Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017


Ως έγγιστα

 

Κόκκινα σγουρά μαλλιά, στις γαλάζιες λίμνες των ματιών κλαίουσες, σκιάζουν τα φιλήδονα χείλη τις θρυαλλίδες της άλωσης.
 
Φωνή μελωδική, σήμαντρο εωθινό, καλεί τις εξεγερμένες αισθήσεις σε ερωτική παννυχίδα, σπονδή στο φτερωτό Θεό, αφέτη της ασύμμετρης χίμαιρας.
 
Χέρια τόξα αγάπης λαξευτά, συγκρατούν το σφρίγος της αναζήτησης, κάτω από την γέφυρα των στεναγμών, που σμίγει τις κόκκινες καταιγίδες.
 
Κίνηση μελωδική μετρονόμος των διαστολών του απόκρυφου ονείρου, διάφανη εσάρπα της γέννησης και της αθανασίας.
 
Το παλλόμενο σώμα εύοσμο ρίγος συσπάται και αναπνέει μυστικά για ένα άγγιγμα που θα πνιγεί  στον πόθο ενός φιλιού .
 
Το φιλί που προσπέρασε και κόλλησε στα ξόβεργα της αμφιβολίας και της συστολής που σβήνουν τον πόθο της φαντασίωσης .
 
Ντυμένη στα λευκά, ίδια αμαζόνα, ανοίγεις τα φτερά του έρωτα και γλάρος πια χάνεσαι στο πέλαγος της αναγκαιότητας μέσα στα πρέπει που μας ευνουχίζουν.
 
Θηλάζω τη μοναξιά και την ελπίδα και τρέχω να σε προκάμω.
 
Ασθμαίνοντας φτάνω στην κορφή του κύματος, που έγινε πλακόστρωτη πλατεία για να κρατήσει το τρελό πανηγύρι που έστησαν για σένα, οι αισθήσεις μου οι φιλήδονες μούσες .
 
Εκπίπτω απαλά και δεν σε βλέπω, σε ακούω όμως και σε μυρίζω μέσα στην ανελέητη δίνη μιας ανεπανάληπτης μέθεξης.
 
 
Φώτης Ανδρέου

 

 

Your rating: None Average: 4.3 (11 votes)