Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Μια βόλτα - ξενάγηση στον Εθνικό Κήπο

 

Ο Μάρτης άρχισε να κατηφορίζει μονόπαντα προς την έξοδο. Κυριακή πρωί και να: Η Άνοιξη τράβηξε απότομα τις βαρειές βυσινί κουρτίνες και έκρυψε από πίσω προσωρινά (;) τον μακρύ, τον ζόρικο Χειμώνα, που φέτος μας αλλάλιασε και δεν λέει να “ξεκουμπιστεί”.

 
Επί τέλους μας αρκεί η  κατάθλιψη που σουλατσάρει στις βεράντες της σκέψης μας… Ο Ήλιος βρήκε άπλα και όρμησε. Λαμπερός, ασυγκράτητος, φουριόζος.
 
Με μιάς φώτισε και  στέγνωσε τον τόπο. Ερέθισε και διέγειρε τα φυτά  και έβγαλε τα πουλιά σεργιάνι στα ακρόβεργα. Μας θύμισε πως υπάρχει και η Άνοιξη που θα ’ρθει βρέξει - χιονίσει! Κάποιοι βάλθηκαν να μας εξοντώσουν, θα τους αφήσουμε;
 
Οι κάτοικοι τούτης της βαλσαμωμένης τσιμεντούπολης μιμήθηκαν επιτυχώς τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή. Χαρά Θεού να περπατάς στους δρόμους χωρίς πανωφόρι και σκούφο. Να σε λούζει το φως αντί να σε χτυπά το πεντανέμι και να σκέφτεσαι τα κομμένα επιδόματα και το σακατεμένο σου μισθό.
 
Ευκαιρία να ξεχάσεις τα νέα κοινόχρηστα που έρχονται να προστεθούν  στα προηγούμενα που οφείλεις. Είναι ανάγκη να μάθεις πλέον να ζεις χωρίς την καλημέρα του διαχειριστή της πολυκατοικίας και ν’ αγνοήσεις  τα χαράτσια που χορεύουνε πεντοζάλη.
 
Μήπως έφθασε ο καιρός για το δικό μας τσάμικο; Ας τραγουδήσουμε το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι το περίφημο τσάμικο... “Δική τους είναι μιά φλούδα γης μα σύ Χριστέ μου τους ευλογείς  για να γλυτώσουν αυτή τη φλούδα απ’ το τσακάλι και την αρκούδα, κριτής κι αφέντης τους ο Θεός και δραγουμάνος του ο λαός... Στα κακοτράχαλα τα βουνά με το νταούλι και τον ζουρνά”.
 
Ευτυχώς γλύτωσε από την καταστροφική μανία των “ευυπόληπτων” αδίστακτων ντόπιων επιδρομέων της αντιπαροχής και της ρεμούλας (λέγε με babi) μια σημαντική έκταση 285 στρεμμάτων, Ζάππειο και Εθνικός κήπος. Είναι μοναδική όαση και αναψυχή στο κέντρο της Αθήνας η οποία εδώ και χρόνια εκδικείται πλέον φανερά και χαιρέκακα τους καταπατητές και τους πάσης φύσεως και κοπής αδίστακτους βιαστές της.
 
Δεν χαρίζεται όμως και στους αποδέκτες των προϊόντων εγκλήματος (ιδιοκτήτες διαμερισμάτων). Μην ξεχνάμε ότι για την καταστροφή της Αθήνας καμία ευθύνη δεν βαρύνει τους Βαυαρούς. Η καταστροφή της ήτανε συνειδητή επιλογή ανάξιων κυβερνητών που τους στήσαμε  ανδριάντες!
 
Το 1836 οριοθετήθηκε ο Εθνικός Κήπος από τον αρχιτέκτονα των ανακτόρων Φρειδερίκο Γκαίρντνερ. Το 1839 άρχισαν οι κηπευτικές εργασίες από τον βαυαρό γεωπόνο Σμαρτ. Φυτεύτηκαν 15.000 καλλωπιστικά από τη Γένοβα που συμπληρώθηκαν με αυτοφυή φυτά  από Σούνιο και Εύβοια.
 
Το 1845 - 1854 τη διεύθυνση του κήπου ανέλαβε ο γάλλος κηποτέχνης Μπαρώ, τον οποίο διαδέχθηκε ο Φρειδερίκος Σμιτ που διηύθυνε τον κήπο για 30 χρόνια!
 
