բայց շոյում է ահաբեկիչներին

Պարոն Միխալիս Սումբլիսը 2021 թվականի մարտի 10-ին «Θάρρος» թերթում հրապարակել է «Ձախ աշխարհի և ահաբեկչության աշխարհը» վերնագրով հոդված:

Նա շատ ճիշտ հիշեցրեց մեզ, որ պատմականորեն ձախ աշխարհի ներկայացուցիչները կանգնած էին ահաբեկչության և անարխիստների դեմ և անվերապահորեն դատապարտում էին ահաբեկչությունը։ Նույնիսկ Լեոնիդաս Կիրկոսը իր հայտարարությամբ ասել էր. «պետք է հստակորեն տարանջատենք մեր դիրքորոշումը 17Ն-ի մարդասպաններից»։

Նա նաև հիշեցրեց Դրիցասի այն հայտարարությունը, թե «ոչ ոք չի ահաբեկվել 17Ն-ի գործունեությունից», «Ես ծնվել եմ 17Ն» պաստառը և ՍԻՐԻԶԱ-ի երիտասարդական թևի կարգախոսը՝ «Ապստամբները վերադառնում են Կուֆոնտինայի հրապարակ»։ Բայց նա նաև հիշեցրեց Յաննիս Պանուսիի՝ Ալեքսիս Ցիպրասի կառավարության նախարարի, ծանր մեղադրանքները, թե ՍԻՐԻԶԱ-ի ակտիվ գործիչները կապեր էին պահպանում ահաբեկիչների հետ և սպառնում էին նրա կյանքին։ Այսինքն՝ սարսափելի բաներ։

Որպեսզի ավելի լավ հասկանանք ՍԻՐԻԶԱ-ի դիրքորոշումը, պետք է հիշեցնենք ևս մի քանի բան, օրինակ՝

Ա) Երբ տարբեր անձինք են դատվում ահաբեկչության համար, ՍԻՐԻԶԱ-ի որոշ գործիչներ նրանց աջակցում են, իսկ մյուսները շտապում են դատարաններ՝ որպես պաշտպանության վկաներ։

Բ) Մի քանի ամիս առաջ ՍԻՐԻԶԱ-ի երիտասարդական թևի մի անդամ հայտարարեց. «Հոկտեմբերի 17-ը չհասցրեց մաքրել Ադոնիս Գեորգիադիսին (Նոր Ժողովրդավարության նախարար) և Կոնստանդինոս Բոգդանոսին (Նոր Ժողովրդավարության պատգամավոր)»։

Գ) Ընտրություններից առաջ, առանձնահատուկ եռանդով, ՍԻՐԻԶԱՆ փոխեց Քրեական օրենսգիրքը՝ որոշ ծանր հանցագործությունները դարձնելով զանցանքներ, որպեսզի որոշ ահաբեկիչ-հանցագործներ արդարացվեն կամ «փափուկ» պատիժ ստանան։

Պետք է հիշենք, որ ՍԻՐԻԶԱ-ն փոքր կուսակցություն էր՝ 3,6%։ Երկրի սնանկացումից (2010) հետո այն կտրուկ հարձակվեց տարիներ շարունակ կառավարող կուսակցական-քաղաքական համակարգի և նրան աջակցող էլիտաների (elite) վրա։ Չափից ավելի պոպուլիզմով այն սերմանեց նախանձ, ատելություն և վրդովմունք իր քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ։

Այդ ժամանակ նա օգտագործեց հնարավորությունը, նստեց զայրացած ու վրդովված զանգվածների ալիքի վրա և իրեն ներկայացնելով որպես «ազատագրիչ»՝ կարողացավ հաղթել ընտրություններում։

Այսօր ՍԻՐԻԶԱ-ի երիտասարդական թևը՝ անտիէքսուրսիալիստների, անարխիստների, խռովարարների և այլոց հետ միասին, ցույցեր է անցկացնում մարդասպան Կուֆոնտինայի համար։ Բայց նրանք ցույց են տալիս նաև ոստիկանության բռնության դեմ։

Հիանալի տրամաբանություն. նրանք, ում գաղափարախոսությունը բռնությունն է, նրանք, ովքեր ամեն օր բռնություն են կիրառում, նրանք, ովքեր բռնությունը իրենց մաշկի վրա են կրում, նրանք, ովքեր բռնի են, բողոքում են ոստիկանության բռնության դեմ։

ՍԻՐԻԶԱ-ն ալերգիա ունի օրենքի ու կարգուկանոնի նկատմամբ։ Երբ ոստիկանությունը փորձում է կիրառել օրենքն ու կարգուկանոնը և պաշտպանում է իրեն հակա-էքսուրսիալիստների, կեղծ անարխիստների, խռովարարների և այլոց հարձակումներից, նա գոռում է ոստիկանության բռնության մասին։ Այլ խոսքով՝ ոստիկանության դեմ բռնությունը ներկայացնում է որպես «ոստիկանության բռնություն»։

Միթե՞ ՍԻՐԻԶԱ-ն շոյում է այս բոլոր ծայրահեղ ձախ խմբակներին, որպեսզի կրկին բեմ բարձրացնի Սինտագմայի հրապարակի «զայրացածների» ներկայացումը։ Միթե՞ նա ուզում է շահարկել հոգեբանական հոգնածությունն ու անորոշությունը, որ բերել է համավարակը։

Եթե դա է նա նպատակադրում, ապա թվում է՝ մոռանում է, որ պատմությունը չի կրկնվում։ Բայց եթե նույնիսկ կրկնվում է, ապա «առաջին անգամ կրկնվում է որպես ողբերգություն, երկրորդ անգամ՝ որպես ֆարս» (Մարքս)։

Պարոն Ցիպրասի և ՍԻՐԻԶԱ-ի տարբեր գործիչների խոսքերը, թե՝ դատապարտում ենք ահաբեկչությունը՝ որտեղից էլ այն լինի, չեն համոզում, որովհետև նրանց գործերը այլ բան են ասում։ Դրանք վկայում են, որ նա շոյում է խռովարարներին, հակա-էքսուրսիալիստներին, ահաբեկիչներին։

Խոսքերի և գործերի միջև մեծ տարբերությունը ՍԻՐԻԶԱ-ի մեծ խնդիրներից մեկն է։ Եթե ՍԻՐԻԶԱ-ն ցանկանում է, որ հասարակությունը իրեն «լսի», պետք է դադարեցնի այս անհամաչափ և հակասական գործելակերպը՝ այլ բան ասել և այլ բան անել։

Բացի այդ, պետք է հասկանա, որ անբարոյական և հակաժողովրդավարական է ահաբեկիչներին աջակցել կամ նրանց շոյել։

Կա՞ ելք ՍԻՐԻԶԱ-ի համար։ Իհարկե կա, բայց այն չի գտնվում ՍԻՐԻԶԱ-ի բազմաթիվ գործիչների, այդ թվում՝ պարոն Ցիպրասի, ժանգոտած մտածողության մեջ։

Ձախի փակուղիներից կծնվեն նոր ուժեր և նոր համադրություններ, որոնք կհամապատասխանեն ժամանակակից խնդիրներին և չեն մնա անցյալում խրված։ Եվ նրանք կաջակցեն ժողովրդավարներին, ոչ թե կշոյեն ահաբեկիչներին։

Պավլոս Մարանտոս

marantosp@gmail.com