Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2017


Τα εργασιακά ζητήματα

 
 
Η συζήτηση γίνεται λόγω του ενδιαφέροντος πολλών για τα ζητήματα της εργασίας και των σχέσεων εργαζομένων και εργοδοτών.
 
 
Το έναυσμα δόθηκε από το άρθρο “αφεντικά και δούλοι” που αποτέλεσε μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση των εργασιακών ζητημάτων. Μια διαφορετική προσέγγιση επιχειρήθηκε με το άρθρο “και ο μήνας έχει εννιά”. Στο πρώτο άρθρο περιλαμβάνεται η γνώμη του υπαλλήλου και στο δεύτερο η άποψη του εργοδότη.
 
 
Διαβάζοντας τα δύο αυτά σύντομα και ενδιαφέροντα άρθρα πληροφορούμαστε τις δύο διαφορετικές προσεγγίσεις που γίνονται από τον υπάλληλο και από τον εργοδότη αντίστοιχα.
 
 
Διατυπώστε τη δική σας άποψη:
Συμφωνείτε με το άρθρο “αφεντικά και δούλοι” ή με το άρθρο “και ο μήνας έχει εννιά” ή ποια είναι η δικιά σας άποψη ή/και η εμπειρία σας σαν εργαζόμενοι ή/και σαν εργοδότες;
 
 
 
 
 

 

Your rating: None Average: 5 (2 votes)
Σχόλια αναγνωστών:

Σαν εργαζόμενος προσπαθούσα να είμαι πάντα συνεπής στις υποχρεώσεις μου και αυτό αναγνωριζόταν. Αργότερα που υπήρξα εργοδότης μέχρι και τώρα αμείβω τους συνεπείς συνεργάτες μου και διακόπτω τη συνεργασία με τους νωθρούς και μαλθακούς που δεν θέλουν να εργάζονται ούτε να συνεργάζονται.
Και οι τελευταίοι είναι στατιστικά οι περισσότεροι στη χώρα μας.

Ιγνάτιος Δελαδαλμάγκας
Sat, 09/24/2011 - 23:26

Διαπίστωσα όταν ήμουν εργοδότης πως οι υπάλληλοί μου δεν είχαν καμιά όρεξη να εργάζονται και προσπαθούσαν πάντα να κάνουν λούφα και παραλλαγή. Με άλλα λόγια είχαν μόνο απαιτήσεις και με την παραμικρή ευκαιρία παράταγαν τη δουλειά τους με προσχήματα. Διαπίστωσα ότι δεν εργάζονται σοβαρά οι Έλληνες υπάλληλοι αλλά σαμποτάρουν την εργασία τους ή κάνουν πως δουλεύουν. Οι εργοδότες πάντα βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους και πληρώνουν τους επίσης αρχιτεμπέληδες του δημοσίου που με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν κάνουν τίποτα εκτός από το να ξύνουν το κλούβιο κεφάλι τους. Με τέτοια μυαλά δεν πάει μπροστά μια κοινωνία και μια χώρα. Χρειάζεται σοβαρή δουλειά και ήθος που μας λείπει.

Γιώργος Μαράτος
Fri, 09/16/2011 - 23:00

στη χώρα μας οι περισσότεροι εργάζονται συμβολικά αλλά πληρώνονται κανονικά. Μεγάλο ποσοστό δεν εργάζεται καθόλου και πληρώνεται από τα δανεικά και άλλοι εργάζονται σε εργοδότες αλλά τους δουλεύουν και εργάζονται για τους ίδιους σε βάρος των εργοδοτών τους. Υπάρχουν και εργοδότες που για να πληρώσουν πρέπει να κάνεις τάμα στην Τήνο.

Γιάννης Πολυμενάκος
Thu, 09/15/2011 - 23:21

..Υπάρχουν "κακά" αφεντικά, με την ίδια λογική που υπάρχουν και "κακοί" υπάλληλοι..και κάθε περίπτωση θα πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά.. Όμως δε θα δεχτώ ποτέ την καταπάτηση των δικαιωμάτων μου και την αγνωμοσύνη σαν υπάλληλος, αλλά ούτε και την ασυνέπεια και την αδιαφορία των υπαλλήλων μου ως αφεντικό. Το θέμα είναι κατά πόσο τα εργασιακά μας δικαιώματα είναι στο χέρι του αφεντικού ή αν και αυτός είναι τελικά ένας απλός υπάλληλος του κράτους στην πυραμίδα της εργασίας. Αν μη τι άλλο και το αφεντικό έχει δικαιώματα, και χάνει και αυτό όπως όλοι μας τα κεκτημένα του καθημερινά...Και δεν ξέρω αν και πότε θα τα κερδίσουμε πίσω, είτε λεγόμαστε υπάλληλοι είτε αφεντικά....

