Παρασκευή 7 Απριλίου 2017


Τούτες οι ημέρες δεν χωρατεύουν, μας σακατεύουν

Τούτες τις ημέρες οι Τράπεζες, οι θεσμικοί τοκογλύφοι με τη βούλα  ρεύονται και χωνεύουν τη λεία τους καθώς τα λαμόγια ξύνονται κάτω από την παχιά σκιά των εξωχώριων εταιρειών.

 

  • Τούτες τις ημέρες το 16% των Ελλήνων ζει στην εξαθλίωση και το 31% βρίσκεται στα όρια της φτώχειας, ενώ η ανεργία καλπάζει σύμφωνα με επίσημες μετρήσεις. Σίγουρα είναι μεγαλύτερη. Αλίμονο στου νέους...

 

  • Τούτες τις ημέρες οι δημόσιοι υπάλληλοι άρχισαν πάλι να κλαίνε στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Η ιστορία κάνει κύκλους. Μαζικές οι απολύσεις, μαζικές και οι αντιδράσεις και ό,τι ήθελε προκύψει. Ποίος θα πληρώσει όμως το μάρμαρο;

 

  • Τούτες τις ημέρες η (η τρισδιάστατη) τριτοκομματική σωτηρία μας ίδιο κλεφτρόνι, έχωσε ποιο βαθειά τα χέρια της στις τσέπες μας και πετσόκοψε μισθούς και συντάξεις. Έτσι γιατί της άρεσε, γιατί γουστάρει τα εύκολα. Όπως  τ’ αφεντικά  της. Για ποιούς χτυπάει η καμπάνα;

 

  • Τούτες τις ημέρες που έχει γίνει πλέον  η ζωή μας δυστυχία  ρεφενέ, δεν κουνιέται φύλλο. Ούτε χέρι απλώνεται και οι  επενδύσεις εξαφανίστηκαν, έγιναν φαντάσματα παρά τις φανφάρες και τις εκάστοτε κυβερνητικές υποσχέσεις –φαντασιώσεις.

 

  • Τούτες τις μέρες σκέπτομαι συνεχώς τα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα. “Δεν βρήκα πουθενά ψωμί στο σπίτι μου να πάω, θα με πληγώσει μια φωνή πατέρα μου πεινάω” [Χρ Λεοντής, Στέλιος Καζαντίδης, “Η Κατοχή”]. Τα σχολεία που κλείνουν γιατί δεν έχουν θέρμαση.Τα νοσοκομεία που έγινα ράντζα. Τα σπαστικά παιδιά, τους ανάπηρους και τους γέρους που περιμένουν στήν ουρά να κάνουν CHEK IN  στην έξοδο από τη μάταιη ζωή ετούτη.

 

  • Τούτες τις ημέρες είχα μεγάλη ανάγκη να φύγω, να κρυφτώ, να δραπετεύσω.  Είχα ανάγκη ν’ ακούσω κάτι άλλο, διαφορετικό. Κάτι που να με πάρει απο τη σκληρή την αδήρητη πραγματικότητα και τα χαράτσια που εισπράτει νταβατζιλίκι η ΔΕΗ. “Είδες η ΔΕΗ  ...”!

 

  • Πήγα και άκουσα μια διάλεξη για τα 90 χρόνια από τη γέννηση ενός μεγάλου μας ποιητή. Έφυγα πολύ ικανοποιημένος και ήρεμος, γιατί απέδρασα έστω για λίγο από τη ζοφερή πραγματικότητα.

 

  • Μετά εψαξα και βρήκα στίχους του που μου αρέσουν και με συγκινούν. Δεν θ’ αναφέρω το όνομά του (Κουίζ): 

 

  • Τ’ άστρα ήταν το πρώτο μας αναγνωστικό.

 

  • Και μόνο όσοι πέθαναν νωρίς, δεν έχασαν ποτέ τον δρόμο.

 

  • Καθένας μας έχει μια μυστική περιουσία από ξεχασμένες ταπεινώσεις.

 

  • Εκεί που τελειώνουν τα όνειρα, εκεί αρχίζει η ζωή μας.

 

  • Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει.

