Κυριακή 9 Ιουλίου 2017


11. Σεξ αλά Χμερ (Καμπότζη)

 
Το “σεξ-αλά-Χμερ” είναι κάτι, που σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα έχει αναδείξει τη χώρα σε έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς για παιδεραστές (αλλά και άλλους ερωτιάρηδες, κάθε γούστου) από όλον τον κόσμο, με συναφή άνθηση του εμπορίουλευκής σαρκός, που σήμερα αποτελεί πια ένα αναπόσπαστο μέρος του διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος.
 
Οι κοινωνίες της Νοτιοανατολικής Ασίας, γενικά, είναι πολύ ανεκτικές και ρεαλιστικές σε σεξουαλικά ζητήματα. Δεν έχει φτάσει εκεί η χριστιανική ηθική, ιδίως ο προτεσταντικός πουριτανισμός, που θεωρεί ακόμη και τη σεξουαλική σκέψη ως μεγάλη αμαρτία, ερμηνεύοντας όσο πιο στενά γίνεται τη βιβλική ρήση “αν ο οφθαλμός σου σε σκανδαλίζει, έκβαλε αυτόν’.
 
Η σεξουαλική επαφή ενός ανηλίκου (εξαρτάται βέβαια και από το πόσο ανήλικος είναι αυτός ο “ανήλικος”, διότι άλλο η ηλικία των επτά ετών και άλλο των δεκαεπτά) με έναν ενήλικα θεωρείται στη χειρότερη περίπτωση σα να φας ένα φαγητό που δεν σου αρέσει. Απλούστατα, αλλάζεις τη δίαιτά σου σε πρώτη ευκαιρία, δεν το κάνεις όμως και μελόδραμα ούτε βέβαια χρειάζεται να πας στον ψυχίατρο. Στη “μικρομεσαία” περίπτωση, θεωρείται σαν ένας αρκετά δυσάρεστος τρόπος να κερδίσει κανείς χρήματα, αλλά τι να κάνουμε, η δουλειά είναι πάντοτε δυσάρεστη. Στην καλύτερη δε περίπτωση, θεωρείται πως ο νέος, ιδίως το αγόρι, μπορεί να ωφεληθεί πολλά πράγματα από τον ενήλικα, όπως προστασία, καθοδήγηση και, γιατί όχι, μύηση στον κόσμο του σεξ, διευκόλυνση του σεξουαλικού του ντεμπούτου. Ίσως αυτό το τελευταίο κάτι να θυμίζει και από τις συνήθειες των πάλαι ποτέ Ελλήνων, που έδωσαν λαβή στο να ονομαστεί διεθνώς η ομοφυλοφιλία Greekfriendship, αφού “κι ο Σωκράτης ο σοφός...”.
 
Υπάρχουν και άλλες παράμετροι που διευκολύνουν την παιδεραστία: Στον κόσμο της ετεροφυλοφιλίας, δε θεωρείται ατόπημα το να παντρευτείς μια παιδούλα, οπότε τι γάμος τι αόριστη προσδοκία γάμου, ακόμη και σαν πρόσχημα. Στη δε ομοφυλόφυλη παιδεραστία, κυρίως μεταξύ γηραλέων και τετράπαχων Δυτικών και μικρών αγοριών, υπάρχει γόνιμο έδαφος λόγω κάποιων αντιστοίχων γεροντοφιλικών τάσεων στην καμποτζιανή κοινωνία. Πράγματι, είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην Καμπότζη τα μικρά παιδιά να γυρίζουν ολόγυμνα, θεωρείται εντελώς νορμάλ και για αγόρια και για κορίτσια. Και βλέπεις λοιπόν κάθε τόσο ένα γυμνό αγοράκι ιδίως αλλά και κοριτσάκι καμια φορά, να κάθεται στα γόνατα του παπού του, ο οποίος του χαϊδεύει τα ...γεννητικά όργανα με τρόπο εντελώς αισθησιακό. Αυτό βέβαια γίνεται ανοιχτά και “αθώα”, φαίνεται όμως ότι το παιδάκι αρχίζει από τότε και ταυτίζει την ηδονή με τη στενή επαφή με γέρο. Τουλάχιστον συνηθίζει. Τουλάχιστον δεν αναπτύσσεται αποστροφή...
 
