Δευτέρα 7 Μαΐου 2018


7. Οργανωμένο έγκλημα (Καμπότζη)

Λένε, πως οι πραγματικοί εγκληματίες δεν είναι πολλοί, αλλά μια μικρή ομάδα που εδράζεται στην πρωτεύουσα, και που από καιρού εις καιρόν κάνει “περιοδείες” και στην επαρχία (όχι βέβαια για να κηρύξει τον λόγον του Κυρίου).
 
Έπειτα, πολλοί από τους εγκληματίες δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους αστυνομικούς, τους εσατζήδες και τους στρατιωτικούς, οι οποίοι είναι εκ παραδόσεως διαφθαρμένοι, μπεκρήδες, έκλυτοι και ανόητοι σχεδόν στο σύνολό τους. – Το γεγονός, πάντως, ότι οι μισθοί τους δεν ξεπερνούν τα είκοσι ευρώ τον μήνα, σίγουρα τους εξωθεί ακόμη περισσότερο προς την εγκληματικότητα. Ήτανε στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος…
 
Κατά μια άποψη, όλες οι δραστηριότητες λίγο-πολύ έχουν τη μορφή οργανωμένου εγκλήματος στην Καμπότζη, μια χώρα όπου μια συνηθισμένη και καθ’ όλα νόμιμη επιχειρηματική δραστηριότητα σπάνια αποδίδει (και αν αποδώσει θα σου έλθουν αμέσως οι νονοί για να διεκδικήσουν τη μερίδα του λέοντος).
 
Η Καμπότζη δεν έχει μεγάλη παραγωγή ναρκωτικών εκτός από ινδική κάνναβη. Γίνεται όμως μεγάλη διακίνηση από το έδαφός της και από το λιμάνι της Σιχανούκβιλ στο Νότο. Γίνεται επίσης πλύσιμο χρήματος σε μεγάλες ποσότητες. Μερικοί εκτιμούν ότι οι περισσότερες τράπεζες της Καμπότζης ασχολούνται ακριβώς με αυτή τη δραστηριότητα.
 
Η διακίνηση “λευκής” σαρκός είναι επίσης μια μεγάλη δραστηριότητα. Εκτός από διακίνηση νεαρών κοριτσιών, συχνά και αγοριών για σεξουαλικές υπηρεσίες, οι περισσότεροι ζητιάνοι που βλέπει κανείς στους δρόμους της Μπανγκόκ έχουν αποσταλεί από την Καμπότζη. Συχνά, μάλιστα, οι αναπηρίες τους έχουν προκληθεί σκόπιμα από τους νονούς, γιατί όσο μεγαλύτερο οίκτο προκαλεί ο ζητιάνος τόσο μεγαλύτερη αξία έχει στο σκλαβοπάζαρο, όπως μας έχει διδάξει και ο Καρκαβίτσας στον “Ζητιάνο” του.
 
Η διαφθορά είναι τρόπος ζωής στην Καμπότζη, σχεδόν θεσμοθετημένη. Πρέπει να δωροδοκήσεις σχεδόν για τα πάντα. Ιδίως όσοι έχουν να κάνουν με στρατό, αστυνομία, ή με πληρωμές του δημοσίου, καλπάζουν κυριολεκτικά, είναι μάλιστα και πολύ εφευρετικοί. Υπάρχουν συνταγματάρχες και στρατηγοί στον στρατό, που διατηρούν λίστες-φαντάσματα εκατοντάδων οπλιτών, ανύπαρκτων βασικά, για να παίρνουν από την Πνομ Πενχ χρήματα για τη διατροφή των, τα οποία φυσικά καταλήγουν στις τσέπες τους. Το ίδιο γίνεται και με τους διευθυντές των φυλακών, που διευκολύνουν τους φυλακισμένους να δραπετεύσουν (με το αζημίωτο, βέβαια) χωρίς να τους διαγράφουν μετά από τη λίστα, εξακολουθώντας έτσι να εισπράττουν χρήματα για τη “διαβίωσή” τους στην ψειρού.
 
Μέσα στο γενικό αυτό κλίμα δεν απολείπει και η εισαγόμενη εγκληματικότητα. Μέχρι και ένας συμπατριώτης μας Έλληνας εμφανίστηκε και έστησε μια μηχανή, προσποιούμενος ότι μαζεύει κόσμο για να κατασκευάσουν το ολυμπιακό χωριό στην Αθήνα. Έπαιρνε περί τα 500 δολάρια από κάθε υποψήφιο για “διοικητικά έξοδα” βίζας, ιατρικών εξετάσεων κτλ., όταν δε μάζεψε περί τις 600.000 δολάρια εξαφανίστηκε και μην τον είδατε. (Σημειωτέον, ότι το ίδιο πρόσωπο είχε στήσει ακριβώς την ίδια μηχανή και στην Ινδονησία ένα-δυο χρόνια νωρίτερα). Τελικά, συνελήφθη ο “ξύπνιος” αυτός ελληναράς και κρατείται σήμερα από τις ελληνικές αρχές. Οι Καμποτζιανοί, οι οποίοι πλήρωσαν τα πεντακοσάρικα, έκαναν τρομακτικές διαδηλώσεις και διαβήματα στην Πνομ Πενχ, μέχρι που ο Χουν Σεν τους πλήρωσε από την τσέπη του και μετά τα ζήτησε από το ελληνικό δημόσιο. Κατά μία πληροφορία τα πήρε τελικά, όμως δεν βάζω το χέρι μου και στη φωτιά.

 

Γεράσιμος Φουρλάνος   (www.fourlanos.com)

Your rating: None Average: 5 (4 votes)