Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Το χρονικό μιας προαναγγελθείσης επίσκεψης…

 
Χρονικό διότι η προετοιμασία της ξεκίνησε αρκετές μέρες πριν την πραγματοποίησή της. Προαναγγελθείσα διότι οι …αρμόδιοι είχαν ενημερωθεί εγκαίρως για την πραγματοποίησή της. Η επίσκεψη, θα μπορούσε να ήταν μια εθιμοτυπική επίσκεψη, όπως τις συνηθίζουμε αυτές τις άγιες ημέρες. Δεν ήταν όμως. Δεν ήταν διότι δεν αποτελεί ούτε έθιμο, ούτε τυπικό το να επισκέπτεται ένας συνήγορος υπεράσπισης έναν κρατούμενο στο …σπιτικό του (βλ. σωφρονιστικό κατάστημα και μάλιστα κλειστού τύπου).
 
Η επίσκεψη έπρεπε να γίνει. Επειδή, όμως, ζούμε μέσα στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, ανέλαβα προσωπικά να επικοινωνήσω με τους “αρμόδιους” σωφρονιστικούς (που ο Θεός να τους κάνει) υπαλλήλους (το μόνο αδιαπραγμάτευτο και βέβαιο…).  Ευγενέστατη, όπως πάντα το απαιτεί η φύση και ο χαρακτήρας μου, συνομιλώ τρεις ημέρες πριν με τον ευγενέστατο (περιέργως) υπάλληλο του “σωφρονιστικού καταστήματος”.
 
-Με ενημερώνετε σας παρακαλώ για τα ωράρια επισκέψεων συνηγόρων τις επόμενες εορταστικές ημέρες…
 
-Βεβαίως κυρία μου και χρόνια πολλά (μπράβο θετική αντιμετώπιση!)
 
-Μπορείτε να έρθετε κανονικά όλες τις ημέρες 8 -11 ή 4.30 - 6.30. Μάλιστα μπορείτε κατ’ εξαίρεση να έρθετε και το Σάββατο, παραμονή Χριστουγέννων, επειδή υπάρχει εορταστικό!
 
Απίστευτο… πώς το σκέφτηκαν αυτό… Το συζητάμε και αποφασίζουμε ότι η παραμονή είναι η  ιδανική ημέρα. Θα επισκεφτούμε τον “κρατούμενο” να τον ενθαρρύνουμε και να τον εμψυχώσουμε. Η αλήθεια είναι ότι μας αρέσει να ξεφεύγουμε και από τα στερεότυπα και εθιμοτυπικά, οπότε το αποφασίσαμε σχεδόν χωρίς δεύτερη σκέψη να πραγματοποιήσουμε μια μη εθιμοτυπική επίσκεψη
 
Επειδή όμως είμαστε χρόνια στο χώρο (όπως άλλοι λένε “στη νύχτα”) παραμονή της επίσκεψης σκέφτηκα, καλού κακού, ας ξανακάνω μια επικοινωνία. Ενημερώνω τη γραμματέα μου. Επικοινωνεί η κοπέλα και με ενημερώνει ότι μίλησε με τους αρμόδιους οι οποίοι την ενημέρωσαν ότι μπορεί να γίνει η επίσκεψη, αλλά μόνο το πρωί διότι το απογευματινό επισκεπτήριο δεν θα γίνει. Ε, καλά, δεν είναι η πρώτη φορά που αλλάζει το καθορισμένο πρόγραμμα τελευταία στιγμή, ούτε και η τελευταία, αλλά ας μην είμαστε γκρινιάρηδες μέρες που είναι. Μόνο που ενημέρωσαν ότι δεν επιτρέπεται να μεταφέρει γλυκά και ρούχα.
 
Μου μπαίνει η ιδέα. Για να σου πουν για ρούχα (λέω στη γραμματέα μου) δεν κατάλαβαν ότι μιλάμε για επίσκεψη συνηγόρων. Ξαναπάρε σε παρακαλώ και διευκρίνισέ το. Ξανά τηλέφωνο. Με ξαναενημερώνουν. Το διευκρίνισα. Mε διαβεβαίωσαν ότι δέχονται και συνηγόρους, λόγω εορτών… Όλα καλά. Στενοχωρήθηκα που δεν μπορούσα να πάρω γλυκά αλλά τι να κάνουμε. Ξεκινάμε 7 το πρωί από Αθήνα. 9 είμαστε έξω από το σωφρονιστικό κατάστημα.
 
-Καλημέρα χρόνια πολλά. Ορίστε οι ταυτότητές μας.
 
