Πέμπτη 4 Ιουλίου 2019


20. Ο ελληνισμός στην Καμπότζη (Καμπότζη)

 
“Υπάρχει μια ολόκληρη Ελλάδα εκτός Ελλάδος” ακούμε συχνά από τους διάφορους υπερεθνικόφρονες στον τόπο μας. Το τί συμπεράσματα βγαίνουν βέβαια από αυτή τη διαπίστωση είναι άλλο θέμα, πάντως αυτό που σίγουρα δεν βγαίνει είναι το να υπάρχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, μια κάποια περιέργεια, για το πως είναι ο ελληνισμός στις διάφορες εκείνες γωνιές της γης, πως ζει, τί κάνει, ποια είναι η καθημερινότητά του, ποιες είναι οι δραστηριότητές του. Με κίνδυνο να γίνει αυτό το κεφαλαιάκι εντελώς ανιαρό ή και αντιπαθητικό για τους ελλαδικούς ελληναράδες, που συνήθως δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για τους Έλληνες της διασποράς, θα αναφέρω μερικά πράγματα για το πως ζουν και τι κάνουν μερικοί συμπατριώτες μας, που βρήκα στην Καμπότζη.
 
Δεν είναι βέβαια κέντρο ελληνισμού η Καμπότζη, όπως είναι η Μελβούρνη, η Λευκωσία ή η Αστόρια. Υπάρχουν όμως πέντε-δέκα άτομα και εκεί, υπάρχει μάλιστα και ένα ελληνικό εστιατόριο, και ένα μαγαζί αρχαιοτήτων του οποίου η ιδιοκτήτρια είναι Ελληνίδα, κάποια Ερασμία, παντρεμένη με έναν Βέλγο.
 
Υπήρξαν και υπάρχουν κατά καιρούς Έλληνες που δουλεύουν σε διεθνείς οργανισμούς, όπως η αφεντιά μου και δυο-τρεις άλλοι στον ΟΗΕ, ένας στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα κτλ. Έπειτα, υπάρχουν πάντα οι Ελληνοαυστραλοί και οι Ελληνοαμερικάνοι, πολλοί από αυτούς είναι υπάλληλοι εταιρειών ή δάσκαλοι αγγλικής.
 
Η Κατίνα ήταν μια άλλη περίπτωση. Γόνος καλής οικογένειας από την Κρήτη, βρέθηκε στην Καμπότζη σαν δασκάλα αγγλικής, αλλά βασικά γιατί ήθελε ελευθερία από την οικογένειά της, και γιατί το “χόρτο” στην Καμπότζη ήταν εύκολο να το βρεις και φτηνό. Έτσι, το έρριξε σε όλων των ειδών τις ουσίες, κόντεψε να χάσει τα νιάτα της, μέχρι που ήλθε ο πατέρας της και τη συμμάζεψε με τα κουτάλια.
 
Μια άλλη περίπτωση ήταν ο Ευανθίας, που αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια αλλά και τις εξασφαλίσεις της Ευρώπης χάρη μιας (φαινομενικά) ανέμελης και απλής ζωής στην Πνομ Πενχ, που ίσως κάτω από την επιφάνεια πάντως να μην είναι ούτε τόσο ανέμελη ούτε τόσο απλή. Υποψιάζομαι πως η απόφασή του στην ουσία βασίζεται στην εύκολη και φτηνή πρόσβαση στο σεξ, που υπάρχει στην Καμπότζη, ιδίως το ανορθόδοξο σεξ.
 
Το κατά πόσο ο κάθε Ευανθίας πράττει σωστά με μια τέτοια εκλογή είναι μεγάλη συζήτηση, σε τελευταία ανάλυση είναι θέμα γούστου και προτιμήσεων. Ένα είναι σίγουρο: Πως όταν συνηθίσεις για ένα μεγάλο διάστημα την οποιαδήποτε ζωή κάνεις στην Καμπότζη ή στη Νοτιοανατολική Ασία γενικά, μετά δεν μπορείς να ξανασυνηθίσεις τη σκληράδα της Ελλάδας, όπου ίσως αναγκαστείς εκ των πραγμάτων να επιστρέψεις κάποτε. Και μάλιστα, αυτό δεν ισχύει αποκλειστικά για μια επιστροφή στην Ελλάδα. Όλοι οι Ευρωπαίοι που ζουν στην Καμπότζη μετά περιχώρων πάσχουν από το ίδιο σύνδρομο, άσχετα από ποια δυτική χώρα προέρχονται.
 
