Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2018


6. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια... (Καμπότζη)

Όσον αφορά τα προβλήματα ασφαλείας, κατά τη δική μου εκτίμηση, δεν είναι στατιστικά μεγαλύτερα από άλλες τριτοκοσμικές χώρες στις οποίες έχω ζήσει, με εξαίρεση βέβαια τη Μαλαισία και την Ταϊλάνδη, οι οποίες παρέχουν καλύτερη ασφάλεια και από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Όμως, όταν τυχαίνει κάτι στην Καμπότζη, τότε μιλάμε για πιστολίδια και μαχαιρώματα. Δηλαδή, το έγκλημα δεν είναι αναγκαστικά περισσότερο, αλλά είναι πιο βίαιο, συχνά στυγνό και ανατριχιαστικό.
 
Προσωπικά, ποτέ άλλοτε δεν είχα ακούσει πυροβολισμούς εκτός από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Όμως, τα τριάμιση χρόνια που πέρασα στην Καμπότζη σπάνια να πέρναγε καμμιά νύχτα χωρίς να ακούγονται πυροβολισμοί.
 
Η αλήθεια είναι, πως δεν ήταν όλοι οι πυροβολισμοί αυτοί συνυφασμένοι με έγκλημα. Το να έχεις όπλο και να πυροβολείς είναι και ένα είδος μαγκιάς στη χώρα αυτή και ο κάθε “άνδρας” ψάχνει κάποια αφορμή ώστε να ρίξει καμμιά τουφεκιά, κυρίως στον αέρα, φανταζόμενος ότι έτσι εντυπωσιάζει τις γκόμενες. Η πιο συχνή τέτοια αφορμή ήταν η βροχή: Πιστεύουν στ’ αλήθεια πως αν πυροβολήσουν τα σύννεφα θα σταματήσει να βρέχει! Είναι βέβαια περίεργο που δεν σκέπτονται τη γελοιοποίηση που υφίστανται μπροστά στη γκόμενα, όταν παρά τους αλλεπάλληλους πυροβολισμούς η βροχή εξακολουθεί… Υπάρχουν, πάντως, και λιγότερο αθώες αφορμές, η πιο συνηθισμένη από τις οποίες είναι να πάνε δυο «άνδρες» στο καραόκε ή στη δισκοτέκ και εκεί που χορεύουν να πατήσει ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι, βέβαια, casusbelli. Αν δε συμβεί ο ένας να πάρει τη γκόμενα του άλλου, τότε δεν τα συζητάμε.
 
Εννοείται, βέβαια, ότι από όλες αυτές, ακόμη πιο συνηθισμένη αφορμή για πυροβολισμούς είναι το μεθύσι. Έτσι, διάφοροι φύλακες δημοσίων κτιρίων, τραπεζών, νοσοκομείων κτλ., το βραδάκι τα τσούζουν, έρχονται στα κέφια, και βάρτου.
 
Δεν είναι πάντως εντελώς ακίνδυνοι αυτού του είδους οι πυροβολισμοί. Έχει τύχει επανειλημένως να πάει στραβά η σφαίρα ή να κλωτσήσει κάπου και ν’ αλλάξει κατεύθυνση ή ακόμη από τον αέρα να ξαναπέσει κάτω και να βρεί κάποιον στο κεφάλι. Υπολογίζεται χονδρικά πως περί τους 100 θανάτους ετησίως έχουν τέτοια αίτια. Μεγάλος αριθμός για τον μάλλον μικρό πληθυσμό της Καμπότζης.
 
Ένοπλες ληστείες, πάντως, που γίνονται νυχτερινές ώρες σε στενούς και σκοτεινούς δρόμους είναι αρκετά συχνές και επικίνδυνες. Αποτελεί μόνιμη παραίνεση στους ξένους τουρίστες αλλά και κατοίκους της Καμπότζης ν’ αποφεύγουν τέτοια στενά τη νύχτα. Είναι δε παρατηρημένο, ότι όσοι προσέχουν δεν παθαίνουν τίποτε. Όσοι το ριψοκινδυνεύουν, αργά ή γρήγορα θα την πάθουν.
 
Λαμβάνοντας υπόψη τη φοβερή φτώχεια του πληθυσμού και το γεγονός, ότι ύστερα από τόσα χρόνια πολέμου και αναταραχής, σχεδόν όλοι διαθέτουν όπλα (αφού σε πολλούς χώρους, αντί για ταμπέλες που να απαγορεύουν το κάπνισμα ή το παρκάρισμα, βλέπεις ταμπέλες που απαγορεύουν την οπλοφορία...) νομίζω ότι η εγκληματικότητα είναι πολύ μικρότερη από ότι θα ήταν σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα κάτω από παρόμοιες συνθήκες.
 
Τα παραπάνω αφορούν, βέβαια, την κοινή εγκληματικότητα, αυτή που επηρεάζει άμεσα την καθημερινή ζωή τού μέσου ανθρώπου. Διότι αν πάμε στην διαφθορά των πολιτικών και στο οργανωμένο έγκλημα, τότε τα πράγματα αλλάζουν εντελώς. Ας μην ξεχνάμε πως και στην Ελλάδα ακόμη κατασχέθηκε το 2001 μια ποσότητα ινδικής κάνναβης που προέρχονταν από την Καμπότζη, που ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία της χώρας…
 
Βέβαια, στην καθημερινή σου ζωή στην Καμπότζη, όπως και σε κάθε άλλη χώρα, έρχεσαι σε επαφή μόνον με το “αθώο”, μικρό έγκλημα, όπως για παράδειγμα τις μικροκλοπές. Υπάρχει όμως και το μεγάλο, το οργανωμένο και επικίνδυνο έγκλημα, το οποίο ίσως να μην είναι ορατό με γυμνό οφθαλμό, αλλά στην Καμπότζη δίνει και παίρνει.

 

 

Γεράσιμος Φουρλάνος   (www.fourlanos.com)

Your rating: None Average: 5 (3 votes)