Στην αρχαιότητα ήταν μέρος της παραποτάμιας περιοχής του Ιλισού και ήταν γνωστός με το όνομα “κήπος”. Εκεί πήγαινε ο Σωκράτης να φιλοσοφήσει με του μαθητές του. Στον κήπο υπάρχουν 7000 δένδρα και 40000 θάμνοι που ποτίζονται από τις πηγές που βρίσκονται στο Γουδί (δασταύρωση Παπαδιαμαντοπούλου και Μιχαλακοπούλου). Το νερό μεταφέρεται στον κήπο με σωληνώσεις 2543 χιλιομέτρων. Οι ανάγκες του κήπου καλύπτονται από μία γεώτρηση και πέντε δίκτυα τη ΕΥΔΑΠ.
 
Ο κήπος απειλήθηκε
-το 1850 από παγετό -7,5 βαθμών Κελσίου,
-το 1852 απο τη φοβερή καταιγίδα της κολώνας. Την αποκαλούν έτσι γιατί τότε έπεσε μια κολώνα του Ναού του Ολύμπιου Διός,
-αρχές του 1930 απειλήθηκε με οικοπεδοποίηση,
-το 1978 μια ισχυρή ανεμοθύελα με ταχύτητα ανέμου 130 χλμ/ώρα ξερίζωσε δένδρα 100 ετών.
 
Ο HenryMiller το 1939 έγραψε για τον Εθνικό Κήπο “Το πάρκο παραμένει στη μνήμη μου όσο κανένα άλλο που έχω επισκεφθεί στη ζωή μου. Η πεμπτουσία ενός πάρκου είναι όπως όταν κάποιος κοιτά ένα πίνακα ή ονειρεύται να βρίσκεται σε ένα τόπο που όμως δεν μπορεί να πάει”.
 
Ο Εθνικός Κήπος είναι μια όαση μέσα στην καρδιά της τσιμεντένιας και πολύβουης Αθήνας που μπορεί να προσφέρει στιγμές ψυχικής ηρεμίας και ανάπαυλας. Το Καλοκαίρι που βράζει ο τόπος όταν δρασκελίσεις την πύλη του κήπου αμέσως σου χαϊδεύει το πρόσωπο μια φυσική δροσιά που δεν συνδέεται με τη Μιτσουμπίσι. Σε τραβά σαν μαγνήτης. Μετά  δεν σου κάνει καρδιά να φύγεις. Κάθεσαι σε ενα παγκάκι κάτω από μια πέργκολα που τη σκεπάζει σε δεύτερο επίπεδο δροσερά η βαρειά σκιά μιας ανοικονόμητης βελανιδιάς που στέκει χρόνια δίπλα στον γέρο πλάτανο και συζούν αναπολώντας τις αναμνήσεις τους.
 
Ο Εθνικός Κήπος διαθέτει παιδική χαρά, παιδική βιβλιοθήκη, καφενεδάκι για ξεκούραση, λίγες λιμνούλες και έναν μικρό ζωολογικό κήπο με ζωάκια, όπως ένα γαϊδουράκι, αγριοκάτσικα, κουνέλια, γάτες, χελώνες του δάσους αλλά και του νερού και μια μικρή ποικιλία από πουλιά όπως παγώνια, κότες και κοκόρια, πάπιες, χήνες, πάμπολλα περιστέρα.
 
Επίσης, σε δύο κλούβες μπορεί κανείς ν’ ακούσει και να δει ποικιλίες παπαγάλων, όπως ring neck, budgerigar και lovebirds, καθώς και μερικά καναρίνια.
 
Στο διάβα του, ο επισκέπτης μπορεί να ξεκουραστεί στα παγκάκια και τις διάσπαρτες πέργκολες, ενώ μέσα σε μικρά παρκάκια μπορεί να δει και να θαυμάσει αρχαία μνημεία, κίονες και αγάλματα. Αυτό όμως που σίγουρα θα ενθουσιάσει τον επισκέπτη του κήπου είναι η πληθώρα άγριων πουλιών, το κελάηδημα των οποίων τον συναρπάζει με το μαγευτικό τους κάλεσμα.
 
