Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου 2019


Αν το χρήμα ήταν χρήμα

Φανταστείτε πόσο λιγότερα προβλήματα θα είχαμε αν το χρήμα ήταν απλά μια μονάδα μετρήσεως, όπως είναι το λίτρο, το κιλό, το βολτ ή το βαττ, και τίποτε άλλο. Όταν λέμε ¨βάλε μου ένα λίτρο κρασί¨ η οικονομική (όπως και η γαστρονομική) αξία είναι στο κρασί και όχι στο λίτρο. Πίνουμε το κρασί και όχι το λίτρο. Έτσι, μπορούμε να εστιάσουμε στο κρασί από πλευράς εμπορικής, ποιοτικής κτλ. Το μόνο που θα μας ενδιέφερε σχετικά με το λίτρο είναι αν η μεζούρα που χρησιμοποιήσαμε είναι σωστή ή παραποιημένη.
Δυστυχώς, όταν λέμε ¨βάλε μου δέκα ευρώ πατάτες¨ δεν μιλάμε μόνον για πατάτες σαν αξία, αλλά και για τα ίδια τα δέκα ευρώ. Λες και μπορούμε να τηγανίσουμε και τα ευρώ... Κανονικά, σε έναν τέλειο κόσμο, η μόνη αξία του χρήματος θα έπρεπε να ήταν τα αγαθά που μπορεί κανείς να αγοράσει με αυτό και όχι το ίδιο το χρήμα. Όμως, σήμερα έχουμε προσδώσει στο ίδιο το χρήμα μια σχεδόν μεταφυσική αυτοτελή αξία που δεν έχουν οι υπόλοιπες μονάδες μετρήσεως.
 
Το ότι δόθηκε τέτοια αξία στο χρήμα έχει δώσει αφορμή σε πολλούς πονοκεφάλους:
 
  • Δημιουργούνται στρεβλώσεις στα οικονομικά μεγέθη με εργαλεία ή αποφάσεις γραφειοκρατικές, όπως είναι οι τεχνητές υποτιμήσεις, ενώ θα έπρεπε τα μέτρα να είναι καθαρά οικονομικά.
  • Οι διαρκείς μεταβολές στις ισοτιμίες των νομισμάτων προκαλούν αστάθεια και ανασφάλεια και στην αγορά και στις οικονομίες των κρατών.
  • Τέλος, το γεγονός ότι μπορεί κανείς να επενδύσει πλέον στο χρήμα σαν απόλυτη αξία, έχει δημιουργήσει τους σπεκουλαδόρους των νομισμάτων, ο παγκόσμιος τζίρος των οποίων είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από οποιαδήποτε άλλη βιομηχανία ή επιχειρηματική δραστηριότητα.
 
Το τελευταίο φαινόμενο μόνον σαν καθαρός παρασιτισμός μπορεί να χαρακτηριστεί. Διότι ακόμη και ένας οίκος ανοχής προσφέρει κάποια υπηρεσία, ενώ η πιο πλούσια τάξη ανθρώπων που γνωρίσαμε από καταβολής κόσμου τί προσφέρουν; Εκτός βέβαια αν τα προβλήματα που δημιουργούν σε ολόκληρους λαούς μπορούν να θεωρηθούν ¨υπηρεσίες¨.
 
Δεν είμαι βέβαιος αν οι σκέψεις μου αυτές στέκουν από πλευράς οικονομικής θεωρίας, την οποία δεν κατέχω. Απλά, προσπαθώ να σκεφτώ λογικά για να δω πού θα με βγάλει...
 
Πιστεύω, λοιπόν, πως ένας τρόπος για να μην υπάρχουν οι επικίνδυνοι αυτοί σπεκουλαδόροι των νομισμάτων θα ήταν να υπήρχε μόνον ένα νόμισμα σε όλον τον κόσμο, διότι είναι οι διαρκώς μεταβαλλόμενες ισοτιμίες που δίνουν την ευκαιρία για σπέκουλα. Βέβαια, το να υπάρχει μόνον ένα νόμισμα παντού είναι ουτοπικό προς το παρόν, όμως θα μπορούσαμε με τη βοήθεια κάποιου διεθνούς οργάνου να είχαμε αμετάβλητες ισοδυναμίες στα νομίσματα των διαφόρων χωρών. Να ξέρουν όλοι πως ένα ευρώ ισούται με πενήντα μπατήρια Ταϊλάνδης, ή είκοσι πέντε μπρρ Αιθιοπίας και αυτό να ισχύει εσαεί (μάλιστα, γιατί να μην ήταν οι ισοδυναμίες αυτές ένα προς ένα), οπότε δεν θα είχε κανένα νόημα να ¨αγοράζει¨ κανείς το Α ή Β νόμισμα μήπως κερδίσει αν ανέβει η αξία του. Ούτε και θα πέφτει ένα νόμισμα λόγω μαζικής επίθεσης σπεκουλαδόρων. Γενικά, δεν θα έχει κανένα νόημα η πώληση ή η αγορά χρήματος, αλλά μόνον η πώληση και η αγορά πραγματικών αγαθών και υπηρεσιών.
 
Αν αυτό γινόταν, τότε καταργείται αυτόματα μια καθαρά παρασιτική και επιζήμια μορφή καπιταλισμού. Τουλάχιστον, θα τους στρέφαμε προς άλλη κατεύθυνση: Προς τον χρυσό, προς τα ακίνητα, στα έργα τέχνης... Όχι πως και αυτό δεν θα ήταν προβληματικό, αλλά τουλάχιστον αυτά είναι αγαθά και όχι μονάδες μετρήσεως, και έτσι θα μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε το χρήμα όπως και τα μέτρα και σταθμά, χωρίς περιττούς πονοκεφάλους.
 

Γεράσιμος Φουρλάνος   (www.fourlanos.com)

Your rating: None Average: 4.7 (9 votes)