Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2018


Συμβούλιο χαρίτων

 
Ώρα 12:00 μιας χλωμής, συνηθισμένης μέρας του Οκτώβρη του 2011, βρέθηκα στα έμπεδα της Πρώην Σχολής Ευελπίδων, με την ιδιότητα του υπερασπιστή κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος είχε υπεξαιρέσει ένα μεγάλο ποσό από το Ελληνικό Δημόσιο. Το σημαντικό αυτό ποσό το “επένδυσε“ μέχρι δεκάρας στο πάθος του, τον τζόγο. Μιλάμε για πλήρη ανατροπή του αξιώματος δούλεψε να ζεις και κλέψε νάχεις !
 
Στο υπόγειο του κτιρίου 9 μεταφέρονται συνήθως οι κρατούμενοι και περιμένουν να τους καλέσουν οι δικαστές για να ....γνωριστούνε καλύτερα! Για να φτάσεις εκεί, κατεβαίνεις μία σκάλα και βρίσκεσαι μπροστά σε μία πράσινη σιδερένια πόρτα. Χτυπάς και σου ανοίγουν οι καλοθρεμμένοι φύλακες με τις μπλε στολές της υπηρεσίας, ικανοί για όλα, από απλό μώλωπα μέχρι ολική αναπηρία! Γνωρίζουν όσα χρειάζεται για να εκτελούν εντολές, μέχρι ανθρώπους. Περιφέρονταν άσκοπα στο στενό υπόγειο. Άλλοι καυγάδιζαν με κάτι τυρόπιττες, άλλοι μιλούσαν για ποδόσφαιρο ή γκόμενες. Όλα καλά. Φαίνονταν ευχαριστημένοι που έπαιζαν με τους κρατούμενους τη γάτα με το ποντίκι!
 
Ένας από τους φύλακες με οδήγησε μπροστά σε μιαν άλλη πράσινη σιδερένια πόρτα (κρατητήριο), όπου στο ύψος του κεφαλιού μου είχε ένα άνοιγμα με κάγκελα 30Χ30 εκ. Από το άνοιγμα αυτό με άφησαν να μιλήσω με τον κατηγορούμενο. Φρονώ ότι αν άνοιγαν την πόρτα, δεν υπήρχε φόβος να δραπετεύσει. Θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε σαν άνθρωποι και να μην έχω δηλαδή την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε ζωολογικό κήπο. Μέσα από το κάδρο της πράσινης πόρτας έβλεπα το πρόσωπο του κατηγορουμένου, αποστεωμένο, θλιμμένο, χαμένο. Μιλήσαμε για λίγο, μιας και είχε ομολογήσει την πράξη του. Φαινόταν ήρεμος και ψύχραιμος. Έχοντας αναλάβει πλήρως τις ευθύνες του, βάδιζε σιωπηλά προς το εκούσιο πάθος, την τιμωρία. Έφυγα από το υπόγειο κακόκεφος και σκεφτικός και πήγα να περιμένω στο κτίριο 9. Εκεί που θα συνεδρίαζε το περίφημο Συμβούλιο, για να κρίνει την παράταση ή μη της προφυλάκισης του κατηγορούμενου (τώρα λέγεται σοσιαλιστικά “προσωρινή κράτηση”).
 