Η ηρεμία και οι πυκνές φυλλωσιές των εκατοντάδων ειδών από τα φυτά αποτελούν το ιδανικό καταφύγιο για πολλά είδη πουλιών, που είναι μόνιμοι κάτοικοι του Κήπου, αλλά και για τα μεταναστευτικά πουλιά που είναι παροδικοί επισκέπτες. Οι καρποί από τα φυτά προσφέρουν τροφή σε πολλά σποροφάγα πουλιά αλλά και σε πολλά εντομοφάγα, μιας και τα φυτά προσελκύουν και ποικιλίες εντόμων.
 
Τα σπουργίτια είναι από τα πολυπληθέστερα πουλιά του Πάρκου. Όμως δεν περνούν απαρατήρητα και τα κοτσύφια που μαγεύουν με το σαγηνευτικό κελάηδημα τους, καθώς πετούν άφοβα σχεδόν ανάμεσα στα πόδια των πεζοπόρων.
 
Στα πυκνά φυλλώματα των αναρριχητικών κισσών και των θάμνων, μπορεί να διακρίνει κανείς τις καρδερίνες όταν ζευγαρώνουν ανενόχλητες, ενώ στα φυλλώματα των κέδρων ένα έμπειρο μάτι μπορεί να ξεχωρίσει καλόγερους και γαλαζοπαπαδίτσες να κρέμονται ανάποδα, κάνοντας τ’ ακροβατικά τους.
 
Ο κοκκινολαίμης τον Χειμώνα δεν διστάζει να ξεπροβάλλει θρασύτατα κοντά στους περιηγητές, ενώ από τα ψηλότερα σημεία των ήρεμων βαλανιδών ακούγεται το δυνατό κελάηδημα του σπίνου. Οι μυγοχάφτες παραμονεύουν ακίνητοι στα βάτα και τους ροδώνες, αρπάζοντας στον αέρα τη λεία τους. Οι δεντροφυλλασκόποι ξεχωρίζουν από το επίμονο, σύντομο και επαναλαμβανόμενο “σουίτ-σουίτ” που τους χαρίζει και ην ονομασία σουιτάκια.
 
Από τα σπανιότερα πουλιά που μπορεί να συναντήσει κανείς είναι ένα μεταναστευτικό είδος δρυοκολάπτη που λέγεται Στραβολαίμης, καθώς και ένα πουλί με το όνομα Κομποδεντροβάτης. Τις νυχτερινές ώρες ακούγεται από τα αιωνόβια πεύκα το λυπητερό και βραχνό χουχούρισμα του Χουχουριστή, ενός είδους νυκτόβιου αρπακτικού.
 
Περιστέρα, δεκαοχτούρες και καρακάξες είναι από τα πιο συνηθισμένα είδη που μπορεί να συναντήσεις, να περιδιαβαίνουν στα όμορφα κατάφυτα περιβολάκια με πανσέδες, βιολέτες, μαργαρίτες, κρινάκια και τριανταφυλλιές. Τα πλατύφυλλα πλατάνια προσφέρουν απλόχερα τη δροσιά τους, ενώ οι χαρουπιές, οι λυγαριές και οι κουτσουπιές, σε συνδυασμό με τις πανέμορφες αναρριχητικές τριανταφυλλιές, στολίζουν πανέμορφα το τοπίο.
 
Η ηλιόλουστη Κυριακή του Μάρτη ήταν κάτι περισσότερο από  πρόκληση. Η αύρα και τα αρώματα της Άνοιξης έσμιξαν και ήταν διάχυτα παντού. Η πρόγευση της Άνοιξης ήταν ικανή να σε σπρώξει και να ξεκουνίσεις από το διαμέρισμα - καβούκι και να βγεις έξω στον δρόμο. Η ζωή είναι πάντα εκεί και σε καρτερεί για να γνωρισθείτε καλύτερα.
 
Έφθασα νωρίς στα ριζά του Ζάππειου και άρχισα σιγά - σιγά να ανηφορίζω προς τον Εθνικό Κήπο. Στην “Αίγλη” γινόταν το έλα να δεις. Πατείς με πατώ σε. Άνθρωποι κάθε ηλικίας απολάμβαναν τον καφέ  τους και έλιαζαν τη γκρίζα  πολυφορεμένη μοναξιά τους “φιλοσοφούντες μετ’ ευτελείας και φιλοκαλούντες άνευ μαλακίας”. Δεξιά και αριστερά ο Λυκαβητός και η Ακρόπολη μόνιμοι βιγλάτορες βιγλίζουν τα ανομολόγητα.
 