Σημειωτέον, ότι στενή σωματική επαφή είναι γενικά πολύ συχνή και μεταξύ ενηλίκων ανδρών ή γυναικών, όπου δυό φίλοι πιάνουν ο ένας τον κώλο του άλλου ή, καμμιά φορά, έτσι στα αστεία, και τα γεννητικά του όργανα, όπως εμείς χτυπάμε ο ένας τον ώμο του άλλου. Οι γυναίκες, βέβαια, ακόμη και στις ευρωπαϊκές χώρες διατήρησαν ανέκαθεν μεγάλη σωματική οικειότητα και διαχυτικότητα μεταξύ τους, πόσο μάλλον στην Καμπότζη.
 
Αν τώρα σε αυτές τις προδιαθέσεις και λοιπούς ευνοϊκούς όρους προσθέσετε και την υπέρμετρη, κατά τη γνώμη μου, αγάπη του Καμποτζιανού για το χρήμα καθώς επίσης και το ξεχαρβάλωμα του κράτους και του συστήματος αξιών, εύκολα αντιλαμβάνεστε γιατί η Καμπότζη σήμερα έχει γίνει ο παράδεισος των παιδεραστών.
 
Δεν είναι σκοπός μου εδώ να ηθικολογήσω, εξάλλου, μόνον οι θεοί ξέρουν ποια αντίληψη είναι σωστότερη, η δικιά μας, που βασίζεται στον Χριστιανισμό ή η δικιά τους, που βασίζεται στον ρεαλισμό. Θεωρώ, όμως, ότι η εικόνα του θέματος δεν θα ήταν πλήρης αν δεν κάναμε αναφορά και σε δυο άλλες πτυχές του: Πρώτον, τον ρόλο του οργανωμένου εγκλήματος. Δεύτερον, τις ανάποδες στροφές του φαινομένου, όπου καμιά φορά ο θύτης γίνεται θύμα, γιαυτό καλό είναι να το ξανασκεφτούν όσοι παιδεραστές τυχόν κάνουν σχέδια να μετακομίσουν στην Πνομ Πενχ...
 
Οι μαφίες σήμερα λυμαίνονται όλες τις αγορές που είναι έξω από την νομιμότητα. Υπάρχουν σήμερα φοβεροί νονοί στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας, η οποία, παρεμπιπτόντως, περιλαμβάνει και το χρυσό τρίγωνο διακίνησης των ναρκωτικών. Σχηματίζουν κλίκες, που εκμεταλεύονται και τη διακίνηση των ναρκωτικών και των όπλων και των λαθραίων τσιγάρων, αλλά και τη διακίνηση ανθρώπων. Θεωρείται σήμερα, ότι η διακίνηση λευκής σαρκός αποδίδει περισσότερα κέρδη και από αυτή την ηρωίνη ή την κοκαΐνη. Η λαθρεμπορία των ναρκωτικών αυτών αποδίδει γύρω στο 300% κέρδη. Το να στέλνεις όμως παιδάκια σε διάφορους προορισμούς, κυρίως στο εξωτερικό, είτε για πορνεία, είτε για δουλεία, είτε για λαθρομετανάστευση είτε και για οργανωμένη ζητιανιά (όπου ο πιο συχνός προορισμός είναι η Μπανγκόκ) μπορεί να αποδώσει και 900%. Καταλαβαίνετε τον πειρασμό, με τον οποίο ζουν οι καημένοι οι νονοί.
 
