Η πραγματικότητα: πατέρας και μητέρα

και η γελοιότητα: γονέας 1 και γονέας 2

(Α΄ Μέρος)

Η διαφορά των δύο φύλων αποτελεί ένα θαύμα. Ίσως, είναι η ωραιότερη διαφορά της φύσης. Μπορεί κανείς να φανταστεί έναν κόσμο μόνο με άνδρες ή μόνο με γυναίκες; Αλήθεια, πως θα είναι αυτός ο κόσμος; Μήπως υπάρχει τρόπος διαιώνισης της ζωής χωρίς τα δύο φύλα;

Οι φυσικές επιστήμες- πρωτίστως η βιολογία- αποδεικνύουν αυτό το θαύμα. Αποδεικνύουν το αυτονόητον, δηλαδή την διαφορά μεταξύ των δύο φύλων. Αυτό μαρτυρούν οι ορμόνες. Όμως, κάποιοι από τις κοινωνικές επιστήμες μας λένε ότι το φύλο είναι μια «κοινωνική κατασκευή». Αλλά, «αυτή η άρνηση της πραγματικότητας αποτελεί μια μορφή τρέλας» (Μισέλ Ονφρέ).

Μετά την κοινωνική κατασκευή του φύλου, εφευρέθηκε η αποδόμηση του φύλου. Δεν υπάρχουν βιολογικά και κοινωνικά φύλα. Όλα είναι θέμα βούλησης, θέμα επιλογής του ατόμου. Ήδη στο Facebook κάποιος μπορεί να επιλέξει πάνω από 56 σεξουαλικές ταυτότητες για να ορίσει τον εαυτό του.

Δηλαδή, το φύλο αυτονομείται από τη φύση και το σώμα και ταυτίζεται με την ερωτική επιθυμία. Πρόκειται για μια νέα ρευστή ταυτότητα, την οποία επιλέγεις και αλλάζεις όποτε θέλεις. Έτσι τα φύλα δεν είναι δύο ή είκοσι δύο ή εκατόν δύο. Κάθε άτομο, ανάλογα με τις προτιμήσεις του, μπορεί να διαμορφώνει το φύλο της αρεσκείας του.

Να σημειωθεί ότι η ιέρεια της κατάργησης των δύο φύλων Αμερικανίδα Τζούντιθ Μπάτλερ απέκτησε «πιστοποιητικό ατόμου απροσδιόριστου φύλου στην Καλιφόρνια». Αυτές οι ακραίες μειοψηφικές απόψεις επιβάλλονται από ένα αριστεροφιλελεύθερο συνονθύλευμα, το οποίο ενθαρρύνεται και επιδοτείται από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες.

Αυτοί που υποστηρίζουν ότι το φύλο είναι μια κοινωνική κατασκευή μπερδεύουν το αίτιο με το αιτιατό. Παράδειγμα: τα αγόρια και τα κορίτσια δεν παίζουν με διαφορετικά παιχνίδια, επειδή υπόκεινται σε «στερεότυπα φύλου», δηλαδή επειδή το επιβάλει η κοινωνία. Αλλά, ακριβώς επειδή είναι διαφορετικά φύλα, στρέφονται σε διαφορετικά παιχνίδια. Ασφαλώς, υπάρχουν αγόρια που παίζουν παιχνίδια που παίζουν τα κορίτσια και κορίτσια που παίζουν παιχνίδια που παίζουν τα αγόρια. Αλλά τα αγόρια παραμένουν αγόρια και τα κορίτσια παραμένουν κορίτσια.

Τι επιδιώκει το κίνημα της αποδόμησης; Επιδιώκει από μειοψηφία να γίνει πλειοψηφία και να καθορίζει τις εξελίξεις. Αυτό που ήταν εξαίρεση του κανόνα, όπως για παράδειγμα η ομοφυλοφιλία, να καταστεί ο νέος κανόνας. Και όχι απλώς μια αποδεκτή ιδιαιτερότητα και διαφορετικότητα, όπως πραγματικά είναι. Δηλαδή, από την ανοχή στις διάφορες σεξουαλικές μειονότητες, περνάμε στην επιβολή της κυριαρχίας αυτών των μειοψηφιών απέναντι στην πλειοψηφία των δύο φύλων.

Όσον αφορά τα ομόφυλα ζευγάρια, μετά το σύμφωνο συμβίωσης φθάσαμε στον γάμο και στην υιοθεσία. Και μετά, αφού δεν μπορούμε να καταργήσουμε την φύση, μπορούμε να πληρώσουμε μια μήτρα για να έχουμε τα δικά μας παιδιά. Δηλαδή, δεν υπάρχει αποδόμηση μόνο των δύο φύλων, αλλά αποδόμηση της μητέρας και του πατέρα στην ανατροφή των παιδιών. Αποδόμηση της οικογένειας, που αποτελεί το θεμέλιο της κοινωνίας. Έτσι, δεν υπάρχει πατέρας και μητέρα, αλλά γονέας 1 και γονέας 2. Πρόκειται για ένα παραλογισμό του αριστεροφιλελεύθερου μηδενισμού. Για απόρριψη αιώνιων και διαχρονικών αξιών και θεσμών, που διατηρούν θεμελιώδη σημασία για την λειτουργία της κοινωνίας.

Το κωμικό και συνάμα τραγικό είναι ότι κάποιες χώρες του δυτικού πολιτισμού έχουν υιοθετήσει αυτόν τον παραλογισμό. Είμαστε ο πρώτος πολιτισμός που θέλει να καταργήσει τα δύο φύλα. Γι’ αυτό και ο υπόλοιπος κόσμος μιλάει για κρίση του δυτικού πολιτισμού. Αυτό τον κατήφορο θέλει να ακολουθήσει και η κυβέρνηση.

Να διαγράψουμε λοιπόν την φύση των δύο φύλων, να διαγράψουμε και τον πολιτισμό, τον άνδρα-πατέρα, την γυναίκα-μητέρα και την οικογένεια. Και μετά τι απομένει; Απομένει ένα άδειο άτομο, ετεροκατευθυνόμενο. Αυτό επιδιώκει να επιβάλλει μια περιθωριακή μειοψηφία. Αλλά, εμείς η συντριπτική πλειοψηφία αυτό θέλουμε;

Έχοντας να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον παραλογισμό, ας ακούσουμε την συμβουλή του Μισέλ Ονφρέ: Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την ευγενή και έντιμη πάλη ενάντια στις ηλιθιότητες που απειλούν να γίνουν νόμος!

Παύλος Μάραντος

marantosp@gmail.com