Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Των οικιών ημών εμπιπραμμένων υμείς άδετε…

 
και αγορεύετε και κορδακίζεστε... ενώ η Αθήνα φλέγεται... και χάνεται.
 
Ακόμα ψαχνόμαστε και δεν μπορούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα από τα συμβάντα της Κυριακής και τις διεθνείς αντιδράσεις της Δευτέρας. Φαίνεται ότι η Ελλάδα κέρδισε κάποιο χρόνο για τη βραχυπρόθεσμη σωτηρία της χρηματοδότησής της αλλά ακόμη αιωρείται επικίνδυνα και κρέμεται από μια κλωστή…
 
Οι άτεγκτοι δανειστές μας δεν πιστεύουν ούτε στον Θεό ούτε στον Διάβολο. Πιστεύουν και καρτερούν μόνο την καταστροφή μας, επ’ ωφελεία απογραφής!
 
Συνεχώς απειλούν πως θα τραβήξουν το σωληνάκι του Ευρώ και ταυτοχρόνως μιλάνε με διεθνή γραφεία τελετών για να μας κάνουν μια λιτή κηδεία ανάλογη με την ιστορία μας! Αντί για στεφάνια θα προτείνουν τα λεφτά να κατατίθενται έναντι του αμύθητου χρέους που αυτοί εξέθρεψαν και αιωνίως θα συντηρούν.
 
Μια επισήμανση: Οι δανειστές μας εμφανίζουν παραδόξως σχιζοφρενική συμπεριφορά. Κοινωνικά μας θεωρούν αφρικανική χώρα, οικονομικά βαλκανική χώρα ή χώρα του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού και φορολογικά μας εξομοιώνουν με την Ελβετία!  
 
Ενώ καήκαμε και επιεικώς ξεβρακωθήκαμε στις 12 του Φλεβάρη του 2012, σημαδιακή  αποφράδα ημέρα, ο περιοδεύων ληστρικός  θίασος των κυνικών  εκβιαστών μας ανέβαλε τη λήψη αποφάσεως για κρείσσονες δεσμεύσεις και υποχωρήσεις, επιδιώκοντας προκλητικά τον πλήρη εξευτελισμό μας.
 
Δεν έχει βρει η Ελλάδα το ιστορικό τέρμα καθόδου από το οποίο θα αρχίσει την εκδίπλωσή της. Με απλά λόγια δεν έχουμε βρει ακόμα  πάτο.
 
Στις τηλεοπτικές οθόνες η χώρα εικονιζόταν φλεγόμενη. Και σε ένθετα μικροκάδρα οι ηγέτες των πρώην μεγάλων κομμάτων ν’ αγορεύουν στη Βουλή.
 
Οι φλόγες που κατέτρωγαν εμβληματικά αστικά κτίρια και το πλιάτσικο στους εμπορικούς δρόμους έδειχναν δραματικά τη σύγχυση και την αυτοκαταστροφή που κατατρώει το κοινωνικό σώμα, σε αντιδιαστολή με τις εικόνες κορδακισμών και λογοδιάρροιας που μεταδίδονταν από το βήμα του κοινοβουλίου ή τις εικόνες χαλάρωσης στα καφενεία της Βουλής.
 
Η Ελλάδα, κυρίως η Αθήνα, καιγόταν και οι...βο(υ)λευτές χτενίζονταν. Σινιέ κοστούμι, ύφος μπλαζέ, κορμοστασιά και περπατησιά σωτήρα, έφθαναν στο βήμα της βουλής κοντά στο λάγνο μικρόφωνο. Έως ότου αλλάξει o κλητήρας το ποτήρι με το νερό χάιδευαν απαλά για λίγο  τους κροτάφους τους και άρχιζαν να εκφωνούν τα γραμμένα λογύδριά τους που στην ουσία ήταν πομφόλυγες (διάβαζε στα απλοελληνικά: “άρχιζαν να λένε  μα...κακίες”).
 