Πάντως πολλοί νεαροί στην Καμπότζη έχουν ανακαλύψει τώρα και ένα άλλο κόλπο: Ότι μπορούν να κερδίσουν άνετα τεράστια ποσά εκβιάζοντας έναν ξένο ότι θα κινήσουν ποινική δίωξη εναντίον του για σεξουαλική παρενόχληση ανηλίκου, εκτός βέβαια αν πέσει κάποιο γενναίο φιλοδώρημα μερικών χιλιάδων δολαρίων. Μια-δυο τέτοιες περιπτώσεις τον μήνα και φτιάχτηκες. Έχουν ήδη υπάρξει αρκετά θύματα, ιδίως μεταξύ ξένων που ζουν στην Καμπότζη και δουλεύουν σε διεθνείς οργανισμούς ή σαν καθηγητές και δάσκαλοι. Βέβαια, αν ασκείτο ποινική δίωξη εναντίον τους μάλλον δεν θα κατέληγε σε καταδίκη, δεδομένου ότι οι “αδικηθέντες” αυτοί κατά τα άλλα σεμνοί νέοι δεν θα ήταν σε θέση να καταθέσουν με τρόπο που να πείσει το δικαστήριο, ιδίως όταν λένε ψέματα, αλλά και έτσι να έχει το πράγμα θ’ αρκούσε ένα φιλοδώρημα στην αστυνομία, τον εισαγγελέα ή τον ανακριτή (ή και σε όλους αυτούς...) ώστε να σταματήσει η δίωξη και να θαυτεί ο φάκελος. Άσε δε που και να μπεις στη φυλακή εύκολα “δραπετεύεις”, αφού βέβαια πέσει κάποιο μπαξίσι στον διευθυντή της φυλακής, ο οποίος μπορεί, για παράδειγμα, να εγκρίνει άδεια για να πας στο νοσοκομείο διότι φτερνίστηκες, δίνει δε ταυτόχρονα και εντολή στον φύλακα που θα σε συνοδεύσει να κάνει και λίγο τα στραβά μάτια. Έτσι, στην πρώτη γωνία στρίβεις εσύ δεξιά, ας πούμε, ενώ ο φύλακας στρίβει “κατά λάθος” αριστερά και έτσι λύθηκε το πρόβλημα...
 
Επειδή, όμως, ο κατηγορούμενος στις περιπτώσεις αυτές δεν θέλει το σκάνδαλο, συνήθως πληρώνει τον τζερεμέ από την αρχή και έτσι ξεχνιέται το πράγμα. Αυτό γίνεται και με αγόρια και με κορίτσια, όπου συνήθως η κατηγορία συμπεριλαμβάνει και βιασμό. Αν όμως πληρώσεις ένα εκατομμύριο ριάλια (περί τα 250 Ευρώ) τότε ξεχνιέται το πράγμα. Είναι, δηλαδή, σαν να μας λέει η βιασθείσα: “Είστε ευπρόσδεκτοι να με βιάσετε πάλι, αρκεί να μου ξαναπληρώσετε ένα εκατομμύριο ριάλια”. Βέβαια, ο ομοφυλοφυλικός εκβιασμός αποδίδει πολύ μεγαλύτερα ποσά και έχει γίνει τώρα πια της μόδας. Πολλές φορές γίνεται και σε εντελώς ανύποπτα και αθώα άτομα, που δεν γνωρίζουν καν τον εκβιαστή.
 
Είναι πολύ πιθανόν να αναπτύχτηκε αυτή η μέθοδος ύστερα από κάποιες περιπτώσεις, εδώ και δέκα περίπου χρόνια, όπου διάφοροι μη κυβερνητικοί οργανισμοί και ξένες κυβερνήσεις άρχισαν να κινούν δίκες κατά παιδεραστών, αφού πρώτα συγκέντρωναν μαρτυρίες από διάφορα παιδιά της γειτονιάς. Μία από τις πρώτες περιπτώσεις ήταν ένας αυστραλός διπλωμάτης, που ήταν παιδεραστής. Οι αρχές της Αυστραλίας του άσκησαν ποινική δίωξη στη χώρα του, και χρειάστηκαν βέβαια μάρτυρες, οπότε μάζεψαν διάφορα πιτσιρίκια, που ισχυρίζοταν ότι είχαν κάνει σεξ μαζί του, και τα κατέβασαν στην Αυστραλία για να καταθέσουν στο δικαστήριο. Βέβαια, οι καταθέσεις αυτές ήταν γεμάτες αντιφάσεις και ανακρίβειες, είναι δε γνωστό ότι τα αγγλοσαξωνικά δικαστήρια είναι πολύ απαιτητικά στην ποιότητα των μαρτυρικών καταθέσεων, οπότε στο τέλος απαλλάχθηκε ο κατηγορούμενος. Καταλάβαν, όμως, εν τω μεταξύ οι πιτσιρίκοι ότι έχει ψωμί η δουλειά, ίσως δε να υπήρξαν και κάποιοι νονοί που να τους παρότρυναν και να τους “εκπαίδευσαν”. Και φτάνει κανείς σε σημείο σήμερα που να μην ξέρει πια ποιός είναι το θύμα και ποιός ο θύτης...
 
