Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017


Τα δικά μου κουλουράκια

 

Αν μπορούσα να ηγηθώ κάποιου κινήματος, θα ήθελα να ήμουν η αρχηγός μιας ομάδας ανθρώπων που ΔΕΝ τους αρέσουν τα Πασχαλινά Κουλουράκια.

 
Σίγουρα δεν είμαι η μόνη που τ’ αντιπαθεί. Θα υπάρχουν και άλλοι σαν και εμένα που προτιμούν να τα βλέπουν σαν διακόσμηση Πασχαλινή σε ένα καλαθάκι πάνω στο τραπέζι παρά να τα βάζουν στο στόμα τους.    
 
Δεν θα τα “καταργούσα”, γιατί σαν “έθιμο” παραδοσιακό μου αρέσει όλη αυτή η τελετουργία το να τα “πλάσεις” και να τα στολίσεις δίπλα από τα κόκκινα αυγά.
 
Άπειρες φορές τα “βούτηξα” σε τσάι ή καφέ, για να τους δώσω άλλη μια ευκαιρία, μήπως και τα συμπαθήσω… αλλά μάταια !
 
Σε εποχές που όλα αλλάζουν, επηρεάζονται και μοντερνοποιούνται, γιατί να μείνουμε σε κάτι που έχει… ξεπεραστεί γευστικά;
 
Ίσως όταν πρωτοεμφανίστηκε (επί Τουρκοκρατίας*… λέω εγώ) τα υλικά να ήταν λιγοστά και δυσεύρετα, ώστε το τελικό προϊόν ν’ αποτελούσε πραγματική “λιχουδιά” μετά από νηστεία …και αυτή η αμμωνία ;
 
Στ’ αλήθεια… για ντεκαπάζ (βαφή μαλλιών) δεν προορίζεται ;
 
Τι δουλειά έχει στη ζαχαροπλαστική την σήμερον ημέρα ;
 
Αυτή η επιμονή με τα παραδοσιακά Πασχαλινά Κουλουράκια είναι πιο έντονη στην ελληνική επαρχία.
 
Όποιο σπίτι και να επισκεφτείς, τα βρίσκεις μονίμως μπροστά σου.
 
Με καμάρι οι νοικοκυρές σου τα σερβίρουν όλες τις ώρες…
 
Το πρωί και το απόγευμα με τον καφέ, το βρίσκω λογικό.
 
Το περίεργο είναι, που επιμένουν να “πάρεις ένα” μετά από το μεγάλο φαγοπότι το μεσημέρι… “για το καλό” !
 
Νιώθω ότι με κυνηγάνε παντού… τα φέρνω πίσω στην Αθήνα, θαρρείς ότι όλα τα σπίτια προσπαθούν να τα “ξεφορτωθούν” !
 
Μέσα στα χόρτα της Θείας…
 
Μαζί με την μυζήθρα του κυρίου Κώστα…
 
Με τα αυγά που πήραμε από τη γιαγιά…
 
Και όταν έρθει της Αναλήψεως… και έχουν κάνει “παρέα” στα κουλουράκια που σου χάρισαν οι φίλες και οι γειτόνισσες, για τα “χρόνια πολλά”.
 
Καταλαβαίνεις ότι “του χρόνου”… κάτι  ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις… 
 
Πήρα πάνω μου το ζήτημα πριν μερικά χρόνια… και κατεβαίνοντας σε ένα χωριό στην Καλαμάτα για Πάσχα… χάρισα σε όλους τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ !
 
Τα έβαλα να κάνουν παρέα στα “δικά” τους…
 
Το άλλο πρωί… τα έψαχνα !
 
 
 
 
ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ
 
  • assets_LARGE_t_23761_1683892_type11586.jpg3-4 ποτήρια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
 
  • 1 ποτήρι αμύγδαλα ασπρισμένα και ψιλοκομμένα
 
  • 50 γρ. σταφίδες  
 
  • 200 γρ. φρέσκο βούτυρο
 
  • 1/2 ποτήρι ζάχαρη
 
  • 2 αυγά
 
  • βανίλια
 
  • 1 κουτ. γλυκού κονιάκ
 
  • 1/3 ποτήρι χυμό πορτοκαλιού
 
  • Ξύσμα από 1 πορτοκάλι
 
  • ½ ποτήρι σουσάμι
 
 
 
 
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
 
 
-χτυπάτε στο μίξερ το βούτυρο και τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσουν σε μέτρια ταχύτητα
 
- ρίχνετε ένα – ένα τα αυγά, το κονιάκ, τη βανίλια, το ξύσμα και το χυμό πορτοκαλιού  και χτυπάτε μερικά λεπτά.
 
-στη χαμηλή ταχύτητα ανακατεύετε το αλεύρι μέχρι να ενσωματωθεί
 
-και τέλος προσθέτετε τις σταφίδες, τα αμύγδαλα και το σουσάμι και ανακατεύετε απαλά
 
-πλάθετε κουλουράκια και τα τοποθετείτε σε ταψί στρωμένο με λαδόκολλα
 
-τα αλείφετε με γάλα και  ψήνετε σε φούρνο προθερμασμένο στους 180ο κελσίου για περίπου 30 λεπτά
 
 
 
 
ΠΗΓΗ
– πολύ παλιά συνταγή…  κομμένη από το Περιοδικό “Πρακτική Γυναίκα
 
 
*υποθετικό
 
 
Angie Bournas

 

Your rating: None Average: 5 (15 votes)