Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2018


Ο Χονδρός και ο Λιγνός

 

Οι έλληνες ψηφοφόροι πάντα ήταν ευάλωττοι στη δημαγωγία, τώρα όμως πήγαν και ένα βήμα πιό πέρα, επιβραβεύοντας τους λαϊκιστές εκείνους που ακούμπησαν τις χορδές της ανατολίτικης παράνοιας που μας διακατέχει, αφού μας υποδεικνύουν απλόχερα εχθρούς και αποδιοπομπαίους τράγους, που φταίνε για όλα, βολικούς κόκορες, για να φορτώσουμε πάνω τους όλες μας τις αμαρτίες. Μόνον εμείς δεν φταίξαμε ποτέ σε τίποτε, ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο - που μακάρι να εφαρμόζαμε την αρχή αυτή εκεί που πρέπει να εφαρμόζεται, στις συναλλαγές, στο εμπόριο ή στον τουρισμό και όχι, βέβαια, στον χώρο των σημαντικών εθνικών μας επιλογών.

 
Το ζήτημα τώρα είναι πώς έχουμε πάλι εκλογές τον Ιούνιο, χάρη στο καβάλημα του καλαμιού των μικρών αποκομμάτων, και πολλοί αναρρωτιούνται τί πρέπει να ψηφίσουμε, διότι υπάρχουν πολλές λογικές που μπορεί να εφαρμόσει ένας ψηφοφόρος.
 
Η μία λογική είναι να ψηφίσουμε καθαρά ποδοσφαιρικά, δηλαδή, “εγώ ανήκω εκεί και ψηφίζω εκεί ο κόσμος να χαλάσει”. Για αυτή την κατηγορία ψηφοφόρων δεν αξίζει τον κόπο να δαπανήσουμε τη μελάνη μας.
 
Μιά άλλη λογική, που έχει και παραλλαγές, είναι ποιό κόμμα έχει τις καλύτερες ιδέες ή τα καλύτερα στελέχη ή το καλύτερο πρόγραμμα για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα. Δυστυχώς, και αυτή η λογική δεν μας οδηγεί σε βέβαια συμπέρασματα σήμερα. Πρόγραμμα ολοκληρωμένο δεν έχει κανένα κόμμα, οι ιδέες τους περιορίζονται σε αναμασήματα και αοριστίες ενώ από πλευράς χαρακτήρα των ηγετών τους δεν εμπνέει κανείς.
 
Τουναντίον, οι περισσότεροι (των αριστερών μή εξαιρουμένων) είναι φαύλοι, που πατούν επί πτωμάτων για την καριέρα τους ή για να περάσει το δικό τους, είναι αρχομανείς και ψεύδονται ασυστόλως. Βάζουν δε όλοι τα παιδιά τους στα καλύτερα ιδιωτικά κολλέγια και ψηφίζουν διαρκώς την αύξηση των απολαβών τους και μετά κόπτονται δήθεν για τον λαό. Ο λαός, του λαού, τον λαό, ώ λαέ, που σου χαϊδεύουμε τα αυτιά γιατί αν δεν σε κολακεύσουμε από μωρός γίνεσαι τιμωρός...
 
Ούτε καν πολιτική διορατικότητα δεν φαίνεται να διαθέτουν οι κομματάρχες. Ο Σαμαροποιός απλά κατόρθωσε και φόρεσε το σαμάρι στο Καραμανλικό Κόμμα και έδιωξε την Γαϊδώρα για να νέμεται το παχνί μόνος του, από εκεί και πέρα βγάζει διάφορες κραυγές κάθε τόσο, ζητώντας μόνιμα νέες και πρόωρες εκλογές, με το γνωστό του ανένδοτο τρόπο, και να που το πέτυχε αυτή τη φορά και θαυμάστε την κατάντιά μας - αλλά και τη δική του.
 
Ο Παχώμιος κατάφερε και αυτός να εκπαραθυρώσει τον ΓΑΠ, ικανοποιώντας το παιδικό του όνειρο να γίνει αρχηγός του Ανδρεϊκού Κόμματος, αλλά τόσα χρόνια στην πολιτκή και δεν έχει ένα συγκεκριμένο όραμα για το πως θα αντιμετωπιστούν οι ογκόλιθοι των προβλημάτων που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία. Η ευγλωττία περισσεύει αλλά οι ιδέες και η ουσία απουσιάζουν. Όμως τα προβλήματα δεν λύνονται με τα καλολογικά στοιχεία.
 