Ο κρατούμενος οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος στον πρώτο όροφο του κτιρίου 9 και περίμενε να τον καλέσουν να εμφανισθεί ενώπιον των αντιπροσώπων του Νόμου. Στο γραφείο αυτό είχα μπει, πριν οδηγηθεί σ’ αυτό ο κατηγορούμενος. Υπήρχαν δύο γραφεία έπιπλα και τρεις μεγάλες δερμάτινες, άνετες πολυθρόνες. Σαν αυτές που μπροστά τους φωτογραφίζονται οι αρχηγοί κρατών, όταν ανταλλάσσουν κωμικές χειραψίες και χαμογελάνε ηλίθια για τις ανάγκες του φακού. Στο ένα γραφείο αριστερά  καθόταν η γραμματέας και στο άλλο η κυρία Πρόεδρος. Η γραμματέας λες και είχε κατέβει από κάποιο βυζαντινό εικόνισμα. Η κα Πρόεδρος, με τον αέρα και το μέικ απ της εξουσίας, φορούσε μια φούστα κλαρωτή, χωρίς γαρύφαλλο στ’ αυτί, τελείως ακατάλληλη για την περίσταση. Η κυρία Πρόεδρος, κοιτάζοντάς με ασκαρδαμυκτί, με πληροφόρησε “επισήμως” ότι το συμβούλιο θα συνεδρίαζε σε λίγο. Βγήκα αναγκαστικά έξω και περίμενα την ώρα της κρίσεως. Σημειωτέον ότι η παράταση της προφυλάκισης ήταν δεδομένη. Ανεξάρτητα αν ο Νόμος λέει ότι η βαρύτητα της πράξης δεν είναι προϋπόθεση της προφυλάκισης.
 
Όταν οδηγήθηκε μέσα σ’ αυτό το γραφείο ο κρατούμενος, τον ακολούθησα με την πεποίθηση ότι δεν θα ήμουν και τόσο απαραίτητος. Αμέσως διαπίστωσα ότι είχαν ήδη φτάσει εκεί άλλες τρεις κυρίες οι οποίες, στην κυριολεξία, είχαν “ξαπλώσει” στις άνετες πολυθρόνες που περιέγραψα. Δεξιά καθόταν στο γραφείο της η κυρία Πρόεδρος. Οι άλλες τρεις κυρίες με άψογες κομμώσεις και συνολάκια μαζικής κακόγουστης παραγωγής, επίσης ακατάλληλα για την περίσταση. Νόμιζες πως βρίσκονται σε χώρο αναψυχής (μπαρ, καφετέρια) και περίμεναν από στιγμή σε στιγμή να μπει το γκαρσόνι με τα ποτά. Μεταξύ των τριών γυναικών πρέπει να βρισκόταν και η εκπρόσωπος του Δημοσίου, ο δημόσιος κατήγορος που λέμε. Δεν μπόρεσα να την εντοπίσω γιατί δεν μίλησε καθόλου, προφανώς για να μην προδοθεί, λες και βρισκόταν σε μυστική αποστολή!
 
