Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017


4. Το τοπίο της Καμπότζης (Καμπότζη)

 
Στη δεκαετία του ’60 η Καμπότζη είχε τέτοιους αριθμούς τουριστών που ούτε και αυτή η Ταϊλάνδη θα μπορούσε τότε να τους ονειρευτεί. Δυστυχώς, σήμερα η κατάσταση δεν επιτρέπει ακόμη τουρισμό σε μεγάλη κλίμακα διότι η υποδομή είναι κατεστραμένη, άσε που θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να εκπαιδευτεί το ξενοδοχειακό και εστιατορικό προσωπικό στο να προσφέρουν όχι μόνον χαμόγελα αλλά και σωστό σέρβις. Πάντως η χώρα έχει τεράστιο δυναμικό για τουρισμό, που σίγουρα θα αναπτυχθεί σιγά-σιγά. Σε αντίθεση με την Ταϊλάνδη, εδώ δεν είναι μόνον οι απολαύσεις που σε τραβάνε, αλλά και τα ιστορικά μνημεία, από τα πιό αξιόλογα και εντυπωσιακά του κόσμου, με πρώτο, βέβαια, το Ανγκόρ Βατ, που είναι το μεγαλύτερο σύμπλεγμα αρχαίων ναών και μνημείων στον κόσμο και σε αφήνει άναυδο πιό πολύ και από αυτές τις πυραμίδες της Αιγύπτου.
 
Το τοπίο της Καμπότζης δεν μπορεί ακόμη να το δει κανείς ολόκληρο. Τόσο το οδικό δίκτυο όσο και θέματα ασφαλείας (νάρκες κτλ.) δεν σου επιτρέπουν να πας εκεί που είναι η πραγματική οργιαστική φύση, εκτός βέβαια αν θέλεις να το παίξεις Ταρζάν. Έτσι, έχεις βασικά πρόσβαση μόνον στις κεντρικές πεδιάδες. Διότι η Καμπότζη κάποτε ήταν βυθός θάλασσας, γιαυτό και σήμερα αποτελείται από μια μεγάλη πεδιάδα στην μέση και βουνά γύρω-γύρω.
 
Οι περισσότεροι λάτρες της φύσης ίσως απογοητευτούν διαβάζοντας τα περί πεδιάδας, μια που γενικά θεωρούμε μόνον τα βουνήσια τοπία ως ενδιαφέροντα. Όμως στην Καμπότζη ίσως αλλάξει γνώμη ο επισκέπτης. Διότι, χωρίς να είναι βέβαια φαντασμαγορικό το πεδινό αυτό τοπίο, έχει ένα χαρακτήρα που σε συγκινεί κυριολεκτικά, που δεν σε αφήνει καθόλου αδιάφορο. Έχουν οι πεδιάδες αυτές έναν εντελώς δικό τους χαρακτήρα, που μάλλον τους τον προσδίδει το είδος των ζαχαροφοινίκων που είναι διεσπαρμένοι σχεδόν παντού, διακόπτοντας τη μονοτονία. Στη Νοτιοανατολική Ασία, εξάλλου, συχνά αυτή είναι και η μόνη διαφοροποίηση ανάμεσα στα τοπία, το είδος των φοινίκων που απαντώνται.1-Angkor-Wat-from-the-air.jpg Έτσι, το τοπίο της Μαλαισίας, που κατά μια άποψη είναι και το πιο συνταρακτικό όλης της περιοχής, αποκτά τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του από τους κοντόχονδρους και πυκνούς λαδοφοίνικες, των οποίων ο κορμός είναι σκεπασμένος από ένα είδος κισσού και δίνουν στη χώρα μια αίσθηση πληθωρικού και βαθύϊσκιου πράσινου, αυτό που λέμε “οργιαστική βλάστηση’. Όταν πλησιάζεις στις πόλεις, όπως στην Κουάλα Λουμπούρ, σου δίνεται η εντύπωση ότι τα κτίρια αγωνίζονται να φυτρώσουν μέσα από τη ζοφερή αυτή φύση, η οποία σαν να θέλει να καταπνίξει τα πάντα... Στην Καμπότζη η βλάστηση σπάνια είναι οργιαστική, είναι όμως διακριτικά πλούσια και έχει μια δική της φινέτσα. Μπορεί να μη σε αφήνει άναυδο από την πρώτη στιγμή, όμως σε κατακτά σιγά-σιγά και σου επιτρέπει να ανακαλύπτεις λεπτομέρεις. Το καμποτζιανό τοπίο είναι γενικά βατό, γλυκό, εύφορο, γνώριμο, προσιτό. Μοιάζει σαν να σε καλοδέχεται. Η εξωτική φήμη του ανήκει μάλλον στη φαντασία αυτών που τη δημιούργησαν... Η ευχάριστη αυτή αίσθηση της αφθονίας συμπληρώνεται και από τις πινελιές μιας προϋπάρξασας υποδομής και αποικιοκρατικής αρχιτεκτονικής, που συναντάς ακόμη και στα πιο απίθανα μέρη, κυριολεκτικά στη μέση της ζούγκλας (η οποία ζούγκλα, βέβαια, μπορεί να αναπτύχθηκε στο συγκεκριμένο σημείο μετά την ανέγερση του οικοδομήματος), με αποτέλεσμα ο έρωτάς σου για το τοπίο αυτό να δένει όλο και περισσότερο.

 

Γεράσιμος Φουρλάνος   (www.fourlanos.com)

Your rating: None Average: 4.2 (6 votes)