Τρίτη 3 Ιουλίου 2018


Περί γάμου γενικώς και …άνω σχώμεν τας καρδίας

Ο γάμος χαρακτηρίζεται δογματικά μυστήριο (θεολογική άποψη) και ιερολογείται παρουσία αρμόδιου κατά τόπον ιερέως με αμοιβή, κρατήσεις υπέρ τρίτων (Επισκοπή), χωρίς ΦΠΑ! Ακόμη ο γάμος επισημοποιείται  παρουσία  εκλεγμένου τοπικού αρχοντος (Δημάρχου) με ταμπόν και σφραγίδες, όπως κάθε εμπορική σύμβαση (πολιτική άποψη).

 

Κανείς δεν ξεφεύγει από το δίπολο της εξουσίας. Εάν τελέσεις γάμο σε  ταβέρνα ή καφετέρια για την εκκλησία θα είσαι καταραμένος και αποσυνάγωγος για την πολιτεία παράνομος. Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα. Έχεις χάσει δηλαδή από τα αποδυτήρια! Υπάρχει μέση λύση ...κάθομαι στα αυγά μου.

 

“Ο γάμος είναι ένωσις ανδρός και γυναικός και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία”. Νομικοκοινωνική άποψη (Herennius Modestinus).

 

Κατά την επικρατούσα άποψη ο γάμος εξακολουθεί να παραμένει ταυτόχρονα ένωση και μυστήριο, που συνήθως μεταλλάσσεται σε  μαρτύριο! Υπάρχει πλουσιώτατη σχετική νομολογία. Συνήθως προσφεύγουμε σε αυτή μετά τον γάμο. Τότε το κακό έχει ήδη συντελεσθεί. Τα λάθη πληρώνονται. “Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;” Μουρμουρίζει ο κόσμος.

 

Τι είναι αυτό που οδηγεί δύο ανθρώπους, αγαπημένους κατά τη διάρκεια της ελεύθερης σχέσης τους, να μεταβάλλονται σε δύο αντιπάλους που διεκδικούν είτε την επιβολή του ο ένας στον άλλο, είτε την περιουσία ο ένας του άλλου, είτε τα παιδιά που είναι δημιούργημα και των δύο, είναι και παραμένει ένα  αναπάντητο ερώτημα. Κάποιες φορές η θηριωδία των ανθρώπων αναδεικνύεται σε τέτοιο βαθμό που γίνεται ακόμα και σκοπός της ζωής του ενός ή του άλλου και θέλει να τον αφανίσει να τον ισοπεδώσει  να τον καταστρέψει (homo homini lupus).

 

Ο γάμος έχει χαρακτηρισθεί αναγκαίο κακό. Μπορεί και να είναι. Καλλίτερα να μεταμεληθείς για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες, ισχυρίζονται και διαδίδουν οι παντρεμένοι (και εγώ συμφωνώ), πειράζοντας τους ανύπαντρους οι οποίοι ομολογουμένως επιδεικνύουν υποδειγματική επιείκεια, σφυρίζοντας σχεδόν αδιάφορα, οι “μαγκούφηδες”.

 

Ο χορός καλά κρατεί. Ο σοφός λαός παρομοιάζει τον γάμο, τον Χειμώνα  με λαχείο και το Καλοκαίρι με καρπούζι! Σε περίπτωση αποτυχίας, που είναι ο κανόνας, λένε ..μάπα το καρπούζι! Σύμφωνα με σοβαρές έρευνες, στατιστικά στους 100 γάμους το 45% έχουν χωρίσει, το 40 % δεν έχουν τη δυνατότητα  να χωρίσουν και  μόλις το 15% θεωρούνται επιτυχημένοι γάμοι! Χαλάλι τους.

 

Σημασία έχει ότι κατά τους ισχυρισμούς των ανύπαντρων, οι παντρεμένοι  αντιμετωπίζουν  διάφορα προβλήματα συμβίωσης  που δεν θα τα είχαν εάν ήταν ανύπαντροι. Τότε γιατί παντρεύονται;  Ας μην το ψάχνουμε. Φαύλος κύκλος. Μια ελεύθερη ερμηνεία που επιστηρίζεται στην εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου είναι ότι… πιθηκίζουμε! Αφού παντρεύονται όλοι ... εγώ θα αποτελέσω εξαίρεση; Παίζει τον ρόλο του και το “ράφι” που απειλεί τους μονούς, λες και οι παντρεμένοι κάθονται πρώτο τραπέζι πίστα!