Μερικοί ενώ στο παρελθόν είχαν καταπιεί ένα στάβλο καμήλες λέγοντας κατά τη διάρκεια της κατάποσης “ΝΑΙ σε ΟΛΑ” (κομματική στρατιωτική πειθαρχία κάτω από τον φόβο της διαγραφής) παραδόξως τούτη τη φορά κατά τη διάρκεια φωτεινού διαλειμματος τσιμπήθηκαν και καλά καθούμενα ανακάλυψαν πως έχουν και συνείδηση. Αφού την έχουμε τη ριμάδα σκέφθηκαν γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε κιόλας. Έτσι απλά και απρόοπτα δήλωσαν ότι ψηφίζουν κατά συνείδηση! Έξω οι κλέφτες από την παράγκα.
 
Οι λαλίστατοι αρχηγοί των αποκομμάτων πλέον, πλην των άλλων, κατακρεούργησαν και την ελληνική γλώσσα. Καταλαγή, είπε ο  φαναριώτης τεχνοκράτης κ. Λουκάς Παπαδήμος (ας μην ξεχνάμε την συμβολή του ως δεξί χέρι του αλήστου μνήμης κ. Σημίτη στην απάτη του Χρηματιστηρίου) αλλά η σωστή λέξη είναι “καταλάγιασμα”.
 
Συνέχισε με τη λέξη διακύβευμα, αλλά το σωστό είναι διακύβευση. Έχει τα δίκια του ο σωτήρας μας. Τ’ αφεντικά του δεν μιλάνε ελληνικά και πολύ θα ήθελαν να τα καταργήσουν κιόλας, γιατί αυτός να έχει αντίρρηση! Από κοντά και ο κ. Μπεγλίτης είπε τον δρόμο σκληροτράχηλο ενώ το σωστό είναι κακοτράχαλος. Ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα. “Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου...”. Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη.
 
Δεν αποκλείω και για τα λάθη στην ελληνική γλώσσα να έχει προσθέσει κάποια παράγραφο στον νόμο περί ευθύνης υπουργών ο θηριώδης υπουργός επί των οικονομικών και “έγκριτος” συνταγματολόγος, που το ιστορικό εκείνο βράδυ παρά λίγο να κολατσίσει καμιά δεκαριά αντιμνημονιακούς συναδέλφους του. Έτσι για ζέσταμα. Κάποιος πριν τον δαγκώσει του πέταξε το μνημόνιο στα μούτρα! Σκηνές απείρου κάλλους και διάστασης.
 
Η κορύφωση της παράνοιας που ζούμε ήρθε την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου και θα μείνει στην Ιστορία. Η κυκλωμένη από εκατοντάδες χιλιάδες λαού Βουλή πνιγμένη στα δηλητηριώδη χημικά που έφταναν μέχρι την αίθουσα υπερψήφιζε τα νέα μνημονιακά δεσμά για μια δεκαετία. Αξίζει να τονισθεί ότι ούτε οι υπέρ του μνημονίου ούτε οι κατά το είχαν διαβάσει! Ψήφισαν όμως όλοι “κατά συνείδηση”. Αυτό λέγεται ανάληψη ιστορικής ευθύνης.
 
Για την ιστορία, την 12η Φεβρουαρίου 1945, υπογράφτηκε η συμφωνία της Βάρκιζας. Παράλληλα με τις ελληνικές διαπραγματεύσεις στη Βάρκιζα, διεξαγόταν και η διάσκεψη της Γιάλτας. Την 08.02.1945, ο Στάλιν, ο πατερούλης, ρώτησε τον σφαγέα μας τον Τσώρτσιλ πως πάνε τα πράγματα στην Ελλάδα. Σημειωτέον ότι ρώτησε από απλή περιέργεια χωρίς πρόθεση να κάνει κριτική στη βρετανική πολιτική. Σε πείσμα όσων διέδιδαν ότι ενδιαφερόταν για την τύχη της Ελλάδας. Είναι πλέον γνωστό ότι ο πατερούλης είχε παραχωρήσει την Ελλάδα στους Άγγλους γράφοντας τη συμφωνία πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρα! Ο Τσώρτσιλ είχε αμφιβολίες εάν μπορούσε να σχηματισθεί μια οικουμενική κυβέρνηση αφού και τότε οι Έλληνες μισούσαν ο ένας τον άλλον. Ο Στάλιν χαμογέλασε και απάντησε: “Οι Έλληνες δεν είχαν ακόμη εξοικειωθεί με τον διάλογο γι’ αυτό ο καθένας έκοβε το λαρύγγι του άλλου”. Η συμφωνία της Βάρκιζας καταστρατηγήθηκε με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα. Εξήντα εφτά χρόνια μετά, μια νέα συμφωνία υπό το βλέμμα και πάλι των ξένων πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την οικονομική σωτηρία της χώρας. Δυστυχώς και πάλι το συμφέρον του συνόλου φάνηκε να υποτάσσεται σε εγωιστικά μικροκομματικά συμφέροντα στον λαϊκισμό και στα ψεύτικα λόγια. Δεν μας παίρνει άλλο μια νέα Βάρκιζα για μια συμφωνία που δεν θα τηρηθεί, θα καταστρατηγηθεί και θα οδηγήσει πάλι σε νέα ολέθρια  αδιέξοδα.
 