 

  • Και όταν ένα παιδί κοιτάει με έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

 

  • Τα ρολόγια σημαίνουν τις χαμένες ώρες, αλλά κανείς δεν τα πιστεύει .

 

  • Φιλοδοξίες, έρωτας, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν την ζωή σου. Τι έμεινε;

 

  • Και ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλον.

 

  • Η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο και η θλίψη πιο δίκαιο.

 

  • Ένας ζητιάνος κάτω από το παράθυρο τραγουδάει βραχνά την εποποιία της ερημιάς.

 

  • Η νεότητα πέθανε, ας σκεπάσουμε τους καθρέπτες.

 

  • Η οικογένειά μου, από τις πιο ευυπόλυπτες διατηρούσε όλες τις μεγαλοαστικές συνήθειες .

 

Μόνο που το σπίτι δεν χωρούσε τόσες μικρότητες και είχαμε και ένα άλλο στην εξοχή.

 

  • Καθώς βράδιαζε έπρεπε να ξαναβρίσκω όλη μου την αθωότητα. Για να μπορούνε τ’ άστρα να είναι εκεί στην ώρα τους.

 

  • Ώσπου στο τέλος κερδίζει μόνο όποιος χάνει: Πανάρχαιη ανεξήγητη ανταμοιβή.

 

  • Ώσπου άρχισε να βρέχει και οι στάλες πάνω στα τζάμια διαγράφονταν δυσανάγνωστες σαν το δίκαιο των ανθρώπων. Γι αυτό, σας λέω, ας κοιτάξουμε τη ζωή μας με λίγη περισσότερη συμπόνια μιας και δεν είναι πραγματική.

 

  • Γι’ αυτό σου λέω μην κοιμάσαι είναι επικίνδυνο… Μην ξυπνάς θα μετανιώσεις.

 

  • Οι άνθρωποι βιάζονται: Έγνοιες βιοτικές, συνθήκες, όνειρα, συμβιβασμοί, που καιρός να γνωρίζουν τη ζωή τους.

 

  • Στο βάθος η μουσική δεν είναι πάθος ή όνειρο νοσταλγία ή ρεμβασμός αλλά μια άλλη δικαιοσύνη.

 

  • Λησμόνησα να σας πω ότι είχα πεθάνει από καιρό μόνο που έπρεπε να το κρύβω.

 

  • Α ζωή , α ζωή, μια χειραψία με το άπειρο πριν χαθείς για πάντα.

 

  • Έξω από τα ορφανοτροφεία σωπαίνουν τα διωγμένα παραμύθια.

 

  • Θα έδινα ένα βασίλειο για μια παιδική νύχτα.

 

  • Εγώ δεν έχω άλλο όπλο από το να διηγούμαι ψεύτικες ιστορίες και να τις πιστεύω.

 

  • Όμως κάπου είμαστε όλοι αθώοι. Που; Θα το βρουν κάποτε οι ιστορικοί Ήδη το έχουν βρει οι αυτόχειρες.

 

  • Οι φτωχοί κατακτούν αναίμακτα τα πάρκα.

 

  • Θέλω να πω ότι οι γονείς μου ήταν θνητοί, ενώ εγώ είχα άλλες βλέψεις.

 

Κρίμα που δεν είμαι ποιητής να αλείφω τα ποιήματά μου με την φτώχεια, να πεινώ, να ονειρεύομαι και να χορταίνω .

Κρίμα που δεν διαβάζω ποίηση και αφήνω τη φαντασία μου απότιστη.

Υπάρχει ζωή χωρίς την τέχνη και τον έρωτα; Τι κάνουν οι φτωχοί όταν είναι λυπημένοι; Τραγουδούν.

Έτσι είναι, όσες κρίσεις και να έρθουν, οι άνθρωποι θα ερωτεύονται και θα τραγουδούν.

“Παρ’ το στεφάνι μας παρ’ το γεράνι μας, στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή. Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου, εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί ...”. Συμφωνώ, εγκρίνω και επαυξάνω ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ... Τα λέει όλα.

 

 

Φώτης Ανδρέου

Your rating: None Average: 5 (7 votes)