Ο ΞΥΡΙΖΑ παίζει ρουλέτα και μάλιστα επικίνδυνη: πιστέυει πως η ΕΕ δεν πρόκειται να μας διώξει από το ευρώ ότι και να γίνει, οπότε ας πετάξουμε το μνημόνιο στα σκουπίδια. Όμως, αν ο ΞΥΡΙΖΑ κερδίσει αυτό το στοίχημα, θα μείνουμε μεν στο ευρώ αλλά το πρόβλημα του χρέους θα διαιωνίζεται, η πτώση του βιοτικού επιπέδου θα συνεχίζεται, ενώ το σύστημα Κάφκα που έχουμε στην κρατική μας μηχανή, και για το οποίο κανείς αριστερός δεν μιλάει διότι το θεωρούν φυσικό (τέτοια και χειρότερα συστήματα εγκαθίδρυσαν και αυτοί όπου επικράτησαν) μάλλον θα διογκωθεί επί τα χείρω.
 
Αν πάλι ο ΞΥΡΙΖΑ χάσει το στοίχημα και βρεθούμε στη δραχμή, τότε είναι που θα μας βρει η πιό απερίγραπτη δυστυχία. Με τον ΞΥΡΙΖΑ, δηλαδή, είτε έτσι είτε αλλιώς, χαμένοι θα είμαστε.
 
Λογικά μάλλον δεν πρόκειται να μας βγάλουν από την ευρωζώνη ότι και να γίνει, όμως δεν ξέρει κανείς ποτέ τί γίνεται. Υπάρχει περίπτωση να τους εξαναγκάσουμε να το κάνουν κάποια στιγμή, διότι η συμπεριφορά του “δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, είστε τοκογλύφοι”, τα καψίματα των γερμανικών σημαιών και οι κομπλεξικές κωρώνες περί εθνικής κυριαρχίας δεν είναι ότι καλύτερο σε μιά ευρωπαϊκή κοινωνία εταίρων.
 
Εδώ ακούστηκε -άσχετο αν είναι αλήθεια ή ψέματα- πως η θειά-Αγγέλω από το Βερολίνο πρότεινε να κάνουμε δημοψήφισμα αν θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ ή όχι, και ξέσπασαν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί με τις γνωστές τους κραυγές περί εθνικής κυριαρχίας, που τη θυμούνται κάθε φορά που τους μυρίζει ψήφος.
 
Το να συστήσει ένας ευρωπαίος ηγέτης ένα δημοψήφισμα ή οτιδήποτε άλλο δεν νομίζω πως χρειάζεται να το δούμε με τόση κουτοπονηριά ούτε, βέβαια, να πάθουμε κρίση υστερίας. Ή είναι καλή πρόταση και τη δεχόμαστε ή διαφωνούμε και την απορρίπτουμε. Ποιό είναι το πρόβλημα και αρχίσαμε πάλι το μελόδραμα, δεν κατάλαβα.
 
Αν, πάλι, διαβλέπουν κίνδυνο να γίνουμε γερμανικό προτεκτοράτο, μάλλον θα έπρεπε να εξετάζαμε στα σοβαρά μήπως κάτι τέτοιο θα μας συνέφερε. Τους δοκιμάσαμε και τους ομοεθνείς μας και είδαμε τη γλύκα... Αν η σκέψη δεν ήταν ουτοπική, η καλύτερη λύση για τον ελληνικό λαό ίσως ήταν να γινομαστε μιά επαρχία της Γερμανίας, και ας μαίνονται όσο θέλουν οι φανατικοί της εθνικής κυριαρχίας. Η εθνική κυριαρχία δεν είναι ούτε αυτοσκοπός ούτε ιερή αγελάδα και όταν γινόμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποτίθεται ότι ξεχνάμε ένα μεγάλο κομάτι της κυριαρχίας μας ούτως ή άλλως.
 
Εξ άλλου, όπως έχω πει και αλλού, αν όντως είμαστε ευρωπαίοι πολίτες τότε οι Γερμανοί δεν είναι ξένοι. Ούτε βέβαια έχουν σχέση οι σημερινοί γερμανοί με το τρίτο Ράϊχ και είναι ντροπή μας να τους υβρίζουμε κάθε τόσο με αναφορές στον Χίτλερ και στις σβάστικες. Διότι μπορεί εμείς να έχουμε κολλήσει ακόμη στο 1940 και στην εποχή του εμφυλίου, όμως οι Γερμανοί όλο αυτό το διάστημα έχουν κάνει μεγάλες αλλαγές.
 
Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, για να επανέλθω, και αφού κανείς πολιτικός δεν έχει αξιόλογα προγράμματα ή ιδέες με όραμα, νομίζω πως θα πρέπει να ασπαστούμε τη λογική που λέει πως “το μή χείρον βέλτιστον”. Μέσα από ένα βόθρο με ακαθαρσίες πρέπει να διαλέξουμε τις καλύτερες ακαθαρσίες, δεν γίνεται αλλοιώς.
 