Ήταν δύο κόσμοι ασύνδετοι εκείνο το μοιραίο βράδυ. Στο κάδρο η καιόμενη Αθήνα και τα ένθετα καδράκια της αμήχανης ηγεσίας. Η πόλη είχε παραδοθεί στους δαίμονές της και το πολιτικό σύστημα προσπαθούσε απεγνωσμένα ματαίως να περισώσει τα κουρέλια του με αντεγκλήσεις και λαϊκίζουσες αλληλοκατηγορίες που θα ζήλευαν και οι χειρότερες Κατίνες!
 
Γίνεται να έχουμε πενήντα πυρκαγιές χωρίς οργάνωση και σχέδιο, ρωτούσε ο πάντα απών και επιεικώς ανεκδιήγητος υπουργός Προστασίας του Πολίτη; Το ότι υπήρχε σχέδιο το γνωρίζει καλύτερα από όλους ο μαιτρ της προβοκάτσιας υπουργός. Σε άλλη παραλλαγή τον περσινό Ιούνιο έπνιξε σε χημικά το Σύνταγμα. Έως και μέσα στο μετρό ρίχτηκαν χημικά. Κατάφερε να καταστείλει κτηνωδώς την αμεσοδημοκρατική συνέλευση των αγανακτισμένων.
 
Τη Δευτέρα το πρωί υπήρχαν αποκαΐδια όχι μόνο του Αττικό και της Λαϊκής Τράπεζας, Στοάς Πεσμαζόγλου και Νικολούδη, αλλά και στην οδό Εμμανουήλ Μπενάκη, στη Χαριλάου Τρικούπη, εκτός από τα  γκρεμισμένα φανάρια. Όταν έβλεπα τις φωτιές στην τρομολάγνα τηλεόραση και τους πάσης φύσεως ρεπόρτερ και ειδικούς να ενσπείρουν τον φόβο, τα αισθήματα που με κατακυρίευσαν ήταν απελπισία και απόγνωση για το ζοφερό μέλλον. Οι αδηφάγες φλόγες κραύγαζαν ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα.
 
Την επόμενη μέρα πρω ί- πρωί κατέβηκα στο Σύνταγμα και περπάτησα προς τη Σταδίου. H Αθήνα θύμιζε Βυρηττό. Τα μάτια μου άρχιζαν να με τσούζουν. Παρά τη βροχή, τα δυνατά χημικά του προστάτη μας μισοξυρισμένου σικ  υπουργού, κράταγαν ακόμα καμένα καταστήματα, σπασμένα μάρμαρα  και βιτρίνες, φανάρια που κορόιδευαν με βγαλμένες γλώσσες και αποκαΐδια παντού. Ανεξέλεγκτη καταστροφή, απύθμενο μίσος. Οι οδοκαθαριστές επί το έργον με τα χρωστούμενα μηνιάτικα στην πλάτη. Σταμάτησα στη γωνία Σταδίου και Χρήστου Λαδά και παρατηρούσα μαζί με άλλους το κουφάρι του καλαίσθητου κτηρίου. Το νεκρό οίκημα θρηνούσε σιωπηλά μια πυροσβεστική αντλία που δεν της επέτρεψαν να το σώσει και  για αυτό είχε περιπέσει σε κατάθλιψη. Τα μάτια και οι ανάσες του κόσμου που είχε μαζευτεί έβγαζαν φόβο θυμό και αγανάκτηση. Τα μουτζουρωμένα παράθυρα ήταν ίδια μαύρα περιβραχιόνια στην κηδεία του ιστορικού κέντρου της Αθήνας που τείνει να ολοκληρωθεί. Της Αθήνας που κάποτε την τραγουδούσαν και την έλεγαν διαμαντόπετρα στης γης το δακτυλίδι. Όσο περπατούσα προς Ομόνοια στο αριστερό πεζοδρόμιο είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν σε ένα ανοικτό φέρετρο και με κουβαλούσαν τέσσερις κουκουλοφόροι και  με κατηφόριζαν στην οδό της απελπισίας, στον αριθμό μηδέν!
 