 

Υπάρχουν και αντίθετες προσεγγίσεις. Έρωτας, αγάπη, συντροφικότητα, αύξηση των γεννήσεων κλπ μέχρι να γίνουν όλα “ροζ”. Μήπως τελικά ο γάμος έχει μετατραπεί σε επιφανειακή αναζήτηση οικονομικών εν γένει συμφερόντων ή και κοινωνικών ανταλλαγμάτων; Ανεξάρτητα από όλα αυτά, η κρίση που περνά στις μέρες μας ο γάμος είναι μη αναστρέψιμη με δεδομένη την κοινωνική και πολιτική αποτελμάτωση που όλα τα τραβά  προς τα κάτω.

 

Πάντως θέλει αρετή και τόλμη να είσαι λεύτερος άνθρωπος, “ακομπλεξάριστος” με μεγάλη καρδιά και ανοικτά αυτιά και μάτια !

 

Ωστόσο η Εκκλησία και η Πολιτεία χρησιμοποιούν τον γάμο ως περιοριστικό όρο (μάντρωμα) του ελεύθερου ατόμου. Η καταδίκη, όταν ανέβει κανείς τα σκαλιά της εκκλησίας ή του δημαρχειου, είναι βέβαιη και ομόφωνη. Η ποινή στο παρελθόν ήταν ισόβια. Σήμερα υπάρχουν “ενδικοφανή” ένδικα μέσα (διαζύγιο) που αναστέλλουν την εκτέλεση της ποινής, μέχρι την τέλεση δεύτερου γάμου. Κακά τα ψέμματα αλλά το λεγόμενο ισχυρό φύλο (καλο-κακομαθημένα αγοράκια) δεν είναι τόσο ισχυρό όσο φαίνεται  και νομίζει. Πάντα θα ψάχνει τη μανούλα του, καλή η κακή. Εάν παρ’ ελπίδα τη βρει τότε “κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον”, διότι ίσως να μην άξιζε τον κόπο.

 

Δυστυχώς μας μεγαλώσανε και μας μάθανε να ζούμε με πολούς μύθους γύρω από τον γάμο, όπως για παράδειγμα τον μύθο της συγγένειας εξ αίματος, της μητρότητας, της πατρότητας και πάει λέγοντας. Ας αναλογιστούμε όμως πόσα αδέλφια έχουν σκoτωθεί μεταξύ τους από ωμό συμφέρον για πράγματα ευτελούς αξίας, όπως π.χ. για μια φλούδα γης ή για μία γκαρσονιέρα με παράθυρο στον φωταγωγό!

 

Κλασσικός συμβολισμός ο Κάιν και ο Άβελ. Ακολουθεί το κύριο γεύμα με τις φακές που παρέθεσε ο παμπόνηρος Ιακώβ στον Ησαύ τ’ αδέλφι και γκαρντάσι του, με “ισόποσο αντάλλαγμα” τα πρωτοτόκια; Δηλαδή, με ένα πιάτο φακές τα “πήρε όλα κι έφυγε”! Η συμφωνία ωστόσο μετά από αναψηλάφιση κρίθηκε από την ανώτατη ακυρωτική συναγωγή άκυρη ως καταχρηστική (καταπλεοναστική). Με το σκεπτικό ότι ο Ιακώβ  εκμεταλλεύτηκε καταφανώς και με άμεσο δόλο την κουφότητα, την απειρία και κυρίως την ΠΕΙΝΑ του αδελφού του!  Σε παραπομπή  στο χειρόγραφο της απόφασης επισημειώθηκε ότι “το αίμα νερό δεν γίνεται”.

 

Φρονώ πως κανείς  δεν μας μίλησε και δεν μας είπε σωστά, παστρικά και  υπεύθυνα ότι οι σχέσεις που απορρέουν από τον γάμο (συγγένεια, πατρότητα, μητρότητα κλπ) δεν είναι δεδομένες και αυτονόητες αλλά πρέπει ανά πάσα στιγμή να αποδεικνύονται και να επιβεβαιώνονται σε κάθε ευκαιρία. Δεν σημαίνει ντε και καλά ότι αφού με γέννησες, είσαι και καλός γονιός. Δεν αντέχω να βασανίζομαι μια ζωή με την “αγάπη σου”. Έτσι κι αλλοιώς δεν διαλέγουμε ούτε τους γονείς μας ούτε τα αδέλφια μας. Ασφαλιστική δικλείδα παραμένει το “Φίλος επιζήμιος εχθρός αποκαλείται”. Απαιτούνται και αρετή και τόλμη και κυρίως θυσίες για να πελεκηθεί όπως το μάρμαρο μια ισορροποιμένη, μια ελεύθερη σχέση  μεταξύ συγγενών ανεξαρτήτως βαθμού, με θεμέλια την πραγματική αγάπη και  τον αλληλοσεβασμό, ο οποίoς “συνελόντι ειπείν” δεν επιβάλλεται, ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ. Τυχόν ενστάσεις απορρίπτονται επιεικώς ως παρελυστικές και κυρίως ως απαράδεκτες.