Η κυρία Πρόεδρος με άφησε, πιστεύω επίτηδες, να περιμένω όρθιος όση ώρα εξέταζε τον κατηγορούμενο. Είχε πλήρη επίγνωση ότι ασκούσε εξουσία στον κατηγορούμενο, στη γραμματέα, σε μένα, στους αστυνομικούς που περίμεναν απέξω και, γενικά, σε ότι εκινείτο! ‘Έπρεπε να παραμείνω όρθιος για να απολαύσω καλλίτερα τον μοναδικό τρόπο απονομής δικαιοσύνης που από μακριά, ίσως, και να θύμιζε επίδειξη μόδας! Έπρεπε να παραμείνω όρθιος για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα! Εκείνη βλέπεις είχε τελειώσει τη Νομική Σχολή και είχε πετύχει στις εξετάσεις της Σχολής Δικαστών. Πικρή διαπίστωση: Σε καμμία από τις δυο σχολές δεν είχε μάθει τρόπους. Τρόπους θα μάθαινε και θα αποκτούσε ζωτικές εμπειρίες, αν έβγαινε μάχιμη στην πιάτσα. Εκεί θα μάθαινε πόσα αχλάδια βάζει ο σάκος. Έλα όμως που είναι βαριά η καλογερική και η εξουσία αγαθό που δεν χορταίνεται! Άσε που δημόσιος υπάλληλος, και μάλιστα δικαστικός, ήταν, προ τρόικας, λίρα Αγγλίας. Ένα απλό παράδειγμα: Ποιος εργαζόμενος αποφασίζει ο ΙΔΙΟΣ για το ύψος των αποδοχών του; Μόνο οι δικαστικοί ανέχονται τέτοιο ρεζιλίκι, το οποίο ξεχνούν όταν πάρουν τα αναδρομικά. Τώρα που τους χαλάει τη ρώτα η βδελυρή τρόικα, αποφάσισαν να κάνουν την απεργία της πιζάμας. Θα κατεβαίνουν από την έδρα νωρίς και δεν θα δουλεύουν στο σπίτι. Επισημαίνω ότι αυτό δεν ισχύει για όλους τους Δικαστές. Μακάρι να τα καταφέρουν και να βρουν χρόνο να βγουν καμιά βόλτα στις λαϊκές αγορές, έτσι ώστε να διαπιστώσουν πως ο περισσότερος κόσμος πάει εκεί όταν τελειώνει η λαϊκή για να μαζέψει ότι πετάνε οι παραγωγοί. Ίσως, να παραδειγματιστούν στην επιμέτρηση των εξοντωτικών ποινών και να σταματήσουν να πιστεύουν πως τα ευρώ είναι στραγαλοσταφίδες! Ειρήσθω εν παρόδω, ότι δεν απεργούν όλοι οι Δικαστές. Όπως διάβασα σε άρθρο Αρεοπαγίτη, που δημοσιεύθηκε στη χθεσινή Ελευθεροτυπία, η απεργία των Δικαστών απαγορεύεται και είναι πειθαρχικό παράπτωμα. Ποιος θα τους τιμωρήσει όμως; Και ποιος θα τους δικάσει; Μήπως θα πρέπει η τρόικα, που ουσιαστικά κυβερνά τον τόπο, να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και να τους επιστρατεύσει; Ήρθανε τα πάνω – κάτω!
 
Από τις ερωτήσεις που υπέβαλε η κατά τα άλλα αξιότιμη κα Πρόεδρος έμοιαζε νάναι μακριά νυχτωμένη. Αλλού ντ’ αλλού! Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος, μετρίου αναστήματος, λιπόσαρκος στην ηλικία των 70 ετών, με κλονισμένη υγεία, απαντούσε στην κυρία Πρόεδρο με θάρρος και παρρησία, σεμνά και ταπεινά, χωρίς να ζητά επιείκεια. Παραδέχτηκε δηλαδή ότι πράγματι είχε υπεξαιρέσει ένα μεγάλο ποσό κι ότι το είχε κατασπαταλήσει για την ικανοποίηση του πάθους του. Αυτό βέβαια δεν αρέσει στον δικαστή. Του στερεί την αναγνώριση που αποτελεί την πηγή της ευζωίας του. Είπαμε, ο μισθός ήταν καλός μέχρι σήμερα και τα επιδόματα και τα αναδρομικά όχι ευκαταφρόνητα.
 
Ήταν αδύνατον για την αξιότιμη κυρία Πρόεδρο να αντιληφθεί τι ακριβώς είχε συμβεί και πώς μπορούσε αυτός ο πελιδνός, αποστεωμένος άνθρωπος να στέκεται μπροστά της χωρίς φόβο. Δεν μπορούσε να καταλάβει η αξιότιμη κα Πρόεδρος πώς αυτός ο ασήμαντος άνθρωπος, παραβιάζοντας ανοικτές πόρτες, ασέλγησε κατ’ επανάληψη και παρά φύση σε βάρος του ανύπαρκτου Ελληνικού Δημοσίου. Της ήταν αδιανόητο να παραδεχθεί πώς ο γαλαντόμος, μέχρι πρότινος, εργοδότης της ήταν απλώς ένα ξέφραγο αμπέλι, του τύπου μπάτε σκύλοι αλέστε, κάτι για το οποίο πιστεύω ότι μερίδιο ευθύνης έφερε η ίδια και οι συνάδελφοί της. Θεωρούσε επιεικώς ανεπίτρεπτο το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος πρωτοτύπησε και δεν αντέγραψε τους πολιτικούς και τα άλλα σαρκοφάγα λαμόγια που λυμαίνονται τον Δημόσιο Βίο. Δεν τους αντέγραψε και δεν φυγάδευσε ένα τόσο μεγάλο ποσό στο εξωτερικό. Πώς είναι δυνατόν; Ακόμα, έδειχνε εμφανή αδυναμία να προσεγγίσει την έννοια του “πάθους”. Το ίδιο δεν κάνει όταν δικάζει και καταδικάζει εξαρτημένα άτομα – ναρκομανείς και τους στέλνει στη φυλακή για να θεραπευτούν; [Νομικά Επίλεκτα: “Οι τοξικομανείς δεν αναγνωρίζεται πως είναι άρρωστοι”]. Μήπως έχει δει ποτέ πρεζόνι να σφαδάζει κάτω στο τσιμέντο για τη δόση του;
 
