Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


12. Λόι (Καμπότζη)

 
Συνήθως όταν πας σε μιά χώρα, ακόμη και αν δεν μάθεις τη γλώσσα τουλάχιστον θα αποτυπώσεις κάποιες λέξεις. Τώρα το ποιες θα είναι αυτές οι λέξεις είναι πολύ ενδιαφέρον ζήτημα, διότι θα είναι σίγουρα οι πιο πολυχρησιμοποιημένες λέξεις, το καθημερινό ψωμοτύρι του κόσμου, που επαναλαμβάνεται διαρκώς, οπότε repetitio mater studiorum. Φυσικά, η συχνή χρήση μιας λέξης ή φράσης κάτι μας λέει για τη νοοτροπία των ανθρώπων της συγκεκριμένης χώρας.
 
Όπως στην Ελλάδα μαθαίνουν όλοι οι ξένοι από τις πρώτες κιόλας μέρες τη λέξη “μαλάκα”, η πρώτη και συχνά η μόνη λέξη που μαθαίνει κανείς στην Καμπότζη είναι το λόι, που θα πει λεφτά. Είναι το διαρκές ισοκράτημα σε κάθε συνομιλία και δραστηριότητα. Απλά πράγματα, χωρίς περιστροφές, μόλις συναντήσεις κάποιον ύστερα από λίγο θα σου πει “ατ μίεν λόι” (“δεν έχω λεφτά”), όπερ μεθερμηνευόμενον εστί “ό,τι έχετε ευχαρίστηση”.
 
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα περιστατικό από την “εθνική οδό” Πνομ Πενχ – Πουρσάτης. Η κυβέρνηση (ή μάλλον, διάφοροι διεθνείς αναπτυξιακοί οργανισμοί) ασφαλτόστρωναν τον δρόμο, αλλά οι χωρικοί από τα πέριξ πήγαιναν τη νύχτα και έβαζαν δυναμίτη σε διάφορα σημεία, ώστε να δημιουργηθούν μεγάλες λακκούβες και να μην μπορούν να περάσουν τα αμάξια χωρίς ταλαιπωρία και σπρώξιμο. Έτσι μας έτυχε και με το δικό μας το αμάξι μια φορά να κολλήσουμε μέσα σε μια τεράστια λακκούβα, οπότε εμφανίστηκαν μέσα από τα δένδρα και τους θάμνους ως εκ θαύματος καμμιά δεκαπενταριά χωριάτες, που άρχισαν να μας σπρώχνουν, ώσπου τελικά βγήκαμε από τη λακκούβα. Ενώ λοιπόν έσπρωχναν, φώναζαν ρυθμικά όλοι μαζί “ΛΟΪ-ΛΟΪ-ΛΟΪ-ΛΟΪ...”. Ήταν σαν να άκουγες τη χορωδία των Τρικάλων. Θα έπρεπε να το είχε ακούσει κανένας από τους μοντέρνους “συνθέτες” της ραπ αυτό, μήπως και εμπνευσθεί κανένα νέο σουξέ.
 
Ίσως θα έπρεπε και η ελληνική κυβέρνηση να μελετήσει λίγο αυτή τη μέθοδο δημιουργίας απασχόλησης, κάτι που το έχουμε μεγάλη ανάγκη σήμερα στην Ελλάδα.
 
 
 

Γεράσιμος Φουρλάνος   (www.fourlanos.com)

Your rating: None Average: 5 (3 votes)