στα πανεπιστήμια της ποιότητας

Πριν ένα χρόνο περίπου, η βουλή ψήφισε νόμο για τα πανεπιστήμια. Αυτές τις ημέρες τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση ένα νέο «Σχέδιο Νόμου για τα πανεπιστήμια», με στόχο την αναβάθμιση των πανεπιστημίων. Βέβαια, το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη αλλά η εφαρμογή των νόμων. Και αυτό το γνωρίζει, πρωτίστως, το κομματικό/πολιτικό σύστημα. Το γνωρίζει, αλλά συμπεριφέρεται σαν να μην το γνωρίζει.

Η αντίδραση για την αναβάθμιση των πανεπιστημίων συνεχίζεται. Κάποιοι πρυτάνηδες συμπαρίστανται στο μπάχαλο. Κάποιοι εισαγγελείς δεν ασκούν τις επιβαλλόμενες διώξεις. Δηλαδή, αυτοί που είναι υπεύθυνοι δεν επιτελούν το καθήκον τους. Δεν ασκούν τον θεσμικό τους ρόλο, δεν εφαρμόζουν τους νόμους. Γι’ αυτό, ευθύνονται για πράξεις και παραλείψεις τους.

Ειδικότερα, την πρώτη ευθύνη έχουν οι πανεπιστημιακοί (πρυτάνηδες και καθηγητάκηδες), οι οποίοι θα έπρεπε, εδώ και χρόνια, να προστατεύουν το πανεπιστήμιο και να φροντίζουν για την αναβάθμισή του. Αλλά, είναι παιδιά του αριστερού συστήματος, δηλαδή της μετριότητας. Κατάφεραν και εκμεταλλεύτηκαν το αριστερό σύστημα και αναρριχήθηκαν σε καθηγητικές θέσεις και στις διοικήσεις των πανεπιστημίων.

Ιστορικά, από τη μεταπολίτευση άρχισε ο κατήφορος των πανεπιστημίων. Και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Έτσι, από τα πανεπιστήμια της ποιότητας φτάσαμε στα πανεπιστήμια της μετριότητας.

Η αριστερά είναι υπεύθυνη για την υποβάθμιση των πανεπιστημίων. Βέβαια, η αριστερά διαλαλεί ότι ενδιαφέρεται για τη δημόσια παιδεία. Και κάποιοι αφελείς έχουν πειστεί. Αλλά, η πραγματικότητα βοά. Η αριστερά ενδιαφέρεται για το ξεχαρβάλωμα της παιδείας, για τη δημιουργία αμόρφωτου επιστημονικού προλεταριάτου, απογοητευμένου και οργισμένου, έτοιμου να στραφεί κατά του συστήματος. Εάν αυτό δεν το κατανοήσει η ελληνική κοινωνία, δύσκολα θα υπάρξει αναβάθμιση της παιδείας.

Σύμπασα η αριστερά δεν θέλει τη διάκριση και την αριστεία. Θέλει την ισότητα προς τα κάτω. Μήπως ξεχάσαμε ότι ο πρώτος υπουργός παιδείας του Σύριζα, (κ. Μπαλτάς, καθηγητής στο πολυτεχνείο), έλεγε ότι «η αριστεία είναι ρετσινιά»;

Η Ελλάδα έχει πολλά πανεπιστήμια. Ίσως, αναλογικά με τον πληθυσμό της, έχει τα περισσότερα στον κόσμο. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός όσοι αποφοιτούν από τα λύκεια εισάγονται στα πανεπιστήμια. Δηλαδή, όλοι κουτσοί-στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα.

Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δεν συμβαίνει αυτό. Άρα, πρέπει να σταματήσει. Και θα σταματήσει, όταν κλείσουν τα μισά περίπου αχρείαστα τμήματα και σχολές των πανεπιστημίων. Να θυμηθούμε ότι η τρόϊκα είχε πιέσει και η τότε κυβέρνηση έφτιαξε το σχέδιο «Αθηνά» που προέβλεπε το κλείσιμο του 1/3 των σχολών και τμημάτων. Αλλά, ως πονηρούληδες κοροϊδέψαμε τους κουτόφραγκους. Εμείς λέμε ότι χρειάζεται να κλείσουν τα μισά τμήματα/σχολές.

Γιατί η αριστερά θέλει την κατάργηση της «Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής» στα πανεπιστήμια; Γιατί δεν μπορεί να καταλάβει ότι η ποσότητα της εκπαίδευσης (εισαγωγή υποψηφίων στα πανεπιστήμια με βαθμούς 2,3,5) είναι κατά της ποιότητας;

Η αριστερά, κατά καιρούς, θέλοντας να καλύψει την υποβάθμιση των πανεπιστημίων, αναφέρει διακρίσεις προσώπων που αποφοίτησαν από τα ελληνικά πανεπιστήμια. Αυτό είναι σωστό.

Αλλά, μπορεί να μας πει πόσοι επιπλέον Έλληνες θα διακρίνονταν, αν τα πανεπιστήμια λειτουργούσαν ορθά; Μπορεί να μας πει σε ποια θέση στην παγκόσμια λίστα κατάταξης των πανεπιστημίων θα ήταν, αν δεν στήριζε τους μπαχαλάκηδες; Μπορεί να φανταστεί τα ελληνικά πανεπιστήμια στις πρώτες θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη, επειδή ακριβώς υπάρχει ένα ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να κάνει θαύματα; Μπορεί να υποστηρίξει την ελεύθερη κυκλοφορία ιδεών, διδασκαλίας και έρευνας, και όχι το άσυλο των μπαχαλάκηδων;

Εδώ και δύο εβδομάδες, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης αναρχοφασίστες συγκρούονται με την αστυνομία, γιατί αντιδρούν στο χτίσιμο μιας βιβλιοθήκης. Θαυμάστε την υποκρισία του Σύριζα: Δηλώνει ότι θέλει τη βιβλιοθήκη, αλλά δεν τολμάει να καταδικάσει τους αναρχοφασίστες. Γι’ αυτό και αναχαράζει το παραμύθι της αριστεράς: πρόκειται για προβοκάτορες!

Η πραγματικότητα σαρώνει ξεπερασμένα απολιθώματα και απομεινάρια. Γκρεμίζει ολοκληρωτικές ιδεολογίες. Επομένως, η πορεία από τη μετριότητα προς την ποιότητα των πανεπιστημίων είναι πορεία χωρίς γυρισμό, παρά τις επιθυμίες και τις αντιδράσεις της αριστεράς. Ευτυχώς.

Παύλος Μάραντος

marantosp@gmail.com