Το βράδυ ξαναγύρισα και συμμετείχα στην καθιστική διαμαρτυρία. Πάνω από τα αναμμένα κεριά φτερούγιζε ένα τεράστιο “ΓΙΑΤΙ”. Κοντοστάθηκα στην κολώνα που έχουν τοποθετήσει το ανάγλυφο πρόσωπο του αδικοχαμένου στις 21.07.1965 φίλου μου και συμφοιτητή μου στην ΑΣΟΕΕ Σωτήρη Πέτρουλα. Διαπίστωσα με έκπληξη ότι διαμαρτύρομαι στους Αθηναϊκούς δρόμους μισό αιώνα και ζητώ να ξαναγυρίσει η Δημοκρατία εκεί που γεννήθηκε. Παλεύω να περισώσω ό,τι έχει απομείνει από τη χαμένη μου υπερηφάνεια και τη σακατεμένη αξιοπρέπειά μου.
 
Σε μια σύντομη φυγή μου, καθώς κοιτούσα το πυρπολημένο κτήριο που έχασκε και βογκούσε ακόμα, είδα σε ένθετο κάδρο φρικιαστικές σκηνές από τη στυγερή δολοφονία του Σωτήρη. Πικρή διαπίστωση: Τότε περιμέναμε κάτι να γίνει. Σήμερα τι περιμένουμε; Εάν δεν θυμώσουμε στ’ αλήθεια και δεν οργανωθούμε, θα συνεχίσουν και θα ενταθούν οι  διαρκείς εξευτελισμοί και τα μνημόνια - ταφόπλακες του εθνικού μας φιλότιμου και της εθνικής μας κυριαρχίας. Είναι φοβερό να μας λένε οι απόγονοι του Χιτλερ, του Χίμλερ, του Γκαίμπελς, Γκαίρινγκ και του Δρ Μέγκελε, που αιματοκύλισαν τον κόσμο, πότε θα κατουρήσουμε και πότε θα βήξουμε! Όσα και να τούς χρωστάμε. Έχει και ο οφειλέτης ανθρώπινα δικαιώματα για τα οποία έχουν δεσμευθεί οι βασανιστές μας.  Η διαπόμπευση χαρακτηρίζει πρώτα τους θύτες και το κυριότερο μας θυμίζει την πρόσφατη μελανή ιστορία τους, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεχάσουμε.
 
Αναμφίβολα αυτές οι εικόνες της φρικτής καταστροφής προξενούν φόβο γι’ αυτά που έρχονται. Αυτές οι ανεξέλεγκτες καταστροφές ζωγραφίζουν έντονα τον ρημαγμένο δημόσιο χώρο, τον κατεστραμμένο δημόσιο πλούτο.
 
Η καταστροφή του κοινόχρηστου και του δημόσιου αναδεικνύουν ολοφάνερα την κρατική σκλήρυνση κατά πλάκας. Το ξεκοιλιασμένο φανάρι δείχνει αδυναμία κυκλοφορίας, χαοτική κίνηση, στάση κοινωνίας και σύγκρουση κυκλοφορούντων που ούτως η άλλως σήμερα βαδίζουν και παραμιλούν με ή χωρίς φανάρια! Δείχνει ακινησία. Καταγράφει την επέλαση του ανορθολογισμού, του μηδενισμού, χωρίς δυστυχώς προς το παρόν να αφουγκραζόμαστε τα τυχόν σπέρματα αναδημιουργίας που εμπεριέχονται στην καταστροφή τα σημάδια αναγέννησης.
 