 

Εγώ ωστόσο τολμώ και  προτείνω με λόγο γνώσης.

 

Όταν τα παιδιά γίνονται 20 ετών, να “σκοτώνουν” συμβολικά τους γονείς τους. Είναι προτιμότερο να παλεύουν τη ζωή τους και τα παιδικά τους  τραύματα μόνα τους, “μακριά” από τους γονείς. Χωρίς την αλόγιστη επίδειξη εξουσίας, το αυξημένο αίσθημα ιδιοκτησίας, τη βλαπτική  υπερπροστασία και τους σπαραξικάρδιους ηθικούς εκβιασμούς (με πέθανες, θα με πεθάνεις, πεθαίνω!) των γονιών τους που φαλκιδεύουν την ομαλή ανάπτυξη και καθυστερούν ή ακυρώνουν οριστικά την ωριμότητα τους. Απεχθάνομαι αυτή την αλυσιτελή ανακύκλωση που παράγει μπούληδες, μαμάκηδες και μελλοντικές μάνες του life style, άλλως του “πέρα βρέχει” και τα νύχια πράσινα να ξύνουν τα μωβ μαλλιά! “Φτιάχτο μόνος σου, γίνε μάστορας”!

 

Μην ξεχνάμε ότι  τα σοβαρώτερα εγκλήματα γίνονται από “αγάπη”, έτσι για το καλό μας. Είναι γνωστή η συμπυκνωμένη παραφροσύνη “σε σκότωσα γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα”.

 

 Η εκκλησία που χαρακτηριζει τον γάμο ως μυστήριο απαγορεύει πλην των άλλων και τιμωρεί το σεξ πριν τον γάμο, εφαρμόζοντας “τις διατάξεις περί πορνείας” που αναφέρονται στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, που φευ δεν έχουν ακόμα τροποποιηθεί! Δεν πρόλαβε ο κ. Βενιζέλος να επιληφθεί και για αυτό, μετά την ασυλία των βουλευτών, σκόνταψε και έπεσε κοντά στο 12%, τρομάρα του.

 

Γιατί να τροποποιηθούν, άλλωστε μήπως τηρήθηκαν ποτέ; Όσο πιο πολλές απαγορεύσεις τόσο πιο πολλές αμαρτίες που διαγράφονται από το ποινικό μητρώο (συγχωρούνται) με προσοδοφόρες δεήσεις και ακριβά ευχέλαια που αντικατέστησαν επιτυχώς  τις θυσίες και την αθρόα σφαγή  των αμνοεριφίων. “Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα” λέει το σουξέ της εποχής.

 

Εμείς που γεννήσαμε τον Ολύμπιο τον νεφεληγερέτη, τον μπερμπάντη τον Δία, που “πηδούσε” ότι εκινείτο, στην Καινή Διαθήκη θα κολλήσουμε; Ευτυχώς που η Εκκλησία  δεν διαπομπεύει τους “πόρνους” και το κυριότερο, μαζί με τα άλλα έγγραφα που απαιτούνται για τον γάμο, δεν ζητά και βεβαίωση περί παρθενίας των νεονύμφων. Ο φαρισαϊσμός έχει επιβάλλει το τεκμήριο της παρθενίας. Κανείς δεν ξέρει άλλωστε, τι κρύβουν από κάτω, το ράσο και το νυφικό. Ποιός κοροϊδεύει ποιόν;  Άλλως, “γάμος γίνεται, τρώτε, πίνετε”! Και ουαί υμίν ...άπιστοι, θα σας φάει η μαρμάγκα, λέμε έτσι για τον φόβο των Ιουδαίων! Αφού είναι σίγουρο ότι ο φόβος φυλάει τα έρημα ...

 

Κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου, δεν θα ξεχάσω την κόντρα που είχα  με ένα φίλο μου, που ήταν ακραιφνής Χριστιανός. Ας όψεται η μάνα του, η μειλίχια θεούσα με το μπρούτζινο λιβανιστήρι που μας νάρκωνε, όπως τα μελίσσια όταν τα καπνίζουν για να τούς πάρουν το μέλι... Όταν τον ρωτούσα εάν είναι αμαρτία το σεξ πρίν τον γάμο, μου απαντούσε καταφατικά, σχεδόν με κατσάδιαζε. Διευκρινίζω ότι η συζήτηση ήταν καθαρά θεωρητική (ακαδημαϊκή) αφού ούτως ή άλλως τότε δεν κάναμε σεξ, απλώς “ίχνη ζητούσαμε και όχι τον λέοντα”!