Μ. Κοντογιάννη
Tue, 09/13/2011 - 23:18

Επί 23 χρόνια εργαζόμουν σαν υπεύθυνη πωλήσεων σε εισαγωγικές εταιρείες. Τα πρώτα 16 χρόνια της καριέρας μου και σε πολύ μικρή ηλικία είχα τα ηνία σε επώνυμη ,μεγάλη εταιρεία. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπι...ζα ήταν αυτό με τους υπαλλήλους. Γεννημένοι όλοι διευθυντές, με ταλαιπωρούσαν λίγο μέχρι να τους προσγειώσω. Όταν όμως "έμπαινε το νερό στ' αυλάκι" ήμασταν μια αγαπημένη οικογένεια. Και το αφεντικό πάνω απ΄όλους. Το θεωρούσα απαράδεχτο να μπει στο γραφείο του και να μην τον ακολουθεί η γραμματέας με καφέ και νερό το οποίο όφειλε ν'ανανεώνει κάθε 2 ώρες. Να γιορτάζει και να μην τον περιμένει τυπικό δώρο εκ μέρους όλου του προσωπικού και πάρτυ έκπληξη; αδύνατον. Να φύγει επαγγελματικό ταξίδι ή διακοπές χωρίς να επικοινωνούμε μαζί του;απαράδεκτο.Σας πληροφορώ ότι μας έκανε όλα τα χατίρια αλλά και σε περιόδους κρίσης ήμασταν δίπλα του και όλοι μαζί μια γροθιά. Σήμερα μπαίνει τ αφεντικό στο γραφείο και ψάχνει τα υπόλοιπα γραφεία να βρει που έχει στηθεί το πηγαδάκι.Ζητάει καφέ και απαντούν "τελείωσε". Εκπαιδεύει συνεργάτες (το θεωρώ πραγματικά μεγάλη τιμή) και του ζητούν υπερωρίες και επιδόματα. Απολύει υπαλλήλους και του απαντούν "δεν φεύγω". Φεύγουν διακοπές και ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους.ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΤΣΙΠΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ;; Σε τόσο δύσκολες εποχές που τ αφεντικά προσπαθούν να κρατήσουν τις επιχειρήσεις τους ανοιχτές,όχι για να πλουτίσουν αλλά για να συντηρηθούν και να συντηρήσουν και τους υπαλλήλους τoυς μέχρι να περάσει η κρίση, μήπως πρέπει θάψουμε τα φτυάρια και όχι τ αφεντικά;; Κι εγώ υπάλληλος είμαι με πολλά αφεντικά αλλά πιστέψτε με τους αντιμετωπίζω με τον σεβασμό που μ αντιμετωπίζουν και αυτοί και είμαστε όλοι ευτυχείς.

Ράνια Πορφύρη
Tue, 09/13/2011 - 09:05

Διαβάζοντας το άρθρο σας με κάνατε να αναπολήσω τα άπειρα χρόνια που έζησα και δούλεψα και εγώ δίπλα σε μεγάλα ονόματα σε μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις.
Πράγματι πόσο εύκολο είναι να κριτικάρεις και να ρίχνεις ευθύνες σ’ ένα τρίτο άτομο και δη έναν υπάλληλο και πόσο δύσκολο είναι να έρχεσαι στη θέση του να προσπαθείς να κατανοήσεις τις ανάγκες του;
Τόλμησε λοιπόν να ζητήσει το επίδομα αδείας του για να φύγει διακοπές; Πως είναι δυνατόν!!! Υπήρξα στον επαγγελματικό στίβο πάνω από 38 χρόνια, πήρα πολλά και έδωσα άλλα τόσα, ευτυχώς όμως δεν πρόλαβα να ζήσω αυτή τη μεγάλη κρίση που μαστίζει σήμερα νέους αλλά και ανθρώπους κοντά στη σύνταξη. Ευτυχώς αν και πέρασα περιόδους με οικονομική κρίση δίπλα σε εργοδότες μπόρεσαν να με πληρώσουν – χωρίς ειρωνεία – έστω και καθυστερημένα. Ποτέ όμως δεν μου ανέφεραν τις όποιες δυσκολίες τους, γιατί γνώριζαν ότι ξέρω πως έφθασαν μέχρι εκεί όπως και εκείνοι γνώριζαν με τι δυσκολίες έφτασα και εγώ να αποκτήσω τα προσόντα που προσέφερα και να καλύπτω με τον τρόπο μου τις όποιες καθημερινές ανάγκες του γραφείου γιατί αν και ο ελεύθερος χρόνος μας εν ώρα εργασίας ήταν ελάχιστος για να μην πω μηδενικός σε δύσκολες ώρες ο εργοδότης έβρισκε την ώρα για ενημέρωση.