Αλλά εκτός από την παιδεραστία και τα συναφή φαινόμενα και η συνηθισμένη πορνεία των γυναικών είναι σε τεράστια άνθηση στην Καμπότζη. Εκτός βέβαια από τα αναρρίθμητα καραόκε, ολόκληρες συνοικίες συνοικίες της Πνομ Πενχ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ατελείωτα “χαμαιτυπεία”.
 
Τα καραόκε, κατ’ αρχήν, είναι μια γιαπωνέζικη εφεύρεση. Όσο απίθανο κι αν ακούγεται, η λέξη αυτή είναι κατά το ήμισυ ελληνική. Προέρχεται από το γιαπωνέζικο καρά, που θα πει άδειος (και όχι μαύρος, μή προτρεχέτω η γλώττα της διανοίας...) και το ελληνικό ορχήστρα, όπως βέβαια η λέξη αυτή καταντάει να προφέρεται στην Ιαπωνία. Άδεια ορχήστρα, λοιπόν. Πρόκειται για μια τεχνολογική αλλά και μουσική καινοτομία των Ιαπώνων, που έχει γνωρίσει τεράστια επιτυχία σε όλη την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία. Προϋποθέτει ειδικές συσκευές βίντεο και ειδικά μαγνητοσκοπημένες βιντεοκασέτες, όπου παίζονται διάφορα γνωστά τραγούδια αλλά μόνον ινστρουμεντάλ (εξ ου και “άδεια ορχήστρα”), τα δε λόγια του άσματος παρουσιάζονται γραμένα στην οθόνη, ο δε διασκεδάζων κρατάει ένα μικρόφωνο και τραγουδά, προσθέτοντας με άλλα λόγια φωνή στην “άδεια ορχήστρα”. Όταν το καραόκε είναι απονήρευτο και αφορά απλώς διασκέδαση και μουσική, γίνεται σε ένα κατάλληλα διαρρυθμισμένο εστιατόριο ή μπαρ. Στην Καμπότζη, όπου τα πράγματα είναι πονηρά, το καραόκε γίνεται συνήθως σε δωμάτια πριβέ, τα οποία είναι χωρίσματα μέσα σε έναν μεγάλο και οργανωμένο χώρο. Τα δωμάτια αυτά είναι αναπαυτικά και ευχάριστα. Προπάντων, διαθέτουν κρεβάτι ή τουλάχιστον ένα καναπέ. Εκεί πηγαίνει ο νεόπλουτος και επιτυχημένος ανήρ, συχνά μαφιόζος, με μερικά κορίτσια για να “διασκεδάσουν”. Ενίοτε, τα κορίτσια παρέχονται από τη διεύθυνση του καραόκε. Εννοείται, οι μουσικές επιδόσεις είναι το άλλοθι, οι πραγματικές δραστηριότητες είναι άλλες. Ευτυχώς που έχουν καλή ηχομόνωση τα δωμάτια, γιατί όταν καμιά φορά ανοίγει κατά λάθος η πόρτα το τι κακοφωνία ακούγεται δεν λέγεται. Φρίκη! Τόσο μεγάλη είναι η κακοποίηση της μουσικής, της οποιασδήποτε μουσικής, που ίσως θα έπρεπε να τους απαγορεύουν δια νόμου να τραγουδούν. Πρόβατα να έβαζες να βελάζουν πιο καλά θα ήταν.
 
Τώρα, όσοι Χμερ είναι “καθωσπρέπει” ψιλοπαραπονιούνται καμιά φορά για τη μεγάλη εξάπλωση της πορνείας, η εξήγησή τους όμως είναι δεδομένη: Φταίνε οι Βιετναμέζοι. Για όλα τα κακά της Καμπότζης φταίνε οι Βιετναμέζοι. Οι δε εκδιδόμενες γυναίκες είναι, υποτίθεται, Βιετναμέζες. Κουραφέξαλα. Υπάρχουν βέβαια και οι Βιετναμέζες, αλλά μια επίσκεψη στο περιβόητο ΜΑΡΤΙΝΙ και μόνον θα σας πείσει, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των “ελευθερίων” γυναικών είναι ντόπιες.
 