 

Για να μην τυχόν και αμαρτήσω (ο μη γένοιτο!) ο φίλος μου, με πολλή αγάπη και φροντίδα θα έλεγα,  μου πρότεινε να σκεπάζομαι τα βράδυα που κοιμόμουν με περισσότερα ρούχα, κουβέρτες, παπλώματα κλπ! Η ζέστη κατά τα λεγόμενα του θα  προκαλούσε ...σεξουαλική ανακούφιση! Αυτά είχε μάθει στο κατηχητικό! Έλα όμως που τότε  δεν είχαμε πολλά ρούχα να σκεπαστούμε και αντί να ζεσταθούμε κρυώναμε! Τελικώς όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στην “χειρομαντεία” και στο “εργόχειρο”!

 

Στο χωριό που γεννήθηκα και μεγάλωσα ο γάμος συναπτόταν μετά από σκληρή συναλλαγή (παζάρι) με ρήτρα δολαρίου! Και γι’ αυτόν τον λόγο (οικονομικό) σύμφωνα με αξιόπιστη έρευνα παρέμενε σταθερός. Ύστερα ήλθε ο έρωτας και τα έκανε μαντάρα! Όσοι αγάπησαν πραγματικά απογοητεύτηκαν ή ξενιτεύτηκαν. “Σ’ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί και οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια  διαδρομή”, έχω ακούσει να τραγουδούν με νόημα.

 

Οι επαφές για να “κάτσει” το  συμπεθέρι ξεκινούσαν μετά τη δραστήρια  και ουσιαστική μεσολάβηση της προξενήτρας η οποία δεν ανήκε σε επαγγελματικό σωματείο και δεν έδινε αποδείξεις! Με το αζημίωτο  έφερνε σε επαφή τις οικογένειες του υποψήφιου γαμπρού και της τυχερής  νύφης. Ας μην ξεχνάμε ότι τις κοπέλες τις αποκαλούσαν τότε βαρύθυμα  “γραμμάτια” (υποχρέωση - βάρος) ένεκα επαχθούς αιτίας, της προίκας.

 

Συνήθως χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των “συμβαλλομένων” οριζόταν συνάντηση σε συγγενικό σπίτι, κοινής αποδοχής, διάβαζε “ουδέτερο γήπεδο”.

 

Εκεί μετέβαιναν εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποι των ενδιαφερομένων οικογενειών, συνήθως οι γονείς και οι θείοι των “παιδιών”. Κατά την προσέλευση (ένδυμα περιπάτου) προσφέρονταν καφές, ούζο ή κονιάκ για τους άνδρες και λουκούμι ή γλυκό κουταλιού για τις γυναίκες.

 

Το παζάρι άρχιζε υπό το φως της λάμπας πετρελαίου με το θολό γιαλί που για να μη σπάει του κρέμαγαν μία φουρκέτα. Επιθυμία  όλων ήταν ν’ ανοίξουν ανοδικά τα χρηματιστήρια τη Ασίας! Τύφλα νάχουν τα δομημένα ομόλογα και οι χρηματιστές! Για τυχόν διαφορές κατά την αποτίμηση των προικώων περιουσιακών στοιχείων, οι  ενδιαφερόμενοι προσέφευγαν σε ντόπιους εμπειρικούς εκτιμητές, αμφίβολης όμως αξιοπιστίας.

 

Οι διαπραγματεύσεις δεν είχαν πάντα αίσιον πέρας. Έχει μείνει ιστορική η φράση που “πέταξε”, αποχωρώντας από τη συνάντηση, ο πατέρας του υποψήφιου γαμπρού, “σαράντα χιλιάδες δραχμές (τότε η δραχμή ήταν σκληρό νόμισμα) και στο μαντήλι ή  καληνύχτα”. Αγάπη χωρίς πείσματα δεν έχει νοστιμάδα! “Η κοινή γνώμη” και τα “ΜΜΕ” (κουτσομπόλες) της εποχής δεν περίμεναν να βγει λευκός καπνός, τους αρκούσαν οι ομοβροντίες που έπεφταν, όταν οι συμβαλλόμενοι τελικώς έδιναν τα χέρια (διάβαζε “δικαιοπρακτική σύμπτωση βουλήσεων”).