Προσπέρασα με σταθερό βήμα αγνοώντας το ραχάτι και τις γευστικές προκλήσεις. Έφθασα στη Δυτική πόρτα του Κήπου τον οποίο επισκέπτομαι τακτικά, Χειμώνα - Καλοκαίρι. Μπαίνω βαρύς και βγαίνω ανάλαφρος. Μια βόλτα ανάμεσα στα δένδρα φθάνει για να νομίσεις πως γυρίζεις από το βουνό!
 
Με εκπληξή διαπίστωσα πως στην πόρτα δεν υπήρχε κανένας Γερμανοευρωπαίος αγροφύλακας. Ακόμα κανείς δεν μου ζήτησε να πληρώσω εισιτήριο για να μειωθεί κι’ άλλο το ήδη κουρεμένο χρέος!
 
Δεύτερη έκπληξη οι πινακίδες δεν ήταν γραμμένες στα γερμανικά αλλά στην τοπική διάλεκτο την αγγλοελληνική. Άρχισα να ξεθαρρεύω. Αμέσως σκέφθηκα ότι μπορούσα να πετάξω κάτω κανένα χαρτί. Εάν το πέταγα προσεχτικά ποιός θα με έβλεπε; Βεβαίως και υπάρχουν καλάθια.  Αυτά είναι για τους ξενέρωτους που κουβαλάνε τα χαρτιά στις τσέπες τους και τα πετάνε μόλις βρούνε κάδο. Τι δηλαδή, θα γίνουμε Γερμανοί που τοποθετούν τους κάδους στη σειρά με μοιρογνωμόνιο και όταν ξεβγαίνει κάποιος κάδος απολύουν αμέσως τον υπάλληλο του Δήμου για σαμποτάζ και παράβαση καθήκοντος, ενώ τρίζει η καρέκλα του Δήμαρχου! Νισάφι πιά εδώ είναι Ελλάδα του “μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε”!
 
Η βλάστηση στο μεταβατικό αυτό στάδιο της εκρηκτικής εναλλαγής Χειμώνα - Άνοιξης είναι εντυπωσιακή. Μέρα με τη μέρα τα φυτά εγκυμονούν, φυλλοβολούν, στολίζονται και ετοιμάζονται για τα Διονυσιακά Πανηγύρια του Μάη. Καθε μέρα αλλάζουν νυφικό!  Καταπράσινοι θάμνοι τεράστια δένδρα (ντόπια και εισαγόμενα)  πολύχρωμα λουλούδια συνυπάρχουν, συμβιώνουν, αγκαλιάζονται τρυφερά και ενίοτε τα λένε  χαμηλόφωνα.
 
Κοντοστάθηκα να θαυμάσω ένα γιγαντιαίο δένδρο που με τ’ ατέλειωτα  κλαδιά του κάλυπτε ολόκληρη σχεδόν τη Βορειοανατολική μεριά του Κήπου. Αδυνατούσα να καταλάβω πως ένα δενδρίλιο που φύτεψαν κάποτε μεγάλωσε και θέριεψε τόσο πολύ. Ο κορμός του και τα κλαδιά του θύμιζαν προϊστορικό γίγαντα με πολλά ανοικονόμητα χέρια –πλοκάμια. Τέτοια δένδρα υπάρχουν πολλά στον κήπο, ώρα να ’χεις να τα θαυμάζεις και ν’ απορείς.
 
Καθώς χάζευα της φύσης το άφθαστο κάλλος άκουγα ένα θυμωμένο φλώρο που έδινε οντισιόν. Με τις νότες του κεντούσε στον αέρα  σταυροβελονιά. Τύφλα νάχει ο Μεγάλος Μανώλης Χιώτης! Καλούσε την πολύχρωμη καρδερίνα να τον ακούσει και να του παραβγεί στο τραγούδι. Από κοντά και άλλα καληκέλαιδα πουλιά κρατούσαν το ίσιο στον πρωτοψάλτη, τον φαντασμένο φλώρο. Μακάρι να μπορούσα ν’ αγόραζα το CD να το ακούω τα βράδια που ξυπνά, ξεθαρρεύει, απλώνεται και κατακάθεται μέσα μου η φίλη μου, η Θλίψη. Τότε που ψύχονται οι καρδιές, σβήνουν οι κουβέντες και τα τραγούδια κάνουν τόπο στα όνειρα της ατέλειωτης νύκτας.
 
