Δευτέρα 3 Απριλίου 2017


Ζαχαρίας

 

O Ζαχαρίας, γεννηθείς το έτος 1969, άγαμος, άνεργος, ακτήμων και ως εκ τούτου αναξιόπιστος, έτυχε να διατηρήσει κατάστημα επί δύο έτη στο παρελθόν και να δημιουργήσει πολλαπλάσια των εισοδημάτων του φορολογική οφειλή, 70.000 ευρώ, την οποία το Δημόσιο είχε επανειλημμένως απαιτήσει και δεν ελάμβανε.

 
Έτσι, το Δημόσιο προχώρησε στην αναγκαστική είσπραξη του χρέους και κατάσχεσε, ως μόνο κατάλληλο για να ικανοποιήσει, κατά το δυνατόν, την ως άνω απαίτησή του κατά του Ζαχαρία, ένα πικάπ, μεταχειρισμένο, τύπου ΑΚΑΙ, κατασκευής του 1980 και αξίας 200 ευρώ, που είχε το θράσος να ψυχορραγεί στο ευτελές διαμέρισμα του εν λόγω δυστροπούντος.
 
Κατόπιν αυτών, ο Ζαχαρίας άσκησε ανακοπή κατά της κατασχέσεως, πληρώνοντας τα τριπλάσια της αξίας του πράγματός του σε δικαστικά έξοδα.
 
Από το ανωτέρω τίποτε δεν με προβλημάτισε, αφού τίποτε δεν με προβληματίζει πια. Αυτό, όμως, που με ξαγρύπνησε είναι το γιατί από όλους τους εχέφρονες συναδέλφους μου έγκριτους δικαστές, γιατί έλαχε σε μένα να χρεώσουν την ανακοπή του Ζαχαρία.
 
Δεν ξέρω αν η τύχη είναι σοφή, πάντως είναι δολοπλόκος. Διότι αμέσως το συμπάθησα το παλαίμαχο πικάπ. Και σε τούτη δω τη δικογραφία ξαναδιάβασα όσα γρατσουνισμένα μπλουζ είχα ξεχάσει. Και όταν ελευθέρωσα στο διατακτικό την ακύρωση της κατάσχεσης, τον είδα, πράγματι, το Ζαχαρία, να εναποθέτει στοργικά το βινύλιο σε εκείνο το παλιόπραμα, ανάθημα σε ό,τι έχει χάσει, και αφουγκράστηκα κι εγώ κείνο το ρόγχο το γλυκό, που μόνο οι παλιές αγάπες τραγουδάνε.
 
Ιουλία Δόμνα
 

 

Your rating: None Average: 4.9 (26 votes)