 

Το ξεφανερώσανε το συμπεθέρι  του... και της..., λέγανε στη ρούγα και στα καφενεία και τα κουτσομπολιά έδιναν και έπαιρναν. Μόνιμη απορία το ύψος της προίκας. Πήρε η νύφη πανωπροίκι; Της έδωσε και το μουλάρι; Τα πήρε όλα, δεν άφησε τίποτα για την αδελφή της... η ρουφιάνα! Η υπεροχή του οικονομικού σκοπού του γάμου είναι εμφανής και θεμελιώδης ...

 

Όταν ο υποψήφιος  γαμπρός ζούσε σε  άλλο χωριό, ήταν πολύ πιθανό να  μην τον γνώριζε η μέλλουσα νύμφη. Της προξένευαν δηλαδή έναν άγνωστο. Μιλάμε για ad hoc περίπτωση “γουρούνι στο σακί”. Το face book και το e - mail βρέθηκαν λίγο αργότερα! Οι γάμοι ετεροδημοτών ήταν αδύνατο να περιμένουν, πίεζε o “έρωτας” μεταξύ αγνώστων! Tα Reality Show καθυστέρησαν κατά τι! Έρωτα ανίκητε στη μάχη ...που αφήνεις άδειο το στομάχι !

 

Η αδελφή του πατέρα μου, κατα κόσμον θεία μου, πήρε άντρα από το διπλανό χωριό τον οποίο δεν έτυχε να γνωρίζει...  Πήγε ο αδελφός της με εξουσιοδότηση από τη μάνα του, με θεωρημένο το γνήσιο! (ο πατέρας της ήταν μετανάστης στις ΗΠΑ,) και την “έκλεισε τη δουλειά”. Τόσες ρίζες ελιές, τόσες οκάδες λάδι, ένα μουλάρι και τόσους πήχεις κάμποτο... για απέθαντα βρακιά και σώβρακα! Τότε κατάθεση υπό προθεσμία με κυμαινόμενο επιτόκιο ήταν ένα γεμάτο πιθάρι λάδι “μηδέν οξύτητας, φετινής εσοδείας”!

 

Όταν πλησιαζαν στο σπίτι της νύμφης, ο γαμπρός και το συμπεθερολόι, άλλοι πεζοί άλλοι επί όνων και ημιόνων στα καπούλια των οποίων τοποθετούσαν φανταχτερά σκεπάσματα, η θειά μου είπε στις φίλες της που την εμπόδιζαν καθώς παρακολουθούσαν και αυτές  από τα παράθυρα του σπιτιού τη γαμήλια πομπή, ... “για φέγατε μωρές να  δω ποιός είναι”, εννοούσε τον γαμπρό βέβαια, με τον οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, έζησε “ανώδυνα και ειρηνικά και με καλήν απολογία” μέχρι τον θάνατό της .

 

Πειράζει που της βγήκε λίγο ιεχωβάς και άλλο λίγο “κουφάλογο” (πραγματικά ελαττώματα). “Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου”.

 

Ωστόσο η αδίστακτη θεία μου κατάφερε να κατοχυρώσει πλήρως τα δικαιώματά της όπως π.χ. να πηγαίνει κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, να διατηρεί εικόνες σε επιλεγμένα σημεία του σπιτιού, εκτός από την κουζίνα! Ακόμη μαχητική καθώς ήταν επέβαλλε στον αντίχριστο σύζυγό της, όπως τον έλεγε “χαϊδευτικά” εκμεταλλευόμενη την κουφαμάρα του, να μελετά τας γραφάς (τα περιοδικά Σκοπιά και Ξύπνα) και να περιμένει τον Αρμαγεδδώνα που θα ερχόταν με το πλοίο της γραμμής, σε προκαθορισμένο χώρο και χρόνο (ας πούμε στον ξενώνα του σπιτιού)! Η οξύνοια αυτών των ανθρώπων (ιεχωβάδων) είναι εκπληκτική. Πάντα τούς “θαύμαζα” για την ευήθειά τους και ας μη μπορούσα να τους καταλάβω. Πως να τους καταλάβω άλλωστε, αφού μιλούν από τα γεννοφάσκια τους άπταιστα τη γλώσσα των ψαριών.

 

Επίσης του είχε απαγορεύσει ρητά τον προσηλυτισμό!  Είναι γνωστό ότι ο προσηλυτισμός για τους ιεχωβάδες είναι όπως η ηρωίνη για τους ναρκομανείς! (Εξ άλλου, έχει η ζωή νόημα χωρίς πρωινό ολόφρεσκο “Ριζοσπάστη” με την ακατάσχετη “λαολειχία” του;).

