երկու կարևոր հարցերում

Ա) Սեռական ոտնձգություն, բռնաբարություն, մանկապղծություն

Վերջերս մենք տեսնում ենք մի շարք բացահայտումներ սեռական ոտնձգության, բռնաբարության և մանկապղծության վերաբերյալ։ Մանկապղծությունը հանցագործությունների հանցագործությունն է։ Եվ այդ հանցագործության համար անհրաժեշտ են շատ ծանր պատիժներ։

Սեռական ոտնձգության հարցը վերաբերում է ողջ հասարակությանը։ Ցավոք, այն գոյություն ունի շատ ոլորտներում։ Այն կա այնտեղ, որտեղ գոյություն ունեն իշխանական հարաբերություններ ու կախվածություններ։

Բարեբախտաբար, բերանները բացվեցին, և վախը զոհերից տեղափոխվում է հանցագործների վրա։ Ժամանակն է, որ զոհերը դադարեն վախենալ, իսկ հանցագործները սկսեն վախենալ։ Հասարակության արդարության զգացումը պահանջում է, որ հարցը հստակեցվի։ Արդեն արդարադատությունն իր խոսքն ունի։

Եվ, օ՜ հրաշք։ Սիրիզան գալիս է ու կուսակցականացնում է մանկապղծության թեման։ Եվ սկսում է մեղադրել կառավարությանը։ Այսպիսով, թեման սոցիալականից վերածվեց կուսակցականի և արժեզրկվում է։ Այստեղ տեղին է խոսքը՝ Սիրիզան ամեն ինչ ապականեց։ Ինչո՞ւ արդյոք։ Միգուցե Սիրիզան իրեն մեղավոր է զգում այս հարցում՞։

Բ) Սիրիզան՝ ի պաշտպանություն մարդասպան Կուֆոնտինասի

Մարդասպան Կուֆոնտինասը հացադուլ էր անում, հիմա էլ անում է, պահանջելով, որ իրեն Դոմոկոսի բանտից տեղափոխեն Կորիդալոսի բանտ։ Անմիջապես Սիրիզայի իրավունքապաշտպանները հուզվեցին ու շտապեցին օգնել նրան։ Սկզբում նրան աջակցեցին Սիրիզայի 17 գործիչներ և 68 համալսարանականներ՝ հայտարարությամբ։ Հետագայում գրեթե ամբողջ Սիրիզան, Ալեքսիս Ցիպրասի հետ միասին, միացավ նրանց։

Նշենք, որ մարդասպան Կուֆոնտինասը չի զղջացել այն տասնմեկ սպանությունների համար, որոնց համար դատապարտված է։ Նշենք նաև, որ մեր խունացած ու սնանկ քաղաքական և դատական համակարգի համար տասնմեկ սպանությունը հավասար է քսանհինգ տարվա ազատազրկման։ Եվ հարցն է՝ Սիրիզայացիները, իրենց բարոյական գերազանցության իրավունքի հետ, սատարում են արդյո՞ք բարոյականության ու ժողովրդավարության թշնամուն։

Ժամանակ առ ժամանակ իրավունքապաշտպանները, ρουβիկոններ ու այլ խմբակներ գոռում են, որ աջակցում են Կուֆոնտինասին։ Բայց, և սա տարօրինակն է, Սիրիզայի գործիչներն էլ են գոռում ու պահանջում նրա ազատ արձակումը, որովհետև նրան համարում են քաղաքական բանտարկյալ։ Հրաշալի է։ Սպանում ես տասնմեկ գաղափարական թշնամու և պետությունից պահանջում, որ զբոսնես այն վայրերում, որտեղ ոչնչացրել ես քո զոհերին։

Եվ լավ՝ ρουβիկոններն ու խմբակները։ Բայց երբ պարոն Վուցիսը խորհրդարանում խոսում է Կուֆոնտինասի դեմ «վրեժխնդիր գործողության» մասին, նա անցնում է ողջամտության և արդարության բոլոր սահմանները։ Նույնն անում է նաև պարոն Ցիպրասը, երբ Կուֆոնտինասի համար պահանջում է «նախապատվյալ վերաբերմունք»։

Իհարկե, Կուֆոնտինասի կյանքի մասին ցուցաբերվող զգայունությունը չի համոզում։ Չի համոզում, որովհետև Սիրիզան նույն հետաքրքրությունը չի ցուցաբերում այլ մարդկանց կյանքի հանդեպ։ Նրա հետաքրքրությունը սահմանափակվում է միայն Սիրիզայի «երեխաներով» և ոչ թե մարդու հանդեպ ընդհանրապես։ Եվ դա կոչվում է ձախ զգայունություն։ Այսինքն՝ ինձ չեն հետաքրքրում այն տասնմեկ զոհերը, որոնց սպանել է Կուֆոնտինասը։ Ինձ հետաքրքրում է մարդասպան Կուֆոնտինասը։ Կա՞ արդյոք ողջամիտ մարդ, որ կարող է ընդունել այս տրամաբանությունն ու այս արդարությունը։

Սակայն ինչո՞ւ է Սիրիզան գոռում Կուֆոնտինասի օգտին։ Որովհետև, դեռևս ըստ սոցհարցումների, ունի ընտրազանգվածի մոտ 20 տոկոսը։ Եթե ունենար 3 տոկոսից քիչ (ինչն էլ նրա իրական ուժն է), նա խորհրդարանում չէր լինի, և ոչ ոք նրան չէր լսի։ Այդ պատճառով էլ հարցը ուղղվում է այն քաղաքացիներին, որոնք դեռ աջակցում են Սիրիզային՝ արդյո՞ք նրանք հավանություն են տալիս Սիրիզայի զգայունությանը մարդասպան Կուֆոնտինասի նկատմամբ։ Սա է վճռական հարցը։

Ինձ թվում է, որ միայն փոքր փոքրամասնություն, որը գտնվում է Սիրիզայի ղեկավարության մեջ, է հետաքրքրված նրան արտոնյալ վերաբերմունքով։ Սիրիզայի գործիչների ու ընտրողների մեծամասնությունը դեմ է մարդասպանի քմահաճույքներին։

Սիրիզայի քաղաքականությունը այս երկու կարևոր հարցերում հիասթափեցնող է։ Այն բացահայտում է նրա մերկությունը և անկումը։ Բացի այդ, վիրավորում է ժողովրդի բարոյական ու արդարության զգացումը։

Կարո՞ղ է նման քաղաքականությունը արձագանք գտնել ժողովրդի մոտ։ Իհարկե ոչ։ Ժողովուրդը չի հանդուրժում մանկապղծությունը, չի հանդուրժում նաև ահաբեկչությունը։ Այդ պատճառով էլ հարց է տալիս՝ ինչո՞ւ Սիրիզան այս քաղաքականությունն ունի այս երկու կարևոր հարցերում։

Պավլոս Մարանդոս

marantosp@gmail.com