Μα τι άλλο μπορεί να περιμένει ένας υπάλληλος από τον εργοδότη. Το μισθό του και ότι του αναλογεί για να μπορέσει να ανταπεξέλθει αξιοπρεπώς στα έξοδα του. Οι διακοπές είναι κάτι που το περιμένουμε όλοι για να ξεκουραστούμε και να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας – για τον εργοδότη και τον εαυτό μας – να γεμίσουμε δύναμη για τις μελλοντικές απαιτήσεις της ζωής.

Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια γνώρισα αρκετούς εργοδότες, αλλά ποτέ αχάριστους υπαλλήλους, το φιλότιμο υπάρχει πάντα στις καρδιές των εργαζομένων για τον εργοδότη ακόμα και αν δεν φαίνεται απ’ όλους. Στη ζωή θα έρθουν και καλύτερες μέρες φτάνει να έχεις την υπομονή και επιμονή να διαχειριστείς σωστά και με σύνεση τις ανάγκες του οίκου σου και του γραφείου σου και βέβαια γι’ αυτό δεν φταίει ο υπάλληλος που ζήτησε το επίδομα του για να πάει διακοπές, ούτε βέβαια τον τιμωρείς με απόλυση γιατί δεν είπε «ευχαριστώ» και το γράφω μέσα σε εισαγωγικά γιατί ο υπάλληλος το ευχαριστώ και το χαμόγελο το έχει μέσα στην καθημερινότητά του.

Μου θύμισε και άλλα ο φίλος σας εργοδότης … δουλειά γεμάτη ζήλο και αγάπη γι’ αυτό που έκανα, σκεπτόμενος πάνω από όλα εκείνον. Να βρίσκεσαι έγκαιρα στη δουλειά σου, να είσαι χαμογελαστός, ευχάριστος με καθαρό μυαλό, να σκέφτεσαι γι’ εκείνον, να μιλήσεις για εκείνο, να του έχεις ζεστό το καφέ του, να παραγγείλεις έγκαιρα το φαγητό του, να μην τον ενοχλήσεις εν ώρα ησυχίας του κλπ. κλπ.

Δεν είναι τυχαίο που ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, που τα δικαστήρια δικαιώνουν τον εργαζόμενο.
Αλλοίμονο στον εργοδότη που σκέφτεται ότι ο υπάλληλός του έκανε διακοπές ενώ εκείνος όχι, αλλοίμονό του ακόμη μια φορά γιατί σίγουρα θα είχε παραλείψει να τον ενημερώσει – ενώ συζητούσαν τα πάντα σαν οικογένεια- το οικονομικό του πρόβλημα.

Και ο μήνας έχει εννιά….. όχι όμως για τον υπάλληλο, αλλά για τον εργοδότη που μπορεί και κινεί τα νήματα ρίχνοντας με ευκολία τις ευθύνες της κακοδιαχείρισής του σε τρίτους και ακόμη χειρότερα στον υπάλληλό του που δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εκτελεστικό όργανο.

Όμως κανείς δεν χάνεται ακόμα και στη σημερινή αυτή άσχημη εποχή γιατί εκείνος που διαπράττει αδικία βλάπτει περισσότερο τον εαυτό του από ότι εκείνον που θα την υποστεί.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας…

A retired
Tue, 09/13/2011 - 09:05

''Ο πελατης εχει παντα δικιο'' ? Αυτο το λεμε στο εμποριο, γιατι μας πληρωνει ! ''του τα παιρνουμε'' με αλλα λογια. Αρα, στην περιπτωση της retired το δικιο ειναι με την μερια του εργοδοτη, αφου τα ''ακουμπαει''