Το ΜΑΡΤΙΝΙ είναι ένα τεράστιο μπαρ που κάθε βράδυ ασφυκτιά, γεμάτο με καμιά εκατοστή ξένους (αν πας εκεί θα συναντήσεις τις εκπλήξεις της ζωής σου, άτομα που την ημέρα δουλεύουν σε ηθικοπλαστικούς μη κυβερνητικούς, ακόμη και θρησκευτικούς οργανισμούς, τον ΟΗΕ, διπλωμάτες κτλ., που το παίζουν σοβαροί και που δεν θα περίμενες ποτέ να τους δεις σε ένα τέτοιο μέρος) και πάνω από τετρακόσια κορίτσια, που μόλις μπαίνεις μέσα πέφτουν επάνω σου σαν λυσσασμένες. Και με το δίκιο τους, αφού αντιστοιχούν τουλάχιστον τέσσερεις γυναίκες σε κάθε άνδρα. Εκεί, λοιπόν, μπορεί να πάει το κάθε ραμολιμέντο, ο κάθε κοιλαράς, φαλακρός, απεχθής και ειδεχθής, και να αισθανθεί για μια βραδυά ότι είναι ο Αλαίν Ντελόν. Η εμφάνιση, η προσωπικότητα, το ντύσιμο ή το στύλ δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο, αρκεί να είσαι διατεθειμένος να ξοδέψεις καμιά εικοσαριά δολάρια.
 
Το καμποτζιανό μοντέλο του ματσό άνδρα είναι πολύ αυστηρά προσδιορισμένο και μάλλον είναι αυτό (και λιγώτερο οι ξένοι) που συντηρεί μια τόσο μεγάλη στρατιά εκδιδομένων γυναικών. Διότι όταν κάποιος τα “κονομήσει” ή αποκτήσει κάποια σπουδαία θέση στην πολιτική, στη διοίκηση κτλ., και ανέβει τα σκαλιά της κοινωνίας, τότε είναι υποχρεωτικό να επιδίδεται στα εξής, αν θέλει να τον σέβονται οι άλλοι:
 
·        Χαρτοπαιξία
·        Kαθημερινή κραιπάλη και μέθη
·        Ασταμάτητο κυνηγητό γυναικών (άσχετο αν είναι παντρεμένος ή όχι)
·        Συχνές επισκέψεις στους οίκους ανοχής ή στα καραόκε (που είναι δυο μορφές του ίδιου πράγματος).
 
Αν νομίζατε ότι ο πλουτίσας θ’ αναπτύξει πολιτιστικά ενδιαφέροντα, θα αγοράσει βιβλία, θα αρχίσει να διαβάζει την Κριτική του Καθαρού Λόγου του Καντ ή ν’ ακούει τα βραδεμβούργια κοντσέρτα του Μπαχ, κάνετε μεγάλο λάθος. Αν δεν επιδοθεί με φανατισμό στη χαρτοπαιξία, τη μέθη και όλα όσα προαναφέραμε δεν θα τον υπολογίζει κανένας ή θα νομίζουν ότι έχει κάποιο πρόβλημα. Ακόμη κι αν δεν του αρέσουν αυτά τα πράγματα, θα πρέπει να στριμώξει τον εαυτό του για να παίζει τον ρόλο του σωστά. Άκουσα για περιπτώσεις, όπου ο άλλος πήγαινε κάθε εβδομάδα σε οίκο ανοχής, και μάλιστα με φίλους, ώστε να υπάρχουν “μάρτυρες” (το κυριότερο), όπου κλεινόταν σε ένα δωμάτιο με μια ιερόδουλη για κάμποση ώρα χωρίς να κάνουν τίποτε εκτός από κουβεντούλα (ή και ύπνο), μετά την πλήρωνε και έφευγε με τους φίλους του (διηγούμενος, βέβαια, και τα σχετικά μούσια, υποθέτω). Απλώς για να θαυμάζει ο κοσμάκης τον μεγάλο γαμιά, που και γυναίκα έχει και γκόμενα και έξτρα ορμές για να πηγαίνει και στις πουτάνες. Εννοείται δε, ότι ο μεγάλος αυτός ανήρ πρέπει, επίσης υποχρεωτικά, θέλει-δεν-θέλει, να πηδά και τη γραμματέα του και να κολάει και σε όλες τις γυναίκες στον χώρο εργασίας του. Διαφορετικά κινδυνεύει να θεωρηθεί ως μαλάκας.
 