Χαμηλά, άλλοτε πετούσαν,  άλλοτε  σεργιανούσαν στο έδαφος, κάνοντας απότομες στάσεις, τα κατάμαυρα κοτσύφια με την κέρινη μύτη. Οι τσερομύτες όπως τους λέγαμε στο χωριό. Αυτά το πουλιά σφυρίζουν καλύτερα από τον άνθρωπο. Τα βάζανε και στα κλουβιά. Αυτό είναι ό,τι απεχθάνομαι. Σύγχρονη διαστροφή. Σκυλιά στο διαμέρισμα και πουλιά στα κλουβιά. Το σωστό θα ήταν να τεθούν οι ιδιοκτήτες τους κάτω από ψυχιατρική παρακολούθηση. Είμαι βέβαιος πως μετά την αποθεραπεία τους θα απελευθέρωναν τα δύστυχα ζώα. Δεν φταίνε σε τίποτα τα παιδιά και τα ζώα. Οι άνθωποι ασκώντας εξουσία ικανοποιούν τον εγωισμό τους και τα φορτώνουν με τα τραύματα, τις ενοχές και τα απωθημένα τους, πάντα για το καλό τους!
 
Εκείνα τα χρόνια της παιδικής αθωότητας που έζησα στο χωριό θυμάμαι ότι ένας τύπος παράξενος είχε βάλει μερικά κοτσύφια σε κλουβιά. Ζούσε σε ένα μικρό συνοικισμό κοντά στο χωριό. Μια μέρα περνούσε έξω από το σπίτι του μια γυναίκα ψιλοβαρεμένη και ανέραστη καθόσον  ανύπαντρη. Τότε δυστυχώς πίστευαν πως ο γάμος ιδίως μετά την παράδοση της προίκας προσέφερε στις γυναίκες κοινωνική καταξίωση και  αποκτούσε και  θεραπευτικές ιδιότητες!
 
Όταν η “αλαφροΐσκιωτη ανύμφευτος κόρη” άκουσε το κοτσύφι να σφυρίζει, χωρίς να κοιτάξει προς το μέρος του, νόμισε πως της σφύριζε με “νόημα” ο ιδιοκτήτης ή ο γιός του. Κάτι που ενδόμυχα επιθυμούσε! Επιταχύνοντας το βήμα της μονολογούσε φωναχτά “να πας να σφυρίξεις στην κόρη σου και στην αδελφή σου”. Την έκανε τη ζημιά ο μπερμπάντης ο κότσυφας. Η τιμή τιμή δεν έχει!.. Ευτυχώς που η “ατιμασμένη” δεν μίλησε στον αδελφό της για ν’ αρχίσουνε τα ντράβαλα. Φαντάζεστε ο αδελφός να ζητούσε το λόγο από τον τσαχπίνη τον τσερομύτη κότσυφα, που σφυρίζοντας αδιάφορα πρόσβαλε την τιμή της οικογένειας!
 
Άρχισα να περπατώ σιγά - σιγά στα μονοπάτια του κήπου που έσφυζε από ζωή. Κάθε καρυδιάς καρύδι. Αθλητές με μονόχρωμες εφαρμοστές   φόρμες έτρεχαν φορώντας αθλητικά παπούτσια 4Χ4 με αερόσολες και διπλό διαφορικό! Όποιος φορά τετοια παπούτσια πληρώνει ασφάλεια και τέλη κυκλοφορίας! Και όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια ή “νους υγιής εν σώματι υγιεί”. Σε κάθε περίπτωση το τρέξιμο κάνει καλό.
 
Γονείς με πολύχρωμες αθλητικές φορμες, γυναίκες με έντεχνα σχισμένα τζίν, καροτσάκια, σκυλιά και μωρά περιδιάβαιναν του κήπου τα χωμάτινα δρομάκια. Πολλοί άντρες κρατούσαν τα παιδιά τους σε διάφορες στάσεις όπως τα ταγάρια. Στο πλάι, αγκαλιά ή στην πλάτη. Εύκολα μπορούσες να προσδιορίσεις την καταγωγή τους. Οι Μωραΐτες π.χ. κρεμούν τον ντορβά στο πλάι, στην κεντρική Ελλάδα τον ρίχνουν στην πλάτη κ.ο.κ!
 