Και ποιό είναι λοιπόν αυτό το “μη χείρον βέλτιστον”; Κατά τη γνώμη μου, τα δύο γνωστά μας και μη εξαιρετέα κόμματα, το Καραμανλικό και το Ανδρεϊκό. Για τους εξής λόγους:
 
  • Η σημερινή κατάσταση απέδειξε πως δεν είμαστε έτοιμοι για κατάργηση του δικομματισμού, αφού δεν έχουμε καθόλου πολιτισμό διαλόγου και συμβιβασμού.
 
  • Ούτε ο δικομματισμός ούτε ο πολυκομματισμός είναι αυτοσκοπός. Δοκιμάζουμε και τα δύο συστήματα και κρατάμε εκείνο που λειτουργεί, κατά τη μέθοδο της δοκιμής και πλάνης (“τα πάντα δοκιμάζετε το καλόν κατέχετε”, λέει και ο Απόστολος Παύλος).
 
  • Η ελάχιστη δοκιμή των πολλών μικρών αποκομμάτων έφτασε για να διασπείρει τον πανικό όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς! Δεν πρόλαβαν να εκλεγούν και μας ανάγκασαν, στην κατάσταση που βρισκόμαστε, να κάνουμε νέες εκλογές μέσα σε ένα μήνα. Τέτοια είναι η ανευθυνότητά τους. Δυστυχώς, δεν έχουμε την πολυτέλεια άλλων τέτοιων πειραμάτων, “το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”.
 
  • Τα δύο παλιά κόμματα εξουσίας τουλάχιστον έχουν τις υποδομές, τα στελέχη και τις διεθνείς επαφές για να κυβερνήσουν στοιχειωδώς τη χώρα και να συνεννοηθούν με τον έξω κόσμο, ιδίως με τις Βρυξέλλες.
 
  • Τα δύο αυτά κόμματα είναι μεν δημαγωγικά, αλλά τουλάχιστον απευθύνουν τις αντεγκλήσεις τους το ένα στο άλλο και δεν επιδίδονται σε κυνήγι μαγισσών και υποτιθεμένων εχθρών, είτε από τη Γερμανία είτε από το Πακιστάν, είτε από το διάστημα.
 
  • Τα δύο αυτά κόμματα μπορούν τουλάχιστον να δώσουν σταθερότητα.
 
Για τους παραπάνω λόγους προτείνω αυτή τη φορά οι ψηφοφόροι να ψηφίσουν ρεαλιστικά και να επιλέξουν ή τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, αφού δεν μας μένει άλλη επιλογή. Είναι η σοφή λογική των αγγλοσαξόνων better the devil that you know”.
 
Τουλάχιστον αυτά τα δύο κόμματα, αν δεν προκύψει αυτοδυναμία, έδειξαν ότι μπορούν εν ανάγκη να συνεννοηθούν, ενώ οι άλλοι είναι επικίνδυνοι γιατί δεν μπορούν να συνεργαστούν ούτε με τον ίδιο τους τον εαυτό. Ξέρουν μόνον να απαξιώνουν τους πάντες και τα πάντα εκ του ασφαλούς.
 
Ας τους κρατήσουμε σαν γραφικούς, να μας διασκεδάζουν με τις θεωρίες τους περί συνομωσιών, με τα κοιτάσματα κοπρωνίου και βοθρωνίου που υποτίθεται πως έχει η Ελλάδα αλλά δεν μας αφήνουν οι κακοί να τα βγάλουμε. Mιά μερίδα του κόσμου, δυστυχώς, τέτοια πιστεύει και τέτοια θέλει ν’ ακούει, έχει να κάνει και με το μορφωτικό μας επίπεδο. Αλλά για εξουσία ή για μερίδιο στην εξουσία δεν το συζητάμε. Mε τη φωτιά δεν παίζουμε.
 
Δυστυχώς, λοιπόν, δεν έχουμε πολλά πράγματα να διαλέξουμε. Ή τον Χονδρό ή τον Λιγνό ή και τους δύο μαζί. Από εκεί και πέρα είναι θέμα γούστου σε ποιόν από τους δύο θα ρίξει ο καθένας την ψήφο του, εξ άλλου δεν έχουν και μεγάλες διαφορές, αρκεί να είναι ένας από αυτούς τους δύο. Διότι τα “χρυσά αυγά” από το Λάος, οι ξούρες του ΞΥΡΙΖΑ ή τα κοιτάσματα του κοπρωνίου θα μας βουλιάξουν και δεν είμαστε για τέτοια. Ας τους δοκιμάσουμε μιά άλλη φορά, υπό λιγότερο πιεστικές συνθήκες.
 
 
Γεράσιμος Φουρλάνος
Διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Ουψάλας
www.fourlanos.com

 

Your rating: None Average: 4.9 (39 votes)