Ձախը պայքարում է

որ համալսարաններում լինեն անգրագետներ

Ձախը պատմականորեն տարբեր ձևերով պայքարում է համալսարանների մակարդակի իջեցման համար։ Թերևս ամենաբնորոշ ձևը զբաղեցումները և դասերի ու լաբորատոր աշխատանքների խոչընդոտումն է։ Բայց կան նաև այլ ձևեր։ Բավական է երկու օրինակ։

Առաջինը՝ ձախը պայքարում է, որ համալսարաններ ընդունվեն անգրագետներ։ Մինչև այս տարի համալսարաններ էին ընդունվում այնպիսի աշակերտներ, որոնք համահունական քննություններում նույնիսկ 1, 2, 3, 4 միավորներ էին ստանում։ Եվ դրանք շատ էին։ Հազարավոր անգրագետներ էին ընդունվում, ինչի հետևանքով ուսման մակարդակը իջնում էր, իսկ շատերը չէին կարողանում ավարտել ուսումնառությունը։

Այս խայտառակությունը շտկվում է ընդունված օրենքով։ Համաձայն օրենքի՝ համալսարանների դպրոցները/բաժինները սահմանում են «ընդունելության նվազագույն բալը»։ Սակայն դա դուր չի գալիս Սիրիզային, քանի որ այն ուզում է, որ համալսարաններ ընդունվեն անգրագետներ։

Դրա համար էլ պարոն Ցիպրասը շտապ հարցում ներկայացրեց վարչապետին՝ թեմայով. «Համալսարաններ ընդունվելու համակարգում փոփոխությունները չկիրառելու հրատապ անհրաժեշտություն կա»։ Հարցը ներկայացնելով՝ նա, ի թիվս այլոց, նշում է.

«Պետական համալսարաններ ընդունվողների թվի սահմանափակման կառավարության քաղաքականությունը, անշուշտ, էականորեն կավելացնի մասնավոր քոլեջների հաճախորդներին՝ նրանց համար, ովքեր կարող են վճարել ուսման վարձը, բայց միաժամանակ նաև կտրուկ կբարձրացնի կրթական անհավասարությունները։

Ընդունելության նվազագույն բալի հաստատմամբ սպասվում է, որ այս տարի Ա.Ե.Ի.-ներից դուրս կմնա 20.000-ից 30.000 թեկնածու՝ նախորդ տարվա համեմատ, ինչպես նաև կստեղծվեն հազարավոր թափուր տեղեր մարզային Ա.Ե.Ի.-ներում, որոնք կգտնվեն վարչական և ֆինանսական փակուղում»։

Իհարկե, կառավարությունը չի սահմանափակում համալսարան ընդունվողների թիվը։ Եթե գործեր ռացիոնալ, անշուշտ պետք է սահմանափակեր ընդունվողների թիվը, քանի որ ավագ դպրոցի գրեթե բոլոր շրջանավարտներն ընդունվում են համալսարաններ։ Միթե՞ Հունաստանը չի լցվել բոլոր մասնագիտությունների դիպլոմավորներով, որոնք դելիվերիստ են աշխատում։

Ինչ վերաբերում է համալսարանների «ընդունելության նվազագույն բալին», ապա դա պետք է հաստատված լիներ շատ տարիներ առաջ, որովհետև համալսարաններ են ընդունվում անգրագետներ, որոնք չեն կարողանում ավարտել։

Երկրորդ՝ ձախը պայքարում է ձեռնարկատիրական հետազոտության և համալսարանների կապի դեմ։ Արդեն հիսուն տարի՝ անցումային շրջանից սկսած, ձախը պատերազմում է համալսարանների և աշխատաշուկայի կապի դեմ։

Ձախը վախենում է խրտվիլակներից։ Նշեմ՝ խրտվիլակը մի պատկեր, մի նմանակ է, որը գյուղացիները դնում են՝ իրենց բերքը թռչուններից ու կենդանիներից պաշտպանելու համար։ Բացի այդ, լինելով կոմունիստական-պետականիստական գաղափարախոսության պահապան, այն չի թույլ տալիս, որ պետական համալսարանները համագործակցեն մասնավոր-կապիտալիստական ընկերությունների հետ, որովհետև դրանք իբր ժողովրդի արյունն են խմում և այլն, և այլն։

Նրան չի հետաքրքրում, եթե պետությունը փող չունի հետազոտության համար։ Նրան հետաքրքրում է, որ մասնավոր ընկերությունները համալսարաններին հետազոտության համար փող չտան, որովհետև այդպես ընկերություններն են շահում։ Այո, ընկերություններն են շահում, բայց շահում են նաև համալսարանները։ Հասարակությունն էլ է շահում հետազոտությունից։ Բոլորը շահում են։ Այս պարզ բանն էլ ձախը չի կարողանում հասկանալ, այդ պատճառով էլ պայքարում է ընկերությունների ու համալսարանների կապի դեմ։

Ամբողջ զարգացած աշխարհում գոյություն ունի գիտելիքի և հետազոտության կապը ընկերությունների հետ։ Ամբողջ աշխարհում, բացի Հունաստանից, որովհետև այդպես է թելադրում ձախը։

Զվարճալին այն է, որ ձախը հետո պահանջում է արդյունքներ, որովհետև զարգացում չկա։ Ավելին, որոշ տարիներ անց, երբ հաղթահարում է իր արգելակները, նորից պահանջում է, ասելով անզուգականը՝ «Մենք ասում էինք»!!!

Ընդհանրապես, ձախը «պայքարում է»։ Այս դեպքում պայքարում է, որ համալսարաններ ընդունվեն անգրագետներ։ Այն ունի բախման գեն։ Չի կարող գոյություն ունենալ առանց բախման։ Եվ քանի որ կյանքին ավելի շատ պետք է համաձայնությունը, քան բախումը, ապա օրինաչափորեն ձախը կվերանա։

Ձախը ցուցաբերում է հետադիմականություն և անհամապատասխանություն ժամանակի պահանջներին։ Այն ի վիճակի չէ հարմարվել սոցիալական, քաղաքական և տնտեսական զարգացումներին։ Այն հասարակությանը կապում է բազմաթիվ ոլորտներում, այդ թվում՝ կրթության մեջ։ Իրականությանը հարմարվելու փոխարեն փորձում է իրականությունը հարմարեցնել իր ժանգոտ գաղափարախոսությանը։ Եվ սա է նրա դրաման, քանի որ իրականությունը ոչ միայն չի տեղավորվում, այլև գերազանցում է գաղափարախոսությունները։

Պավլոս Մարանտոս

marantosp@gmail.com