Είδαμε λοιπόν την παιδεραστία, είδαμε τα πορνεία, περιττό είναι να πούμε ότι δεν υστερεί σε τίποτε και η αγορά της “συνηθισμένης” ομοφυλοφιλίας, καθώς και η πιο ασυνήθιστη αγορά των τραβεστί. Ο τεράστιος αριθμός αστυνομικών, στρατιωτών και εσατζήδων τροφοδοτεί πλουσιοπάροχα την αγορά αυτή, είναι μιά κυριολεκτικά αστείρευτη πηγή.
 
Σημειωτέον, ότι κανένα από αυτά τα φαινόμενα δεν αναιρεί την υποχρεωτικότητα του γάμου και της τεκνοποίησης. Και γυναίκα θα έχεις και τέκνα θα έχεις. Άλλο τώρα αν κάνεις και το τεκνό άμα λάχει. Λίγο πρόβλημα βέβαια έχουν οι τραβεστί, διότι δεν βρίσκουν εύκολα γυναίκα που να θέλει να τους παντρευτεί. Διότι όλα τα δέχονται οι καμποτζιανές γυναίκες και τις φαλάκρες και τις ρυτίδες και τις κοιλιές, αλλά τα μπικουτί παρακαλώ όχι.
 
Έγινε μεγάλο τελικά αυτό το κεφάλαιο, είναι όμως και μεγάλο το θέμα του σεξ στην Καμπότζη. Και έχει για όλους ο Γιαραμπής, παράδες νάχεις. Αλλά καλύτερα να περιμένετε μερικά χρόνια ακόμη, όσοι ενδιαφέρεστε να μετακομίσετε σε ένα τέτοιο περιβάλον, μέχρι να κάνετε φαλακρίτσες, ρυτιδίτσες και κοιλίτσες, ώστε να περνάει καλύτερα η μπογιά σας.
 
Μόνον να προσέχουν και λίγο οι φίλοι μας οι Χμερ, γιατί το AIDS καλπάζει κυριολεκτικά στη χώρα τους, με τους υψηλότερους ρυθμούς από κάθε άλλη Ασιατική χώρα. Αλλά όταν κάποιος μη κυβερνητικός οργανισμός έκανε καμπάνια για τη χρήση προφυλακτικών, οι διάφορες θεούσες (βουδούσες μάλλον) και καθωσπρέπει κυράτσες της Πνομ Πενχ έσκισαν όλες τις αφίσες από τους τοίχους, καθότι “άσεμνες” και “απρεπείς”. Ακούς εκεί, να μας δείχνουν καπότες! (Μήπως νόμιζε κανείς ότι δεν ήξεραν τι είναι οι καπότες;) - Διότι, όσο ανεπάντεχο και να φαίνεται ύστερα από όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, υπάρχει και η σεμνοτυφία στην Καμπότζη.
 
Για την ακρίβεια, όποιος τυχόν ενδιαφέρεται για πιο σοβαρά κορίτσια, οικογένεια και τα τέτοια, δεν θα ψάξει βέβαια στα καραόκε, αλλά στις σεμνοκαβλωμένες των καλών σπιτιών, που μόνον μετά το γάμο δέχονται να το κάνουν. Που τις βρίσκεις αυτές; Ο ζητών ευρίσκει και μάλιστα εύκολα. Παντού τις βρίσκεις ή μάλλον σε βρίσκουν. Πάντως η πιο διαδεδομένη μέθοδος είναι αυτή του προξενειού, έστω και προσχηματικά. Ούτως ή άλλως δεν θα πρόκειται για έρωτα προς το πρόσωπο, αλλά προς το χρήμα...

 

Γεράσιμος Φουρλάνος   (www.fourlanos.com)

Your rating: None Average: 4.8 (18 votes)