Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017


"Παραληρώ 11 χρόνια με τη δικαιοσύνη" (Φυλακισμένη κραυγή)

Εδώ και 11 χρόνια μέσα στη φυλακή συνεχώς παραληρώ.
Πολλές φορές είμαι σε κώμα, αλλά ζω.
Οι γιατροί της φυλακής δεν μου βρίσκουν τίποτα, και φυσικό είναι, διότι δεν με πάνε τέσσερις, και δεύτερον έχω τα μάτια μου ανοιχτά.
Παραληρώ γιατί παραληρηματική είναι πάντα η σκέψη κι ας μην κατονομάζεται, δικαιούμαι τουλάχιστον να λέω ό,τι θέλω, ευτυχώς.
Ούτε η πρόθεση, ούτε βέβαια και η σκέψη γενικώς μπορεί να “ποινικοποιηθεί”.
Παραληρώ γιατί θυμάμαι. Θυμάμαι και φρίττω.
Παραληρώ γιατί προσπαθώ να μετρήσω την κατάσταση των δικαστικών εξελίξεων και γενικώς.
Παραληρώ για το αστυνομικό και δικαστικό σύστημα που οργιάζει στο κυνήγι των Μαγισσών.
Μείγμα αλλοπρόσαλλων κατηγοριών προκειμένου να πετύχουν απώτερους σκοπούς, χωρίς ίχνος εξηγήσεων και τελείως απροκάλυπτα.
Παραληρώ γιατί έντεκα χρόνια με σέρνουνε από τον Άρειο Πάγο στο εφετείο και το αντίστροφα.
Παραληρώ γιατί έχω κερδίσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και δικαιώθηκα και παραληρούν κι αυτοί, γι’ αυτό και εκδικούνται.
Παραληρώ γιατί δυόμισι χρόνια δικαιούμαι τακτική άδεια και μου την απορρίπτουνε αναίτια.
Παραληρούν στην πράξη οι νόμοι.
Αμφιταλαντεύονται μεταξύ ποινής και παιδευτικών μέτρων, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο παραληρεί η δικαιοσύνη κι αντιλαμβάνεται τον κάθε ύποπτο όπως αυτή βολεύει, τον Αθώο ένοχο και τον ένοχο αθώο.
Καταφέρανε να με καταστρέψουνε και να με φέρουνε σε ένα παραλήρημα.
Στην πραγματικότητα καταγράφηκαν οι ψυχολογικές μου διαταραχές και διακυμάνσεις που πέρασα ξυστά από τον θάνατο χωρίς να γνωρίζω αν έχει φύγει οριστικά και να κάνω μία κριτική του κοινωνικού συστήματος και της δικαστικής παρακμής, η οποία παρ’ ολίγο να μου στοιχίσει την αυτοκαταστροφή μου.
Ούτε έπαιξα, ούτε ρίσκαρα και όμως έχασα, παρ’ όλο που η ψυχολογική αστάθειά μου περνάει διακυμάνσεις.
Ευτυχώς επικράτησε το ένστικτο της επιβίωσης παίρνοντας κουράγιο από τον βαθμό που με δικαιώνει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, κάνοντάς με αφανή “ήρωα”, ότι μάλλον θα ξαναϋπάρξω “ελεύθερος άνθρωπος”.
Είμαι νικητής της “ζωής” και του “θανάτου”. Αυτό δεν με κάνει “λούζερ”.
Για ανθρώπινη κωμωδία; Μάλλον.
Μην απορούμε γιατί απ’ όλα τα θηλαστικά μόνο ο άνθρωπος βάζει τα κλάματα μόλις γεννηθεί.
Από την ξαφνική πρόσκρουση στο μολυσμένο ανθρώπινο περιβάλλον; Μπα!!! Μάλλον επειδή από την πρώτη στιγμή αρχίζει αυτός ο απελπισμένος αγώνας για “αδικία” που μπορεί να υποστεί ένας Άνθρωπος και φλερτάρει συνέχεια με τον θάνατο και να πεθαίνει συνέχεια…
 
Βασίλης Κανάκης
 
 
 
 
Ο Β. Κ. δικαζόταν συνεχώς από τον Φεβρουάριο 2001 μέχρι και το 2011, ολόκληρη την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα από τα εθνικά μας δικαστήρια και το παραπάνω δοκίμιο συνοψίζει το πάθημά του.
Αθωώθηκε σχεδόν από το σύνολο των κατηγοριών για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών και τελικά, στο πλαίσιο της ίδιας δίκης, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για παράβαση του νόμου τούτου.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), στο οποίο είχε προσφύγει ο Β. Κ., έκρινε πως δεν υπήρξε δίκαιη η δίκη του, επειδή διήρκεσε για παράλογα μεγάλο χρονικό διάστημα και καταδίκασε την Ελλάδα σε αποζημίωσή του.
Ο Άρειος Πάγος, μετά την έκδοση της απόφασης του ΕΔΔΑ, αποφάσισε πως, όταν δικάζεσαι συνεχώς για ολόκληρη δεκαετία και πλέον, η δίκη σου είναι απόλυτα δίκαιη και δεν δικαιολογείται νέα κρίση της καταδίκης σε ισόβια, που είναι σωστή, ανάλογη με την πράξη και απρόσβλητη [nomika epilekta: “ο Άρειος Πάγος απέρριψε αίτηση καταδικασμένου”].
Συνεπώς, ο Β. Κ. ελπίζει σε δικαίωση στην άλλη ζωή και, εν τω μεταξύ, θ’ ακούμε απαθείς την κραυγή του της απελπισίας, μέσα από τη φυλακή, στην οποία, κατά το μεσαιωνικό σύστημά μας, σωφρονίζεται και βελτιώνεται μαζί με άλλους…
 
Ε. Παπαδάκης
 
 
 

 

Your rating: None Average: 5 (10 votes)