Ο απεγνωσμένος άνεργος, ο υπερχρεωμένος έμπορος και επαγγελματίας, ο βουλιαγμένος οικογενειάρχης, ο αποκλεισμένος νέος απορροφημένος από τον δικό του διαρκή πόνο και την έλλειψη προοπτικής, ενδεχομένως δεν βλέπει ότι η καταστροφή του δημοσίου χώρου επιτείνει και πολλαπλασιάζει την ατομική καταστροφή.
 
Η μεσαία τάξη λειτουργούσε πάντα σαν εξομαλυντής κοινωνικών τριβών και συγκρούσεων. Απορροφούσε κραδασμούς. Η πληβειοποιημένη μεσαία τάξη ενώπιον της δικής της αποσάθρωσης φαίνεται ότι αδυνατεί πλέον να λειτουργήσει εξομαλυντικά ούτε καν σε ένα άτομο. Το ορμέφυτο της ατομικής επιβίωσης κονιορτοποιεί τη συλλογικότητα και το αίσθημα της αλληλεγγύης. “Η πείνα κάστρα πολεμά και κάστρα παραδίνει!” Η μνησικακία, η μοχθηρία, η οργή, η απόγνωση εδραιώνονται σαν κοινωνικές συμπεριφορές δηλαδή σαν γενικευμένη τυφλότητα. Ανάχωμα. Αυτό είναι το ιστορικό καθήκον σήμερα των πολιτών της Ελληνικής Δημοκρατίας. Να διασώσουν τον ορθό λόγο, τον κοινόκτητο δημόσιο χώρο, το συλλογικό φρόνημα, τα μόνα εφόδια για τις πολλές δύσκολες ημέρες που ακολουθούν. Ανάχωμα και αλληλεγγύη. Δυστυχώς εμάς επιλέξανε για πειραματόζωο. Πρέπει ν’ αντέξουμε. Δεν είμαστε μόνοι μας.
 
Ας μην ξεχνάμε όμως πως νηστικό το αρκούδι δεν χορεύει και πως η οικονομική δημοκρατία αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση της λειτουργίας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
 
Καλλίτερα όμως αναλύει το θέμα ο Μικαελ Λεβι σε άρθρο του στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία: « ...Όπως και να έχει η κρίση της τρέχουσας αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έχει δομικές αιτίες, βαθύτερες ρίζες: Την ανικανότητα των πολιτικών δομών, κοινοβουλευτικών ή άλλων, να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Στη λογική του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται όλο και λιγότερο από τους εκλεγμένους εκπροσώπους και περισσότερο από τις χρηματαγορές, τις μεγάλες τράπεζες, τις πολυεθνικές εταιρείες ή από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Έτσι, μόνον αν αποκατασταθεί η οικονομική δημοκρατία, είναι δυνατόν να αποκατασταθεί η πολιτική δημοκρατία. Με την κοινωνικοποίηση των τραπεζών – που ευθύνονται κατά κύριο λόγο για την οικονομική κρίση και το πρόβλημα του χρέους – και με τη συγκρότηση μιας δημόσιας τραπεζικής υπηρεσίας με λαϊκό έλεγχο, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε η κοινωνία να μπορέσει να πάρει μέρος στις οικονομικές αποφάσεις και να σχεδιάσει δημοκρατικά το ίδιο της το μέλλον». Αυτά αναφέρει ο φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Μικαέλ Λεβί, επίτιμος διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών της Γαλλίας.  Πολύ φοβάμαι ότι η εθνική μας αντιπροσωπία περί άλλα τυρβάζει και μη γνωρίζοντας το μέγεθος της ανικανότητάς της κατατρομάζει τον κόσμο επιδιδόμενη σε μια διαχρονική “λαολειχία” χωρίς τέλος και έλεος...
 
Υστερόγραφο με αριθμό 1. Ολίγα τινά περί του χοροστατούντος Ευάγγελου Βενιζέλου.
 
Περισσότερο ίσως και από τις στερήσεις, την ανέχεια και την ανεργία ξεχειλίζει το ποτήρι της οργής το θράσος των κυβερνώντων, που οδήγησαν τον τόπο στον γκρεμό και παριστάνουν πάλι τους σωτήρες μας. Από τους χειρότερους, ο επίδοξος νέος αρχηγός του διαλυμένου ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος.
 