 

Σημειωτέον ότι ήταν τόσο τυφλωμένος, που ήταν ικανός να διαβάζει τον λόγο του Ιεχωβά ακόμη και σε περαστικούς. Μιλάμε για αρμονικό, πετυχημένο γάμο, εκείνη μίλαγε, αυτός δεν την άκουγε (παθολογικό αίτιο) γιατί άκουγε μόνο τη φωνή του  Ιεχωβά (θρησκευτικό αίτιο, άλλως φανατίλα) και ζήσαμε εμείς καλά ...

 

Τότε δεν υπήρχαν διαζύγια και κανείς δεν μιλούσε για εγκατάλειψη της  συζυγικής στέγης... “Το πουκάμισο μακρύ - κοντό θα το λιώσεις”, λέγανε οι μουλάδες της εποχής, ερμηνεύοντας και τηρώντας αυστηρά τις παραδόσεις. Με τη λέξη “πουκάμισο” εννοούσαν τον άνδρα ή τη γυναίκα φυσικά, ανάλογα με το ποιός θα έβγαινε μπόσικος (ελαττωματικός) με τα κριτήρια της εποχής.

 

Μοναδική περίπτωση αναστροφής πωλήσεως και επιστροφής του πράγματος (νύμφης), λόγω πραγματικού ελαττώματος, αφορούσε τη γυναίκα στην περίπτωση που αποδεικνύονταν ότι δεν ήταν παρθένα, ήταν δηλαδή “πειραγμένη” (εθιμικό δίκαιο).

 

Περίπτωση ανίκανου άνδρα δεν έχει αναφερθεί. Τούτο μας έλειπε ! Για μια υπόληψη ζούμε!

 

Την πραγματογνωμοσύνη τη διενεργούσε η πεθερά της νύφης που “συνέτασσε και τη σχετική έκθεση”. Συγκεκριμένα την επόμενη μέρα της πρώτης νύκτας του γάμου, μετά την έγερση του ζευγαριού, η πεθερά (μάνα του γαμπρού) εισερχόταν επισήμως κατά τα ειωθότα στην παστάδα και εθιμικώς εξέταζε ενδελεχώς το άσπρο σεντόνι του νυφικού κρεβατιού. Σκοπός της εξέτασης ήταν η διακρίβωση της τιμής της νύφης που έπρεπε να αποτυπωθεί ανάγλυφα με αίμα στο λευκό σεντόνι, μετά τη νόμιμη ρήξη του παρθενικού υμένα της απο τον αφέντη της και κύρη της. Και “ως αμνός άμωμος επί σφαγήν ήχθης”! Τι δηλαδή, θα άφηνε το γιόκα της, τον κανακάρη της, απροστάτευτο, στο έλεος του Θεού, να πάρει καμιά καραπουτάνα ! Τι αξία έχει η ζωή χωρίς καθαρό κούτελο;

 

Σύμφωνα με τον τότε άγραφο κώδικα πολιτικής δικονομίας, η νύφη απαγορευόταν να προβάλλει ενστάσεις ή να διορίσει τεχνικό σύμβουλο.

 

Σε περίπτωση τυχόν διαφωνίας το σεντόνι αποτελούσε σχετικό της δικογραφίας. Υπάρχουν υποθέσεις που πήγαν αρχείο γιατί δεν αποδείχθηκε (πιθανολογήθηκε) ότι το επίδικο σεντόνι  κοκκίνισε με αίμα σφαγμένου κόκορα, όπως αναληθώς ισχυρίστηκε η μέγαιρα μάνα του γαμπρού !

 

Με την εξέλιξη της χειρουργικής, γλύτωσαν τα κοκόρια και φθάσαμε στην παρθενορραφή και ζήσαμε εμείς καλά και οι παρθένες της Σομαλίας καλύτερα !

 

Σήμερα παρατηρείται μια “ανεπαίσθητη” διαφοροποίηση από τότε. Όσες περισσότερες σχέσεις αναφέρει στο βιογραφικό της η κατά τα άλλα πολύφερνη πλην “πειραγμένη” νύφη, τόσο πεπειραμένη και κατάλληλη θεωρείται για γάμο! Προς διευκόλυνση των συναλλαγών έχει καθιερωθεί  και η λέξη “μυξοπαρθένα” για να χαραρακτηρίσει την ανέραστη, την καθυστερημένη σεξουαλικά γυναίκα, την εν δυνάμει γεροντοκόρη, επί το ηπιώτερον μεγαλοκοπέλα. Έχουμε δηλαδή περίπτωση ολικής ανατροπής.

