Աֆղանստանը՝ օրինակ

\n

խուսափելի օրինակ Հունաստանի համար

\n

Աֆղանստանը պետք է լինի Հունաստանի և հունական բանակի համար խուսափելի օրինակ։ Եվ դա մեզ դաս պետք է լինի։

\n

Ամերիկացիները գնացին Աֆղանստան՝ Բին Լադենին և իսլամիստ ահաբեկիչներին պատժելու համար։ Նրանք աջակցեցին կառավարությանը, զինվորականներին ուսուցանեցին և միլիարդավոր դոլարների սպառազինությամբ ապահովեցին։ Բացի այդ, լավ թե վատ, փորձեցին կառուցել պետություն՝ ըստ արևմտյան չափանիշների։ Դա անհնարին դուրս եկավ։ Աֆղանստանը մնում է «ձախողված պետություն»։

\n

Եվ երբ ամերիկացիները սկսեցին դուրս գալ, կառավարությունն ու աֆղանական բանակը չպայքարեցին Թալիբանի դեմ։ Նրանք հանձնվեցին գրեթե առանց դիմադրության։ Եվ, ինչպես մեզ տեղեկացրին լրատվական թողարկումները, հարյուրավոր միլիարդավոր դոլարների զինտեխնիկա անցավ Թալիբանի ձեռքը։

\n

Թվում է՝ աֆղանները չափազանց փափկել էին և վարժվել էին, որ իրենց փոխարեն ամերիկացիները պիտի պատերազմեն։

\n

Հետագայում հարյուր հազարավոր աֆղաններ հեռացան, և շատերը ցանկանում են լքել իրենց երկիրը՝ ցանկացած ուղղությամբ։

\n

Քանի որ ոմանք բողոքում էին Աֆղանստանում ամերիկացիների ներկայությունից, միգուցե նրանց բացակայությունն ավելի շատ խնդիրներ ստեղծի՞։ Միգուցե խնդիրները արդեն ի հայտ էին եկել ամերիկացիների հեռանալուց առաջ՞։

\n

Հնարավոր է, որ շուտով պարզվի՝ ամերիկացիները Աֆղանստանում թողել են ուժեղ մշակութային հետք։ Հնարավոր է, որ ավելի ու ավելի շատ աֆղաններ ցանկանան հետևել արևմտյան կյանքի լավ կողմերին։ Եվ դա շահեկան կլինի բոլորի համար։

\n

Ամերիկացիները նաև Հունաստանում բազաներ ունեն։ Եվ նրանք ողջունելի են։ Հունա-ամերիկյան պաշտպանական համագործակցության ուժեղացումը երկրի շահերից է բխում։ Եվ այդ համագործակցությունն ավելի է կարևորանում, երբ Թուրքիան մեր ազգային անվտանգության մշտական սպառնալիքն է։

\n

Թուրքիայի ագրեսիվ գործողությունները, չնայած որոշ դադարների, չեն դադարել 1821 թվականից ի վեր։ Եվ չպետք է մոռանանք, որ Թուրքիայի Մեծ Ազգային Ժողովը քվեարկել է «casus belli»՝ այսինքն՝ «պատերազմի պատճառ», եթե Հունաստանը իր տարածքային ջրերը ընդլայնի մինչև տասներկու (12) մղոն։ Այսինքն՝ եթե գործադրի միջազգային ծովային իրավունքի կողմից հստակորեն նախատեսված օրինական մի իրավունք։

\n

Հունա-ամերիկյան պաշտպանական համաձայնագրի ընդլայնումն ու խորացումը, իմ կարծիքով, ընդունելի է ամբողջ հունական հասարակության և գրեթե ամբողջ կուսակցական-քաղաքական համակարգի համար։

\n

Շատ կարևոր է, որ այս շրջանում Հունաստանի շահերը համընկնում են Ամերիկայի շահերի հետ մեր տարածաշրջանում, Բալկաններում և Արևելյան Միջերկրականում։

\n

Սակայն դա չի նշանակում, թե ամերիկացիները պետք է հոգ տանեն մեր ազգային անվտանգության մասին։ Ոչ։

\n

Եթե մենք ի զորու չենք ամեն պահի պաշտպանել մեր տարածքային ամբողջականությունը, ապա հիմարություն կլինի սպասել ուրիշներից։ Ոչ մի ամերիկացի, ոչ մի անգլիացի, ֆրանսիացի կամ պորտուգալացի չի գալու կռվելու հույների համար, երբ հույները անտարբեր են։

\n

Նախ հույները պիտի պայքարեն իրենց ազգային գոյության և անկախության համար, և միայն հետո՝ իրենց արդար պայքարի շնորհիվ, ամերիկացիներն ու եվրոպացիները կգան օգնության։ Այդ տրամաբանության ցանկացած շրջում ծայրահեղ անհեթեթություն է։

\n

Ի վերջո, մեծ համարձակություն է պահանջվում ուրիշներից պահանջելու, որ քեզ փրկեն, երբ դու ինքդ անտարբեր ես քո փրկության հանդեպ։ Որովհետև դա էլ է տեղի ունենում։ Ոմանք, իրենց ֆրապե խմելով սրճարանում, բողոքում են՝ ասելով. որտե՞ղ են եվրոպացիները, որ օգնեն հիմա, երբ Թուրքիան մեզ սպառնում է։

\n

Նախ մենք պիտի պայքարենք և արյուն թափենք, իսկ հետո՝ եվրոպական համերաշխության և հունա-ամերիկյան համաձայնության շնորհիվ, եվրոպացիներն ու ամերիկացիները կգան օգնելու։

\n

Ակնհայտ է, որ պատերազմի դեպքում, բացի ռազմական աջակցությունից, կա նաև դիվանագիտական և տնտեսական աջակցություն։ Եվ դա անգնահատելի է։

\n

Կարծում եմ՝ ոչ մի հույն չկա, որ ցանկանա ունենալ աֆղանների ճակատագիրը։ Եվ եթե դա այդպես է, ապա պաշտպանական կարողության ու զինված ուժերի մարտունակության ուժեղացումը առաջնահերթության հարց է։

\n

Ակնհայտ է, որ հույները աֆղաններ չեն։ Նրանք սովորել են պահել Թերմոպիլները։ Հայրենիքն ու ազատությունը հույների համար փոխկապակցված արժեքներ են։ Այդ արժեքների համար նրանք սովորել են պայքարել։ Եթե ուզում ես ազատ լինել, պայքարում ես քո ազատության համար։

\n

Պավլոս Մարանտոս

\n

marantosp@gmail.com

\n