-Καλημέρα σας κύριοι συνήγοροι. Και χρόνια πολλά αλλά…
 
Αυτό το “αλλά” με φουντώνει πριν ακούσω τη συνέχεια, η οποία βεβαίως φαντάζεστε ποια ήταν: “ΔΕ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ”. Απίστευτο!
 
Και αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις… Ειδοποιούνται ανώτεροι, κατώτεροι και παράπλευροι….
 
-Μα ποιος σας είπε ότι μπορείτε να έρθετε; Ποιος μου το είπε; Έχω φουντώσει…
 
-Το ποιος μου το είπε καλέ μου κύριε θα μου το βρείτε εσείς και θα μου δώσετε το ονοματάκι του. Ορίστε. Μας το είπε ο συμπαθέστατος κύριος που απάντησε σε αυτό το τηλέφωνο στις 10:35 και 20΄ εχθές το πρωί… Σιωπή… Σκέψη... Τηλέφωνο...
 
-Κύριε Αρχιφύλακα, οι κύριοι ζητούν ονόματα… Ονόματα; Χριστουγεννιάτικα;
 
Ξαφνικά η πρώτη σιδερένια κλειδαμπαρωμένη πύλη ανοίγει διάπλατα. Περάστε στον αρχιφύλακα… Ανοίγει και η δεύτερη…  Βρισκόμαστε σε ένα πολύ “φιλόξενο” χώρο, όπου καπνίζοντες “υπάλληλοι’ μας δείχνουν ο ένας μετά τον άλλο την πόρτα του “ΑΡΧΙΦΥΛΑΚΑ” (κάτι σαν τοπικός άρχων μου φάνηκε!) Ο αρχιφύλακας έχει σκύψει και αποφεύγει να μας κοιτάξει… ίσως βέβαια απλά να φοβόταν μη του πέσει η στάχτη από το πουράκι… (ας μην είμαι άδικη).
 
-Καλημέρα σας και χρόνια πολλά (γιατί είμαστε πάντα ευγενείς, ακόμη και …φουντωμένοι).
 
-Μας έστειλαν σε σας να μας δώσετε το όνομα του υπαλλήλου που μας είπε ότι μπορούμε σήμερα να κάνουμε 400 χιλιόμετρα για να δούμε έναν “φιλοξενούμενό σας”. Το κεφάλι σηκώνεται.
 
-Μα τι ονόματα μου ζητάτε, στο τηλέφωνο αυτό απαντούν 5 υπάλληλοι…
 
-Ε, τότε δώστε μας πέντε ονόματα κύριε Αρχιφύλακα…
 
-Μα μπορεί να απάντησε περαστικός…
 
-Ε, δώστε μας και τα ονόματα των πιθανών περαστικών… Ενώ ξεφουντώνουμε… φουντώνει ο Αρχιφύλακας…
 
-Εγώ να ξέρετε δεν θα το αφήσω έτσι (μας λέει).
 
-Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία αγαπητέ, δώστε μας εμάς τα ονόματα να φεύγουμε για να σας αφήσουμε να το ψάξετε με την ησυχία σας… Σιωπή και σκέψη… (ε ρε τι μου τύχε Χριστουγεννιάτικα σκέφτεται με βεβαιότητα).
 
-Λοιπόν, ποιόν είπαμε ότι θέλετε να δείτε;  Δέστε τον …για λίγο όμως…
 
-Ας είναι, για λίγο…  για λίγο. Αλλά θα μπούμε. Και μπήκαμε. Και τον είδαμε. Και είμαι βέβαιη ότι βοηθήσαμε έναν άνθρωπο να κάνει πιο ήρεμα Χριστούγεννα.
 
Τώρα αν σας πω ότι περισσότερο από όλα με ενόχλησε που τελικά μας άφησαν… θα με πιστέψετε; Και ξέρετε γιατί; Γιατί επιβεβαιώθηκε ότι πράγματι για άλλη μια φορά δεν είχαν κάνει σωστά τη δουλειά τους. Διότι αν ήταν βέβαιοι ότι είχαν κάνει το σωστό, δεν υπήρχε περίπτωση να μας επιτρέψουν την είσοδο σε καμιά περίπτωση. Ας είναι όμως.
 
Μέσα στο γενικότερο πνεύμα αισιοδοξίας που πρέπει να μας διακατέχει αυτές τις ημέρες ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή, όλα θα είναι διαφορετικά… και τα σωφρονιστικά καταστήματα. (Τώρα το γιατί τα σωφρονιστικά καταστήματα λέγονται καταστήματα είναι μια άλλη κουβέντα που θα την κάνουμε σύντομα. Ίσως γιατί εμπορεύονται ανθρώπινες ψυχές…)!
 
 
Φωτεινή Κλάδη
 

 

Your rating: None Average: 4 (5 votes)