 

Η παρθενία από έπαινος έγινε ψόγος. Είδες ο φεμινισμός, μεγαλεία πράματα! Από την άλλη αναρωτιέμαι  ακόμη και σήμερα, δεν είναι πολύ βάρβαρο πράγμα να σφάζεις ένα αθώο πουλί (κόκορας) για να σωθεί ένας γάμος;

 

Τα γαμήλια γλέντια ήταν μοναδικά, ανεπανάληπτα. Ο γάμος ήταν σοβαρό κοινωνικό γεγονός και συμμετείχε σε αυτόν σχεδόν όλο το χωριό, αφού λίγο - πολύ ήταν όλοι μεταξύ τους  συγγενείς.

 

Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου τα τραγούδια που λέγανε οι γυναίκες που συνόδευαν τη νύφη, “νεραντζούλα φουντωμένη που ναι τ’ άνθη σου”. “Να πάρουμε τη δασκάλα να την πάμε στα νησιά”. “Δυο ήλιοι δυο φεγγάρια βγήκανε σήμερα, το να στο πρόσωπό σου τ’ άλλο στα σύννεφα” ... και άλλα πολλά καθώς η νύφη προσέγγιζε  προς το εκούσιο πάθος δηλαδή την κοινωνική της ολοκλήρωση. Δεν θα λεγόταν πλέον Μαρία, Άννα, Σοφία, αλλά    Γιώργαινα, Κώσταινα, Μήτσαινα και όλη η χαρά δική της και των αλλονώνε  τίποτα !

 

Μεγαλώνοντας πλήροφορήθηκα από “έγκυρη πηγή” ότι υπήρχαν γάμοι που γινόταν απο ερώτα και άρχισα να υποψιάζομαι, να ψάχνω και να διαβάζω. Στην ελληνική και ξένη λογοτεχνία  βρήκα ιστορίες αγάπης που με συγκλόνισαν. Πολύ αργότερα τις ερωτικές αυτές ιστορίες τις παρακολούθησα διασκευασμένες για τον κινηματογράφο.

 

Στην πράξη δυσκολεύτηκα να βρω συγκριτικά στοιχεία. Πρέπει να ομολογήσω ότι γνώρισα ζευγάρια που μου έλεγαν πως παντρεύτηκαν από έρωτα. Στην πορεία όμως διαπιστώσανε ότι ο έρωτας κάηκε και εξατμίστηκε μεταξύ λαϊκής αγοράς, σούπερ μάρκετ, καθαρού σπιτιού και εθιμοτυπικών επισκέψεων στους απανταχού θείους και λοιπούς συγγενείς.

 

Φθοροποιό ρόλο έπαιξαν και τα τραπέζια με προσκεκλημένους τους γεννήτορες, οι οποίοι σημειωτέον αντί να γνωριστούνε καλλίτερα,  παρατηρούσαν, σχολίαζαν και αξιολογούσαν τα πάντα, λες και οι νεόνυμφοι είχαν υποβάλλει αίτηση για να πάρουν επιδότηση από την ΕΟΚ.

 

Εάν παρ’ ελπίδα ο έρωτας άντεχε τις πρώτες δοκιμασίες, ακολουθούσαν άλλα τεστ αντοχής (test drive) όπως π.χ. το κλάμα του μωρού τη νύχτα  που σταματούσε εάν το έπλενες και του άλλαζες πάνα - βρακάκι. Η τοποθέτηση της πάνας απαιτούσε προσοχή. Έχουν αναφερθεί περιστατικά που ο αγουροξυπνημένος γονιός τοποθετούσε την πάνα στο πρόσωπο του μωρού. Το κλάμα σταματούσε αμέσως, παρά τον αυξημένο κίνδυνο πνιγμού! 

 

Το καμένο “σπιτικό” φαγητό δεν προκαλεί πάντα ακραία καιρικά φαινόμενα στον γάμο. Εκτός από τη σωτήρια σαλάτα υπάρχουν  και τα “πρόχειρα” αυγά, τα σουβλατζίδικα και οι πιτσαρίες που χρόνια τώρα επιτελούν σπουδαίο κοινωνικό έργο και έχουν σώσει πολλούς γάμους, αφού κατά τα γνωστά ο έρωτας  περνά από το στομάχι, είτε τρως  πίτσα είτε τρως  σουβλάκι! Υπάρχει άφθονη σχετική βιβλιογραφία ! 

 

Έχει αποδειχθεί πειραματικά ότι ο γάμος δεν χαλάει στην κουζίνα. Ο τελικός δίνεται στο κρεβάτι χωρίς διαιτητή και θεατές! Σημασία έχει να παίξει κανείς τη μπάλα που ξέρει, υπολογίζοντας σοβαρά τον αντίπαλο! Δεν προβλέπεται επαναληπτικός αγώνας!