Όλοι κατευθύνονταν προς τη λιμνούλα με τα μαντρωμένα, τα μαραζωμένα ζώα. Σε ένα μικρό περιφραγμένο χώρο είχαν “πετάξει” διάφορα ζώα. Βρώμικες πάπιες που έκραζαν στη θέα του κουλουριού που κρατούσαν τα παιδάκια. Ένα αγριοκάτσικο με μεγάλα κέρατα και μούσι έδινε την εντύπωση πως βρίσκονταν αλλού αντί να είναι κρεμασμένο από κάνα βράχο και να θωρεί τον γκρεμό. Στο βάθος κάτι παγώνια δεν είχαν καμία διάθεση ν’ ανοίξουν τις πολύχρωμες ουρές τους που έτσι και αλλιώς ήθελαν πλύσιμο μέσα έξω! Μόνο ο κόκορας ο καμαρωτός ο αλάνης ήταν στα ντουζένια του και τραγουδούσε με μπρίο το τραγούδι του Καζαντζίδη “Υπάρχω”, ενώ  οι κότες έβαζαν κραγιόν!
 
Γύρω - γύρω πιτσιρίκια και γονείς παρακολουθούσαν τα εκθέματα της ανθρώπινης μωρίας. Τα παιδιά πέταγαν κουλούρια και πατατάκια στα ζώα που αμφιβάλλω εάν ήξεραν τι είδους ζώα είναι.
 
Παραδίπλα ήταν μια μικρή λιμνούλα, ευτυχώς καθαρή. Τη χώριζε στη μέση μια ξύλινη γεφυρούλα που την έκανε γραφική. Μπροστά στην είσοδο της σκάλας ανάμεσα στην απλωμένη στο χώμα πραμάτεια του  κάθονταν κατάχαμα ένας Πακιστανός. Μιλούσε δυνατά στη γλώσσα του, στο κινητό τηλέφωνο. Από το ύφος του νόμιζες πως έπαιρνε τιμές από το Χρηματιστήριο της Λαχώρης! Με το άλλο χέρι κτυπούσε πάνω σε μιά τάβλα ένα κομμάτι πλαστικό που μετά το κτύπημα έπαιρνε διάφορα σχήματα. Ήταν φανερό πως ζούσε στον κόσμο του. Ήταν ένας ξυπόλυτος σεΐχης. Η αρχοντιά δεν κατοικεί μέσα χρυσά παλάτια. Σημασία έχει πώς “την έχεις δει” που λένε οι νέοι. Είναι πολύ πιθανόν ο μελαμψός “επιχειρηματίας” να έλεγε στη μάνα του που τον άκουγε στο Πακιστάν ότι διευθύνει Σούπερ - Μάρκετ! Αυτό είναι ένα λευκό ψέμα!
 
Λίγο πιο πάνω υπάρχει μια πολύ μικρότερη λιμνούλα ασφυκτικά γεμάτη με νεροχελώνες. Στην κυριολεξία η μία καβαλούσε την άλλη. Πάνω στη χελώνα επιβήτορα καθόταν ένα περιστέρι, αναπαριστώντας έτσι ανάγλυφα την κοινωνική πυραμίδα. Αυτή η λιμνούλα ήταν θεοβρώμικη και γεμάτη διαλυμένα κομμάτια κουλούρι.
 
Καθώς τριγυρνάς άσκοπα μέσα στον κήπο συναντάς ρυάκια με καθαρό γάργαρο νερό. Η θέα και ο ήχος του νερού που τρέχει σε γαληνεύει. Έχω κοιμηθεί πολλές φορές δίπλα σε ποτάμι ακούγοντας το νανούρισμα του νερού. Άλλη διάσταση. Κάτι ανάλογο προσφέρει και ο φλοίσβος της θάλασσας.
 
Σιγά - σιγά έφθασα στην έξοδο και αποχαιρέτησα τον πολύβουο Κυριακάτικο Κήπο, αφού στάθηκα για λίγο στην τελευταία τεχνητή λίμνη που μέσα κολυμπούσαν μεγάλα ψάρια του γλυκού νερού.
 
Επισκεφθείτε τον, αξίζει τον κόπο. Όσον αφορά εμένα, αύριο πάλι…
 
Φώτης Ανδρέου

 

Your rating: None Average: 5 (10 votes)