Α. Πετριδου
Thu, 09/15/2011 - 01:45

Αγαπητή μου,από τα γραφόμενά σου θεωρώ ότι είσαι γυναίκα και εργαζόσουν σαν γραμματέας, μάλλον έχεις μπερδευτεί ή προσπαθείς να μας μπερδέψεις. Κάνοντας απλή πρόσθεση υπολογίζω ότι είσαι το λιγότερο 54 ετών. Άρα η εμπειρία σου στην ζωή και στην εργασία δεν σου επιτρέπει να αναφέρεσαι μ αυτόν τον τρόπο. Το να κάνεις τον καφέ στο αφεντικό σου, να του παραγγέλνεις φαγητό ή να μην τον ενοχλείς εν ώρα ησυχίας,είναι υποχρέωση σου και όχι ζήλος. Ζήλος και αγάπη είναι να δίνεις και να κάνεις αυτά που δεν είσαι υποχρεωμένος π.χ να σφουγγαρίσεις τον καφέ που χύθηκε και να καθαρίσεις την τουαλέτα όταν απουσιάζει η καθαρίστρια. Να του φέρεις μια φορά φαγητό από το σπίτι σου,και ν αερίσεις τον χώρο που αναπαύεται. Αυτά είναι αγάπη και αυτά τα απλά πράγματα εκτιμούν τ αφεντικά.
Ήμουν γραμματέας 4 χρόνια σε εταιρεία με 1300 ενεργούς πελάτες. Σε πληροφορώ ότι μου περίσσευε χρόνος, και να πάω για τσιγάρο, και να φάω και να κουτσομπολέψω. Τα πάντα είναι θέμα οργάνωσης. Μπορείς να φάς την ώρα που τρώει τ αφεντικό, να κουτσομπολέψεις την ώρα που ξεκουράζεται. και να καπνίσεις την ώρα που έχει meeting . Τον μισθό τον έπαιρνα με καθυστέρηση 7-10 μέρες (όχι μόνο εγώ,όλοι οι υπάλληλοι). Θυμάμαι όταν του έλεγα "ευχαριστώ πολύ" κάθε μήνα, μου απαντούσε "εγώ ευχαριστώ ",δεν μου έλεγε "παρακαλώ" Ξέρεις τι θα πει αυτό για μένα; Ότι εκτιμούσε την προσφορά μου. Εσύ είπες ή άκουσες ποτέ ευχαριστώ; Παραιτήθηκα για λόγους υγείας. Η εκκαθάριση έγινε 2 μήνες μετά. Ούτε εγώ πείνασα ούτε αυτός πλούτισε αυτούς τους 2 μήνες. Παρ΄ όλο που τα είχα πολύ μεγάλη ανάγκη δεν ξέχασα να του πω "ευχαριστώ".
Καταλήγοντας,αναφέρεις προφανώς τον τελευταίο εργοδότη σου.Δεν γράφεις πόσο καιρό εργαζόσουν εκεί. Οι προηγούμενοι ήταν τα ίδια; Η μήπως εσύ κουράστηκες και σου φταίνε οι άλλοι ; Υπομονή πλησιάζεις στη σύνταξη. Τι να πούμε εμείς οι νεώτεροι;
Έχεις να μας δώσεις κάποια συμβουλή;

Δ.Χ
Wed, 09/14/2011 - 09:27

Τόσο το άρθρο "αφεντικά και δούλοι" όσο και το δεύτερο άρθρο "και ο μήνας έχει εννιά" είναι αξιόλογα επειδή είναι καλογραμμένα, σύντομα και θίγουν από διαφορετική έκαστο σκοπιά το ζήτημα της εργασίας στη χώρα μας και τις σχέσεις εργοδοτών και εργαζομένων, που δεν θα έπρεπε να είναι, όπως στις περισσότερες περιπτώσεις είναι, σχέσεις αντιπαλότητας αλλά, αντίθετα, σχέσεις συνεργασίας. Και η επιδίωξη να είναι κοινή: Η μεγιστοποίηση του οφέλους και των δύο κατηγοριών, με την ανάπτυξη στο μέγιστο δυνατό της επιχείρησης. Πρέπει να επισημαίνεται πως ο εργοδότης παρέχει τον μισθό και αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες προσδοκώντας το επιχειρηματικό κέρδος με την ανάπτυξη της εργασίας του και ο εργαζόμενος παίρνει τον μισθό και τα επιδόματα μαζί με τις άλλες ανταμοιβές για την εργασία του όντας απαλλαγμένος από κάθε ευθύνη. Αυτά τα λίγα ως έναυσμα ενός γόνιμου διαλόγου που ίσως ωφελήσει με τα συμπεράσματά του.

Ιωσήφ Λαμπρινίδης
Tue, 09/13/2011 - 01:20

"kai o minas exei 9"

v.k.
Mon, 09/12/2011 - 22:22

Είναι λάθος να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς ανάλογα με το αν είναι εργοδότες ή εργαζόμενοι, δεξιοί ή αριστεροί, ολυμπιακοί ή παναθηναϊκοί. Αυτό αποκαλύπτει απλώς τη λογική της φατρίας, που μας διακατέχει. Όλοι μας έχουμε γνωρίσει ανθρώπους μίζερους, φιλάργυρους, καχύποπτους, αλλά και το αντίθετο, φιλότιμους και αγαθούς, που στη ζωή άλλοι ετάχθησαν να είναι εργοδότες και άλλοι υπάλληλοι. Ο καλός και σωστός αξίζει πάντα, είτε είναι αφεντικό είτε είναι δούλος, ενώ το σκαθάρι είναι σκαθάρι ότι και να τον κάνεις.

Γεράσιμος Φουρλάνος

Γεράσιμος Φουρλάνος
Wed, 09/14/2011 - 10:12