Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2018


3. Η Πουρσάτη (Καμπότζη)

 
Η Πουρσάτη (στα Χμερ γράφεται “Μποτισάτ”, αλλά προφέρεται “Πουρσάτ”) είναι μια μικρή βουκολική πόλη με περίπου 45.000 κατοίκους, χτισμένη στις όχθες ενός ποταμιού, γύρω στις 3.5 ώρες από την Πνομ Πενχ με αυτοκίνητο. Είναι ένα πάρα πολύ όμορφο και ευχάριστο μέρος, ιδανικό για περιπάτους, με πανέμορφη βλάστηση και πολλά αποικιακά κτίρια. Επίσης, είναι γενικά ασφαλής πόλη, εκτός από κανένα ζητιάνο που και που δεν σε ενοχεί κανένας στο δρόμο.
 
Το μεγαλύτερο μειονέκτημα της Πουρσάτης είναι, ότι δεν υπάρχει ούτε ένα καλό εστιατόριο ή καφενείο. Υπάρχει ένα, στο οποίο συχνάζουν οι καμμιά τριανταριά ξένοι που ζουν στην πόλη, που σαν χώρος είναι σκέτο Χάνι της Γραβιάς, αλλά τουλάχιστον κάνει καλό φαγητό. Το ονομάσαμε Chez Maxim, κατά το περίφημο Παριζιάνικο ρεστοράν...
 
Στη μικρή αυτή πόλη έμεινα και εργάστηκα τον πρώτο μου χρόνο στην Καμπότζη. Όμορφη και άνετη ζωή, αν εξαιρέσει κανείς τις καθημερινές διακοπές του ηλεκτρικού. Βέβαια, ο σπιτονοικοκύρης μου είχε γεννήτρια, αλλά ήταν τέτοιος καρατσιγκούναρος, που σχεδόν χρειαζόταν έγγραφη αίτηση εις τριπλούν κάθε φορά για να τη βάλει μπροστά... Πρόκειται για έναν καμποτζοκινέζο, υποδιευθυντή του τοπικού γραφείου του Υπουργείου Οικονομικών. Έχει τάξει σαν μοναδικό σκοπό της ζωής του να γεμίζει το πουγκί του. Από τη θέση του διανέμει τους μισθούς όλων των δημοσίων υπαλλήλων της επαρχίας, όπου του δίνονται άπειρες ευκαιρίες για μικροπαρακρατήσεις μικροποσών από τον καθένα («...συγνώμη, δεν υπάρχουν ψιλά...»), ακόμη και για κατάρτιση ψεύτικων καταστάσεων με ανύπαρκτα πρόσωπα, για τα οποία βέβαια το Υπουργείο στέλνει χρήματα κάθε μήνα!.. Η γυναίκα του κρατάει ένα μαγαζί που πουλάει τζάμια, το μόνο στην Πουρσάτη. Η πεθερά του στέκεται στο πεζοδρόμιο, μπροστά στο σπίτι τους, και πουλάει τσιγάρα και βενζίνη μέσα σε μπουκάλια κοκα-κόλας (για τα μηχανάκια). Μέχρι και τον ίδιο έβλεπα μερικές φορές τα απογεύματα, μετά το γραφείο του, να στέκεται σε μια γωνία και να πουλάει πορτοκάλια μέσα σε ένα πανέρι. Κυριολεκτικά φραγκοφονιάς!
 
Οι λίγοι ξένοι που έμεναν στην Πουρσάτη δούλευαν στους διεθνείς οργανισμούς, κυβερνητικούς και μη κυβερνητικούς («Γιατροί Χωρίς Σύνορα» κτλ.). Λόγω έλλειψης καφενείων ή άλλων κατάλληλων χώρων, η συναναστροφή γίνοταν πιο πολύ στα σπίτια πότε του ενός και πότε του άλλου, γιαυτό και δεν ήταν και πολύ συχνή.
 
Υπήρχαν, μεταξύ των ξένων, και μερικοί γραφικοί, όπως ο κύριος Βόλφγκανγκ από τη Γερμανία, πρώην διευθυντής ασφαλείας του αεροδρομίου της Φρανκφούρτης. Ο Βόλφγκαγκ γύριζε διαρκώς στην πόλη φορώντας έναν περίεργο φερετζέ, για να τον προστατεύει από τη σκόνη και έκανε προσηλυτισμό υπέρ της θρησκείας των Μπαχάϊ, στους οποίους είχε προσχωρήσει. Άλλοτε πάλι πάθαινε κρίσεις υστερίας λόγω του κυκλοφοριακού χάους, που επικρατούσε στους δρόμους, και φώναζε πως κάτι τέτοιες τροχαίες παραβάσεις που γινόταν εκεί δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν στη Γερμανία, διότι εκεί βασιλεύει η τάξη και η πειθαρχία.
 
Πραγματικά αφοπλιστικό επιχείρημα...
 
 
Γεράσιμος Φουρλάνος (www.fourlanos.com)
Your rating: None Average: 4.8 (4 votes)