Decadence», Αθήνα].
 
 
Και το καταληκτικό, χωρίς κατάταξη:
 
“Ζητείται γέρος τρεμουλιάρης να βάζει τυρί στα μακαρόνια” [οδός Μουστοξύδη, Αθήνα].
 
 
Φώτης Ανδρέου

 

Your rating: None Average: 4.7 (19 votes)