Έχει αντικρύσει ποτέ της πεθαμένο ναρκομανή; Μακάρι να γνώριζε πόσο αξίζει η ζωή για τους ανθρώπους αυτούς. Αν γνώριζε, δεν θα με άφηνε να στέκομαι όρθιος, λίγο πριν τη συνταξιοδότησή μου, και να παρακολουθώ τις τέσσερεις αυτές “χάριτες” που, χωρίς να έχουν την ελάχιστη αίσθηση μέτρου και γούστου, καμάρωναν ως λειτουργοί μιας φυματικής δικαιοσύνης, κατά παράδοσης τυφλής, που ίσως να είναι τυφλή για να μην τις βλέπει.
 
Έχω κουραστεί να τονίζω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Δυστυχώς, όμως, δεν επαρκούν, δεν σώζουν την παρτίδα. Η Κοινή Γνώμη πιστεύει ότι οι σημερινοί δικαστές, στην πλειοψηφία τους, δεν θα τολμούσαν να πουν καλημέρα στον Τερτσέτη και τον Πολυζωίδη, αν τους συναντούσαν σε μια φανταστική διαδρομή. Ίσως, και να άλλαζαν δρόμο...
 
 Όσες φορές τα βάζω με τα κακώς κείμενα, είναι γιατί κάτι με ενοχλεί. Οι τρεις “χάριτες” ήταν μια πρώτης τάξεως αφορμή. Αν μπορούσα να χρησιμοποιήσω βιντεοκάμερα και να τιτλοφορήσω τη λήψη “Πρόσκληση σε τσάι”, κανείς δεν θα έπαιρνε χαμπάρι ότι σ’ αυτή τη συνάντηση κρινόταν το κεφαλαιώδες δικαίωμα κάποιου να είναι ελεύθερος. Ακόμη μέχρι σήμερα, 15 μέρες μετά, δεν έχει εκδοθεί απόφαση. Ο κρατούμενος δεν αγωνιά, γιατί ξέρει τι τον περιμένει. Δεν βιάζεται. Έφταιξε και θα πληρώσει. Αυτό δηλώνει, πριν τη μεταμέλεια. Είναι σίγουρα παράδειγμα προς αποφυγή. Όπως επίσης παράδειγμα προς αποφυγή είναι και ο τρόπος απονομής δικαιοσύνης που περιέγραψα. Μπορεί να γίνει κάτι; Μπορεί το κράτος να διασφαλίσει την περιουσία του; Μπορεί ο Δικαστής να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων; Τι θα γίνει με την τρόικα που στην ουσία μας κυβερνά…
 
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τα ίδια θα γίνονταν, αν στη σύνθεση συμμετείχαν άντρες. Αυτοί έχουν λιγότερες δυνατότητες να δοκιμάζουν το γούστο μας με το ντύσιμό τους. Κοστούμι, γραβάτα και άγιος ο Θεός. Κατά τα άλλα τα ίδια και χειρότερα. Σε περίπτωση μικτής σύνθεσης, το μίγμα γίνεται εκρηκτικό και προτιμώ να μην το σχολιάσω...
 
Φώτης Ανδρέου
Your rating: None Average: 4.5 (15 votes)