Τι είναι λοιπόν αυτό που μαγεύει τόσο πολλούς δυτικούς στην περιοχή αυτή; Εκτός από τα λεφτά για όσους τα βγάζουν, υπάρχει και το θέμα των φτηνών υπηρεσιών που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα. Και ο πιο μπατήρης ξένος στην Καμπότζη μπορεί να έχει υπηρετικό προσωπικό να του μαγειρεύουν, να τον πλένουν και να του καθαρίζουν. Πολύ μεγάλη ευκολία αυτή. Έπειτα, είναι η πέραση που έχουμε σεξουαλικά, που αναμφισβήτητα κολακεύει και τονώνει το ηθικό, ακόμη και αν η ηλικία μας δεν μας επιτρέπει πλέον και πολλές ακολασίες. Πάντως το γεγονός ότι ενώ στην Ευρώπη θεωρείσαι σκιάχτρο λόγω εμφάνισης, ηλικίας ή πάχους (η και όλων μαζί) στην Καμπότζη σε βλέπουν ως Αλαίν Ντελών (και όχι μόνον γιατί έχουμε χρήμα), είναι σίγουρα ένα συναίσθημα που σε φτιάχνει.
 
Αλλά και όλα τα άλλα να μην υπάρχουν, βάλε μόνον τις χιλιάδες χαμόγελα που σε περιβάλλουν κάθε φορά που βγαίνεις στους δρόμους της πόλης. Όσο ψεύτικα και να είναι, πρόκειται για ένα θαυμάσιο διακοσμητικό μοτίβο που δεν αντικαθίσταται με τίποτε. Αυτό το καταλαβαίνεις αμέσως μόλις πατήσεις το πόδι σου στην Ελλάδα, την παγκόσμια ίσως πατρίδα της βλοσυρότητας, η οποία βλοσυρότητα τώρα πια έχει αρχίσει να παράγει και τα ολέθρια αποτελέσματά της πάνω στον τουρισμό και στην εικόνα της χώρας μας προς τα έξω...
 
Για να τελειώσω με τον ελληνισμό της Καμπότζης, είναι μάλλον σκόρπιος και διχασμένος. Λίγα τα άτομα, αλλά πολλές οι διαφορές και οι φατρίες. Σπάνια συναντούν ο ένας τον άλλον, ίσως σε καμιά θρησκευτική γιορτή, που συνήθως γίνεται στο ορθόδοξο παρεκκλήσι της Βουλγαρικής Πρεσβείας. Κάποτε γίνονταν κάποιες συναντήσεις και στο ελληνικό εστιατόριο που άνοιξαν δυο-τρεις μυστήριοι τύποι από το 1998, αλλά από τότε που αυτοί έφυγαν και το πούλησαν σε έναν Αμερικάνο, το μαγαζί έχασε εντελώς την ελληνικότητά του, και άδειασε από πελατεία.
 
 
 
ΕΠΙΛΟΓΟΣ - ΚΑΜΠΟΤΖΗ
 
Είναι μιά εμπειρία που δεν σε αφήνει αδιάφορο η Καμπότζη. Είναι όχι μόνον συναρπαστική, αλλά και συγκινητική. Ίσως γιατί σπάνια συναντάς άνθρωπο, που να μην τους κατέσφαξαν την οικογένεια οι πολποτικοί. Τώρα το τι έχει εισπράξει ο κόσμος της Καμπότζης από την πρόσφατη αλλά και περίεργη αυτή περιπέτεια σηκώνει πολλή κουβέντα. Μια αφίσα που είδα, πάντως, σε κάποιο κεντρικό σημείο της Πνομ Πενχ, σίγουρα συνοψίζει το τι αποκομίζει ο επισκέπτης:
 
FROM THIS SUFFERING A GREAT HAPPINESS WILL COME…
 
 
Phnom_Penh_Cambodias.jpghouses-cambodia-siamreap-1928079-h.jpg
Cambodia-Children-20.jpgangkorwat_angkorvat_siemreap_1366198_h.jpg
 
 
 
Γεράσιμος Φουρλάνος   (www.fourlanos.com)
Your rating: None Average: 5 (12 votes)