Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017


Ψεύτικος Κόσμος

 

Μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί φτάσαμε ως εδώ, ποιος έφταιξε, αν θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε την καταστροφή ή έστω να την κάνουμε λιγότερο επίπονη... Ύστερα σκέφτομαι τα τελευταία χρόνια της ζωής μου, πως τα έζησα, και πως είδα τους γύρω μου να ζουν.

 
Το συμπέρασμά μου είναι πως δε ζούσαμε στον πραγματικό κόσμο
 
Ζούσαμε σε ένα παραμύθι σαν μικροί πρίγκιπες.
 
Μας είπαν πως μπορούμε ν’ αγοράσουμε ότι θέλουμε, αρκεί να το ζητήσουμε, και εμείς το πιστέψαμε... Και μιας και τα τζίνι υπάρχουν μόνο στα παραμύθια, χτίσαμε τράπεζες, πολλές και διάφορες, μια σε κάθε γωνία, πάντα κοντά μας για να καλύψουν τις ανάγκες μας! Και ξαφνικά άρχισαν να μοιράζουν στιγμές ευτυχίας με δόσεις, κάρτες και δάνεια για κάθε περίσταση…
 
Ξαφνικά όλοι ήθελαν ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα, ένα ακριβό αυτοκίνητο, διακοπές σε εξωτικά νησιά, καινούρια έπιπλα…
 
Ως αντάλλαγμα, υποθήκευαν τις ζωές τους, το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους, και όλα αυτά για λίγες εφήμερες στιγμές ευτυχίας και φυσικά για τα μάτια του κόσμου…
 
Έτσι όπως το σκέφτομαι τώρα, που ξέρω το αποτέλεσμα, νομίζω πως δεν θα το έκανα ποτέ αυτό στη ζωή μου, να ζω σε ένα ψέμα. Παρόλα αυτά γνωρίζω ελάχιστους που δεν ενέδωσαν στο δελεαστικό κολπάκι των τραπεζών.
 
Τα χρόνια περνούσαν και όλο και περισσότεροι έπεφταν στην παγίδα..
 
Δυστυχώς όμως κάποια στιγμή ερχόταν η ώρα να ξεπληρώσουν την ευτυχία που τους δάνεισαν με τόση ευκολία. Κάποιοι τυχεροί τα κατάφεραν... Για τους υπόλοιπους υπήρχε πάντα μια ακόμα πιο δελεαστική πρόταση από τις τράπεζες, να πάρουν ένα νέο δάνειο, να ξεπληρώσουν το παλιό και να τους μείνει και κάτι, και μετά έχει ο Θεός…
 
 Τελικά όσα είχε ο Θεός δεν έφταναν για όλους, οι τράπεζες πλούτισαν με τις κατασχέσεις και όλο και περισσότερες οικογένειες έμεναν στο δρόμο…
 
Ίσως σε μια άλλη εποχή να τολμούσα να πω, και μη χειρότερα, αλλά ξέρω πως στις δύσκολες ημέρες που διανύουμε δε θα πιάσει η ευχή μου…
 
Μας πλάνεψε η dolcevita και αντί να μαζέψουμε λίγα λεφτά για τις δύσκολες μέρες, τα τρώγαμε όλα στις βόλτες μέχρι την τελευταία δεκάρα.
 
Το κακό είναι πως οι δύσκολες μέρες που με τρόμο μας περιέγραφαν οι παππούδες μας έφτασαν, και μπορεί να μην έχουμε φαγητό να φάμε για το μεσημέρι, αλλά έχουμε όλοι κινητό που συνδέεται με δίκτυο WiFi για να ενημερώσουμε τους φίλους μας στο facebook τι φαγητό έχει σήμερα το συσσίτιο του δήμου Αθηναίων…
 
Φύγαμε από τα όμορφα χωριά μας, και σταματήσαμε να καλλιεργούμε τα χωράφια μας γιατί σπουδάσαμε, και αλίμονο αν παραμέναμε αγρότες με τόσα πτυχία…
 
Αχ αυτές οι μαμάδες με τις μικροαστικές αντιλήψεις τους.. Η ανάπτυξη δεν έρχεται από τα αναπαυτικά γραφεία μας, ακόμα δεν το βλέπουν…
 
Στην αυτοκριτική μου θα δηλώσω πως δεν δέχτηκα ποτέ να ζω με ξένα λεφτά, δούλευα από μικρή και ότι έχω αποκτήσει το έχω δουλέψει.
 
Δεν το κρύβω, μου πέρασε πολλές φορές από το μυαλό να πάρω ένα καινούριο αυτοκινητάκι με δάνειο, όπως όλοι! Όμως μετά αναρωτιόμουν, θα ήταν όντως δικό μου; Δεν την πήρα ποτέ αυτή την απόφαση… Εκ του ασφαλούς, αν μπορούμε ακόμα να πούμε πως υπάρχει έστω και ένα ίχνος ασφάλειας στην εύθραυστη κοινωνία μας, θα έλεγα πως τα τελευταία 15 χρόνια δεν ζήσαμε στην πραγματικότητα
 
Ζούσαμε ένα όνειρο, μια ψεύτικη ζωή, ή μάλλον μια κλεμμένη ζωή, κάποιοι ξύπνησαν εγκαίρως, άλλοι απότομα, κάποιοι άλλοι δυστυχώς ακόμα κοιμούνται… Όπως και να έχει δεν ζήσαμε αυτό που μας άξιζε… Ήταν ωραίο όσο κράτησε, όμως τα όνειρα δεν κρατάνε για πάντα…
 
Μαρία Κοντογιάννη

 

Your rating: None Average: 4.7 (16 votes)