Αποκαλυπτικός πάντοτε ο φακός, τον δείχνει στις Βρυξέλλες περιδεή, με κατεβασμένα αυτιά και σε βαθιά δουλοπρεπή υπόκλιση, να δέχεται άγριο κατσάδιασμα από τη στεγνή μαινάδα του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, με τις σφιγμένες γροθιές. Και 48 ώρες αργότερα, μέσα στη Βουλή, μαινόμενος, σκέτος Μπενίτο Μουσολίνι, να παραδίδει ωρυόμενος μαθήματα ...Δημοκρατίας και νομιμότητας στον ταλαίπωρο Π. Λαφαζάνη που το ’φερε η μοίρα να έχει το ίδιο πόστο στην ίδια πτέρυγα της Βουλής με έναν Ηλία Ηλιού, ο οποίος βεβαίως θα υποχρέωνε τον εξουσιομανή Βενιζέλο να καταπιεί τη γλώσσα του. Θα του υπενθύμιζε, υποθέτω ολίγα τινά: Ότι ως Υπουργός Πολιτισμού βεβήλωσε βάναυσα τα ιστορικά μας μνημεία. Ταπείνωσε το πρωτοϊστορικό Ζαγάνι (μπάζα το έκανε για το αεροδρόμιο…) και μετέτρεψε σε ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο (βουρκότοπο τώρα με χέλια) το ιερό πεδίο της μάχης του Μαραθώνα. Ότι, επίσης έχει μέγα μέρος της ευθύνης για τη ρεμούλα της Ολυμπιάδας, που συνέβαλε τα μέγιστα στο σημερινό δυσθεώρητο δημόσιο χρέος , που μας έχει γονατίσει. Και ότι τέλος, παραμένει προκλητικά υπ’ αριθμόν ένα υπέρμαχος της υπουργικής ποινικής ασυλίας, που εκτρέφει την πολιτική σήψη και διαφθορά.
 
Υστερόγραφο με αριθμό 2. Ολίγα τινά περί του νεκροθάφτη της Ελλάδας  Γεωργίου Παπανδρέου(GAP), ο οποίος έχει χαρακτηρισθεί προσφυώς και δικαίως πολιτικός απατεώνας (λεφτά υπάρχουνε!). Και όμως, ο άφρων Γ. Παπανδρέου, κυκλοφορεί ακόμη  και  παραμένει λαλίστατος. Ως Υπουργός Εξωτερικών μάς είχε καραφλιάσει όλους στο Ζάππειο, προσφωνώντας τον τρισμέγιστο Νέλσονα Μαντέλα, σαν... “συναγωνιστή” …του Ανδρέα Παπανδρέου (ο οποίος, να το πούμε μια για πάντα, δεν διακινδύνευσε ποτέ στη ζωή του ούτε μια τρίχα της κεφαλής του).
 
Την Κυριακή επανέλαβε στη Βουλή την ύβρη. Μπροστά σε έναν Μανώλη Γλέζο και έναν Μίκη Θεοδωράκη, ό,τι γενναιότερο έχει γεννήσει αυτός το τόπος, πρώτους τώρα διαδηλωτές, κάτωχρους και με ασθματική ανάσα από τα χημικά, θυμήθηκε και περιέγραψε με οίστρο τον ηρωισμό της οικογένειας Παπανδρέου και ιδιαίτερα του Ανδρέα. Δύο φορές φυλακίστηκε και δύο φορές εξορίστηκε ο πατέρας μου – είπε.
 
Αν έχει κουκούτσι μυαλό, να μην το ξαναεπικαλεστεί. Γιατί όλο και θα βρεθεί κάποιος να του θυμίσει πως έληξαν οι ολιγόμηνες φυλακίσεις του Ανδρέα Παπανδρέου στις δύο δικτατορίες: Πως τον άφησαν να φύγει έξω ο Μανιαδάκης το 1938 και ο Παττακός το 1967. Και πως τη δραματική δεκαετία 1940 - 1950 που μακελεύτηκε και ρήμαξε ο τόπος (Κατοχή, Εθνική Αντίσταση και Εμφύλιος) ο μέγας πολιτικός ηγέτης Ανδρέας Γ. Παπανδρέου ήταν απών…
 
Φώτης Ανδρέου 

 

Your rating: None Average: 4.3 (12 votes)