 

Οι δύο πεθερές λειτουργούν ως οιονεί διαιτησία. Δικάζουν σε πρώτο και τελευταίο βαθμό “αντικειμενικά” και ανάλογα με το κακώς εννοούμενο συμφέρον των παιδιών τους, τις όποιες διαφορές προκύψουν κατά τη διάρκεια  τις βάρδιας τους. Κατά πάγια νομολογία  η αγάπη αργεί νάρθει και ο γάμος δοκιμάζεται καθημερινά και πεθαίνει από ακατάσχετη  εσωτερική αιμορραγία που προκαλείται από εγωιστικές συγκρούσεις και την υποτίμηση της λεπτομέρειας, κάτω από τη βαριά  σκιά που βγάζει το  τέρας της συνήθειας  που τρώει τα πάντα ως σύγχρονος Μινώταυρος. Ας δούμε όμως λίγο και τη σοβαρή πλευρά του θέματος.

 

Είναι γεγονός ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά από τότε και ο θεσμός του γάμου έχει υποστεί πολλαπλά κατάγματα. Αναφέρω ενδεικτικά την αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών και την αναγνώριση  του γάμου μεταξύ προσώπων του αυτού φύλου που ισχύει σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Μου είναι δύσκολο έως αδύνατο να φαντασθώ δύο ομοφυλόφυλους να παρουσιάζονταν τότε που ζούσα στο χωριό στον προέδρο του χωριού και να του ζητούσαν ...να έλθουν εις γάμου κοινωνία! Φίδι που τους έφαγε!

 

Το πιθανότερο και επιεικέστερο σενάριο θα ήταν ότι η συντεταγμένη εξουσία (πρόεδρος, παπάς και αγροφύλακας) με συνοπτικές  διαδικασίες, θα τους κρέμαγε στον πλάτανο της πλατείας για παραδειγματισμό. Η απέλαση και η στείρωση των συγγενών τους ως παρεπομένη ποινή όχι μόνο δεν μπορεί να αποκλειστεί, αντίθετα  θα ήταν ευρύτατα αποδεκτή από τη συντριπτική  πλειοψηφία των κατοίκων του χωριού. Σταύρωσον αυτούς.

 

Από πλευράς Εκκλησίας θα ετελούντο λιτανείες και ευχέλαια και στα τέσσερα σημεία του χωριού και δη προς τις κατευθύνσεις που δείχνουν τα τέσσερα άκρα του Τιμίου Σταυρού. Ο Θεός ας μας λυπηθεί και ας μας σώσει από το κακό (κουσούρι) που μας βρήκε, θα έψαλε με σπαραγμό ο συντετριμένος ιερέας και θα επαναλάμβανε εις επήκοον όλων   “απεταξάμην τον σατανά τον τρισκατάρατο”! Τι κακό είναι αυτό που μας βρήκε! Τι καλά που είμαστε. Τι αμαρτία κάναμε; Και δος του δεήσεις πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σύμφωνα με το επίσημο συνταγολόγιο που είχαν  προβλέψει και συντάξει οι άγιοι πατέρες που έπαιζαν στα δάκτυλα το θέμα, με σκοπό  να αποστρακισθεί το βδέλυγμα. Όχι παίζουμε… Σε πείσμα όλων των αφορισμών, των ποιμαντορικών κανόνων και των αναθεμάτων βρισκόμαστε πολύ κοντά στην Τήλο. Καλό ταξίδι και βίον ανθόσπαρτον! Η διαρκής Ιερά Σύνοδος πρώτη τον λίθο βαλέτω...

 

Ας μη ξεχνάμε ότι και οι Χριστιανοί ως καταδιωκόμενοι άρχισαν την καριέρα τους και αφού εξαφάνισαν τους Εθνικούς - Ειδωλολάτρες  και μαζί τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό μας οδήγησαν στον Μεσαίωνα. Και φθάσαμε στον Γκαλιλέο Γκαλιλέι ο οποίος ποτέ δεν τόλμησε να πει τη φράση που του αποδίδουν “και όμως κινείται”, γιατί τον κατάπιαν τα θηρία της κατά τα άλλα συμπαθούς πλην αιμοσταγούς “Ιερής Εξέτασης”  που όταν ψιλόβρεχε, άναβε κάπου - κάπου και καμιά φωτιά (πυρά) απλώς για να ζεστάνει τα χέρια της ! Θου Κύριε φυλακή τω στοματί μου…

 

 

(συνεχίζεται)

 

 

Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο μου έδωσαν τα ερωτήματα μιας φίλης.

 

Φώτης Ανδρέου 

 

Your rating: None Average: 5 (11 votes)